เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง

บทที่หนึ่ง โชคชะตานางร้ายอุ่นเตียงขณะที่ความเงียบชั่วครู่ สาวใช้ร่างเล็กที่สุดในหมู่สามคนก็ขยับตัวเข้าหาเพื่อนตน พลางเอื้อมมือสะกิดเบา ๆ พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว “เจ้าอย่าพูดมากนัก เดี๋ยวก็โดนแม่นางเย่วชิงตบเอาหรอก”คำเตือนนั้นทำให้เพื่อนอีกนางหนึ่งหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนพยักหน้าเห็นพ้อง “ใช่แล้ว แม่นางเย่วชิงผู้นี้ เมื่อก่อนยโสนัก หนำซ้ำยังคิดว่าตนเป็นลูกหัวหน้าสาวใช้ จึงชอบรังแกพวกเราอยู่เป็นนิตย์”เสียงเสริมจากอีกคนดังต่อเนื่องอย่างไม่เกรงใจ “เดี๋ยวนางก็เอาไปฟ้องฮูหยินใหญ่ว่าพวกเรารุมรังแกนางอีกหรอก ทั้งที่แท้จริงนางต่างหากคือผู้รังแกเรา ชิ”เย่วชิงกะพริบตาปริบมองสาวใช้ทั้งสามนินทาต่อหน้าต่อตานางเหมือนอยากให้ได้ยินก่อนที่จะห่อไหล่ท้อใจในชะตากรรมตนเองที่รู้อนาคตเลยว่าไม่สงบสุขเพราะเพื่อนร่วมงานพาลกันเกลียดขี้หน้าขนาดนี้ถ้อยคำเหล่านั้นล้วนเป็นประจักษ์พยานถึงอดีตของร่างที่นางกำลังครอบครองอยู่ อดีตที่ใช้อำนาจเล็ก ๆ ในมือด้วยนิสัยใจคับแคบจึงใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่นไม่บันยะบันยังแม่นางเย่วชิงคนเดิม คงทำให้ทุกผู้คนรอบกายเกรงใจเพียงเพราะกลัวโทษทัณฑ์จากเบื้องบน ไม่ใช่ด้วยความนับถือจากใจจริงแม้แต

หา! นี่เขาจะเอาจริงหรือเมื่อถ้อยคำตัดบทของเขาสิ้นสุด เย่วชิงถูกแรงจากแขนแข็งแรงพาให้เอนตัวลงบนที่นอนนุ่ม กลิ่นหอมของผ้าปูใหม่เอี่ยมตลบอบอวล แผ่นหลังนางแนบกับหมอนในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ของบุรุษก้าวคร่อมทับ ดวงตาคมจ้องมองอย่างจริงจัง ท่าทางคล้ายตั้งใจจะเริ่มสิ่งที่มารดาต้องการให้จบ ๆเพียงแต่หากสังเกตดูให้ดีพบว่าการเคลื่อนไหวนั้นเงอะงะนัก คล้ายบุรุษผู้นี้แม้ตัวโตเพียบพร้อม แต่เรื่องอย่างว่ากลับมิได้มีประสบการณ์เลยสักนิดเย่วชิงมองใบหน้าหล่อเหลานั้นแล้วอดยิ้มเอ็นดูมิได้นางจึงเอ่ยขึ้นขณะยังคงนอนหงายใต้ร่างเขา “หากคุณชายปรารถนาจะฝึกเรื่องบนเตียงชายหญิง ข้าน้อยมีวิธีเสนอซึ่งจะทำให้ท่านได้วิชาโดยมิจำต้องฝืนใจร่วมรักกับข้าน้อย ดีหรือไม่เจ้าคะ”เซี่ยเจ๋อรุ่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเข้มยังคงมองนาง แต่ไม่ตอบในทันที ทว่าจากสายตานั้น นางรู้แน่ว่าเขากำลังรอฟังถ้อยคำต่อไปอยู่เย่วชิงจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรอยยิ้ม “คุณชายคงมีความคิดอยากร่วมหอกับสตรีที่รักเท่านั้น จึงมิชอบที่มารดาท่านบังคับ เช่นนั้นให้ข้าน้อยช่วยดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะช่วยให้ท่านเป็นงานและไม่ต้องเสียตัวให้ข้าน้อยด้วย”คำพูดแปล

“จำข้าไม่ได้หรือ ข้าลู่เพ่ยอย่างไรเล่า”เย่วชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ลู่เพ่ย? ในหนังสือไม่มีตัวละครนี้นี่นาความงุนงงฉายชัดในดวงตา แต่ยังคงพยักหน้ารับด้วยมารยาท“อืม จำได้สิ ช่วงนี้ข้าเครียดสมองเลยมึนเบลอ”ลู่เพ่ยมองนางด้วยแววตาที่อ่อนลง “เราเคยเป็นสหายกันเมื่อก่อน ข้าได้ยินว่าเจ้าจะไปจ่ายตลาด ข้าเสร็จงานช่วงเช้าแล้ว ขออาสาช่วยถือของให้เจ้าวันนี้”น้ำเสียงนั้นเรียบง่ายมาก แต่ในส่วนลึกแฝงความใส่ใจที่มิได้ปิดบังในความเป็นจริงลู่เพ่ยแอบเฝ้ามองนางมานาน ตั้งแต่ก่อนนางจะได้เป็นสาวใช้อุ่นเตียงเสียอีก เพียงแต่ไม่เคยมีโอกาสได้ใกล้ชิดมากนักเพราะสายตาที่มองเขาราวกับไม่อยากสุงสิงด้วย ทว่าวันนี้เมื่อได้ยินว่านางจะออกไปตลาด จึงหาเหตุผลมาร่วมทางด้วยทันทีเย่วชิงเหลือบมองเขาอีกครั้งก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าขนของ “ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด”รถม้าคันเก่าโยกเบา ๆ เมื่อทั้งสามขึ้นประจำที่ เสียงม้าสะบัดบังเหียนดัง เพียะ ก่อนจะเคลื่อนไปตามทางหินกรวดออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งตรงสู่ตลาดเช้าย่านกลางเมือง กลิ่นหอมของขนมปังอบและเสียงพ่อค้าแม่ค้าขายของเริ่มดังแว่วมาแต่ไกลเย่วชิงนั่งมองผู้คนที่คึกคักนอกม่านรถ พลางครุ่นคิด ดูท่าบาง

“อืม… อ่า…” เสียงทุ้มสั่นระรัว ผสานกับลมหายใจหนักที่แทบจะกลายเป็นเสียงกระเส่า ทำให้บรรยากาศในห้องข้นคลั่กไปด้วยความร้อนแรงเย่วชิงเพิ่มแรงบีบเล็กน้อยแล้วเร่งจังหวะ รูดขึ้นลงต่อเนื่องทให้ได้ยินเสียงครางของแม่ทัพหนุ่มดังชัดขึ้น “อืมม… เย่วชิง…อา…” กล้ามเนื้อหน้าท้องกระตุกตามแรงมือทุกครั้ง ดวงตาคมหลับแน่นราวกับพยายามทนต่อแรงปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นทุกขณะเย่วชิงเร่งจังหวะมือให้เร็วและถี่ขึ้น เสียงเสียดสีที่ปนกับเสียงครางทุ้มต่ำของเซี่ยเจ๋อรุ่ยดังก้องในความเงียบ ร่างสูงเอนศีรษะไปด้านหลัง หยาดเหงื่อไหลจากขมับลงสู่ซอกคอ กล้ามเนื้อแขนและแผ่นอกเกร็งแน่น“อา… เย่วชิง… ข้า… ไม่ไหวแล้ว” เสียงพร่าเอ่ยขาดห้วง ลมหายใจของเขาหนักราวกับเพิ่งวิ่งฝ่าศึกใหญ่ฝ่ามือบางรูดรัวขึ้นลงอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง ความร้อนจากเนื้อหนังแทบจะลุกไหม้มือของนาง ความชื้นอุ่นขุ่นขาวก็เริ่มปะทุไหลออกมาเป็นระลอก สาดซ่านลงบนมือและปลายนิ้ว ร่างสูงกระตุกแรงสองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนแรงหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเย่วชิงยกสายตาขึ้นสบเขา ดวงตาคมยังพร่าไหวจากแรงปลดปล่อย นางยกยิ้มบาง ขณะใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบออกอย่างเบามือ “ท่านสามารถทำเช

“ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ คุณชาย” น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่ในใจกลับปั่นป่วนเซี่ยเจ๋อรุ่ยเพียงพยักหน้ารับ สายตายังติดตามร่างบางที่หมุนตัวหันหลังให้ แล้วเอนลงนอนบนเตียงเล็กโดยห่มผ้าบาง ๆ ปิดบังใบหน้าของตนเองคืนแรกจบลงเช่นนั้นไม่มีถ้อยคำใดต่อ แต่กลับทิ้งความรู้สึกแปลกประหลาดไว้ในหัวใจทั้งคู่ ราวกับมีบางสิ่งเพิ่งเริ่มต้นขึ้นและดูเหมือนว่าจะไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปเช้าวันถัดมา แสงอรุณเพิ่งลอดผ่านหน้าต่างบานไม้ เย่วชิงลุกจากเตียงเล็ก สำรวมกายแต่งตัวเรียบง่าย ก่อนออกไปทำงานประจำของสาวใช้อุ่นเตียง จัดเตรียมอาหารเช้าและทำความสะอาดเรือนของคุณชายดังเช่นปกติวันนี้เจ้าของเรือนออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ห้องนอนจึงเงียบสงัดระหว่างเดินกลับจากครัวพร้อมผ้าขี้ริ้วในมือ กลุ่มบ่าวชายสามสี่คนที่ยืนอยู่มุมลานก็ขยับเข้ามาล้อม สีหน้าและแววตาเจือรอยเย้ยหยัน“แม่นางเย่วชิง” เสียงหนึ่งเอ่ยล้อเลียน “ได้ยินว่าคุณชายไม่แตะต้องเจ้าสักคืนหรือว่ารังเกียจเจ้ากัน”อีกคนหัวเราะหึ ๆ “เจ้าอยู่คนเดียวคงเหงาเปล่าเปลี่ยว มาเล่นสนุกกับพวกเราดีหรือไม่”สายตาพวกนั้นไล่มองเรือนร่างนางอย่างเปิดเผย ความสวยที่โดดเด่นกว่าส