All Chapters of เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ยี่สิบเอ็ด บนรถม้าแววตาคมฉายชัดด้วยแรงปรารถนาลุกโชน จับจ้องร่างเล็กที่หอบหายใจพร่าอยู่ใต้ร่าง ริมฝีปากนางสั่นระริก แก้มแดงซ่านด้วยความร้อนแรงที่เขาป้อนให้อย่างต่อเนื่อง สายตาที่เว้าวอนยิ่งเหมือนยั่วยุเพลิงในอกให้โหมกระพือ“เจ้าหนีข้าไม่ได้แล้วเย่วชิง ร่างกายนี้คือของข้าเพียงผู้เดียว” เสียงแหบต่ำลอดฟันกรอดเขารู้ดีว่าจุดใดคือความลับที่ทำให้นางสะท้านสะเทือนมากที่สุด มือร้อนลูบสัมผัสอย่างแม่นยำ กดหนักตรงจุดหวั่นไหวให้นางแอ่นกายครางสะท้าน เซี่ยเจ๋อรุ่ยกดร่างเล็กแนบเบาะหนานุ่ม มือหนาจับสะโพกบางตรึงไว้มั่น ก่อนใช้นิ้วกลางกดลึกเข้าไปในโพรงอุ่นชุ่มที่กำลังสั่นระริก“อ๊ะ…” เย่วชิงกัดปากตนเองแน่น ดวงตาพร่าไหวแทบลืมไม่ขึ้นเพราะถูกความต้องการของตนเองครอบงำเขาไม่ปล่อยเวลาให้ผ่อนคลาย นิ้วแข็งแรงเร่งเร้าดันเข้าออกอย่างเร็วและหนัก จนเสียงเนื้อกระทบกระชั้นก้องในห้องแคบ ร่างบางแอ่นสะโพกขึ้นรับอย่างไม่อาจห้าม สายตาเว้าวอนของนางยิ่งเหมือนเชื้อเพลิงที่เผาไฟปรารถนาในกายเขาให้โหมแรง“หยุด…อย่าแรงนัก ข้า…” นางเอื้อนเอ่ยเสียงขาดห้วง แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ“เจ้าทำไม..หืม...”แจ๊ะเขาก็ขยับนิ้วอีกสองนิ้วส

บทที่ยี่สิบสอง นักเขียนหรือฟ้าลิขิตเวลาล่วงเลยมาถึงยามฟ้ามืดสนิทแสงตะเกียงสองข้างทางสว่างสลัว ทันทีที่ล้อรถม้าสะบัดฝุ่นจอดสนิทตรงหน้าจวนทหารใหญ่ ฝีเท้าทั้งทหารเวรยามและบ่าวสาวใช้ดังขวักไขว่ขึ้นพร้อมเพรียงราวกับตั้งแถวรอการต้อนรับมาแต่แรกเซี่ยเจ๋อรุ่ยชะงักเล็กน้อย พลันสายตาคมก็เหลือบไปเห็นร่างอรชรในชุดงดงามเกินกว่าธรรมดาสาวใช้ นางคือจ้าวจื่อถง คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ตนรู้จักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ดวงตากลมสุกสว่างของนางทอประกายยินดี ทว่ากลับแฝงแววหมายมั่นอะไรบางอย่างที่เขามิอาจมองข้ามได้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที ความสงสัยแล่นวาบในอกนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทว่าชั่วขณะนั้น เขามิได้แสดงท่าทีใดนอกจากหันกาย ก้มลงช้อนร่างบอบบางของเย่วชิงขึ้นจากรถม้า นางนอนหลับแนบอิงอกเขาอย่างหมดเรี่ยวแรง ใบหน้ายังระเรื่อแดงชื้นเหงื่อจากความเร่าร้อนก่อนหน้า“ท่านแม่ทัพ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” จ้าวจื่อถงเอ่ยทัก เสียงหวานใสแต่แฝงความหมายเซี่ยเจ๋อรุ่ยปรายตาไปเพียงชั่วครู่ มิได้ตอบสนองอัธยาศัยอันคุ้นเคยนั้น เขาก้าวยาวตรงเข้าประตูใหญ่ของจวนโดยไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ปล่อยให้สาวใช้และทหารที่ยืนเรียงรายต่างก้มศีรษะอย่

เช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสว่าง แสงจันทร์อ่อนจางยังเกาะอยู่บนท้องฟ้า เย่วชิงฝืนดึงร่างกายที่เจ็บระบมจากการถูกเฆี่ยนตีเมื่อคืนลุกขึ้นจากเตียง สายตายังพร่าเลือนแต่ก็พยายามสวมเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ หญิงสาวไม่อยากให้ใครในจวนแม่ทัพโดยเฉพาะนางแม่ปลอมใจร้าย รู้ถึงการเคลื่อนไหวของตน เพราะหากถูกจับได้อีก คราวนี้คงมิใช่เพียงสิบไม้แน่เงาร่างบอบบางแอบก้าวออกจากเรือนสาวใช้ ลมหายใจขาดห้วงเพราะความเจ็บตรงแผ่นหลังที่ยังบวมช้ำ แต่หัวใจกลับหนักแน่นดั่งเหล็ก เย่วชิงก้มหน้าซ่อนตัวใต้ผ้าคลุม เดินผ่านรั้วจวนที่ยังมืดเงียบโชคดีไร้คนเฝ้าสังเกต จนในที่สุดก็ออกพ้นกำแพงใหญ่ได้สำเร็จหญิงสาวกัดฟันเดินไปตามถนนยามเช้าตรู่ มุ่งหน้าสู่ตระกูลจู แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านทั้งจากความเหน็บหนาวและพิษไข้ที่ก่อตัวขึ้น แต่ก็ไม่ยอมล้มง่ายๆ เมื่อในใจยังคงมีเพียงความตั้งใจว่าจะต้องหนีจากเงามืดนี้ให้ได้ไม่นานนักก็มาถึงหน้าจวนจู ประตูไม้สลักงดงามเปิดออกพอดีกับที่วันนี้ฮูหยินจูจื่อหรานในอาภรณ์หรูหราแต่เรียบสง่าจะเดินออกมาพร้อมสาวใช้สองนางเพื่อไปจ่ายตลาด หญิงวัยกลางคนเหลือบตาเห็นเด็กสาวที่ใบหน้าซีดเผือดริมฝีปากไร้สีเดินโซเซเข้ามา สา

บทที่ยี่สิบห้า สาวใช้อุ่นเตียงคนใหม่เมื่อสนทนาถามถึงคนที่ทำร้ายบุตรสาวที่พลัดพรากจบน้ำเสียงสั่นเครือของหญิงสาวตัวน้อยในสายตาพวกเขาพ่อแม่ก็ถามขึ้นอย่างน่าสงสาร“ท่านพ่อ...วันนี้ข้าไม่ต้องกลับไปที่นั่นอีกแล้วใช่หรือไม่”บิดาแท้จริงของนางเอื้อมมือหนามากุมมือนางไว้แน่น ดวงตาคมเปี่ยมไปด้วยอำนาจและความรัก “ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรอีกแล้วลูก ที่เหลือปล่อยให้พ่อเป็นคนจัดการเอง เจ้าเพียงพักผ่อนอยู่ในจวนนี้ พ่อจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกสาวของพ่อได้อีกแม้แต่น้อย”คำพูดนั้นเหมือนกำแพงใหญ่ที่มั่นคงปกป้องหัวใจที่บอบช้ำของนางทันที จูเจียหงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ยกยิ้มบางที่ทั้งอบอุ่นและโล่งใจคืนนั้นนางได้พักอยู่ในเรือนส่วนตัวที่ได้รับการจัดเตรียมอย่างประณีต ทุกอย่างสะอาด สว่าง และปลอดภัย ราวกับต้องการบอกว่านี่คือที่อยู่ที่แท้จริงของนางมาโดยตลอด เมื่ออยู่ตามลำพัง ใจของนางพลันเริ่มคิดย้อนกลับไปนางนั่งลงหน้ากระจกทองเหลือง มองเงาสะท้อนที่ไม่ใช่เย่วชิงอีกต่อไป แต่คือคุณหนูจูเจียหง ดวงตาคู่คมสั่นไหวราวกับถามตนเองว่า “นี่หรือ...ข้าหลุดออกจากชะตาของนางร้ายได้แล้วจริง ๆ”เรื่องราวในนิยายต้นฉบับที่เคยเลวร้ายลงเรื่อย

“เหตุใดนางถึงต้องหนี ทั้งที่อยู่ภายใต้การดูแลของท่าน”เจียวชู่กัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าซีดเซียว ความรู้สึกผิดท่วมท้นหัวใจ แต่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยความจริงได้“แม่ขอโทษเจ๋อรุ่ยลูกแม่”“...”เขากัดฟันกรอด ใบหน้าคมเข้มเคลือบด้วยโทสะลึกล้ำ สุดท้ายเสียงคำรามต่ำหลุดจากลำคอ “ทหาร! เข้ามา!”เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังลั่นขึ้นทันที เมื่อทหารรักษาการณ์นอกเรือนรีบกรูกันเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า ดาบยาวที่พวกเขาคาดข้างกายสะท้อนแสงวาววับ“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!” พวกเขาพูดพร้อมกันเซี่ยเจ๋อรุ่ยยกมือสะบัดเสื้อคลุมพลิ้วอย่างดุดัน ดวงตาเยียบเย็นดุจเหล็กกล้า “จงออกค้นหาเย่วชิงให้ทั่วทั้งเมือง ตรวจตราโรงม้า โรงรถม้ารับจ้างทุกแห่ง อย่าให้ม้าแม้แต่ตัวเดียว หรือรถม้าแม้แต่คันเดียวผ่านออกจากเมืองโดยมิได้ตรวจสอบ!”“รับคำสั่งขอรับ” เสียงรับคำหนักแน่นดังกึกก้องเขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ดั่งภูผาเต็มไปด้วยอำนาจข่มขวัญ “โดยเฉพาะเขตแนวประตูเมืองทั้งหมด ต้องมีทหารของข้าเฝ้าอยู่อย่างหนาแน่น หากใครพยายามออกไปโดยไม่ชี้แจงที่มา กักตัวไว้ทั้งหมด! จงสืบค้นให้ละเอียดจนกว่าจะเจอตัวเย่วชิง หากยังไม่เจอ จงอย่าได้หยุดแล้วข้าจะตอบแทนน้ำใ