All Chapters of เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่สี่ นางร้ายแผลงฤทธิ์เสียงพูดคุยภายในเรือนรับรองเงียบลงทันทีที่บุตรสาวเจ้าของจวนปรากฏตัว หลี่จื่อเหยาเดินเข้ามาในชุดเรียบสีฟ้าอ่อน เพิ่มการโพกผ้าขาวบางปิดบางส่วนของใบหน้าตั้งแต่สันจมูกลงมาถึงคาง ดวงตาที่โผล่ออกมาให้เห็นนั้นนิ่งสนิทจนไม่อาจอ่านอารมณ์ได้ชัดเจน“ฮูหยินซ่งมาเยือนถึงจวนหลี่ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกันเจ้าคะ”สตรีท่าทางสูงศักดิ์เพราะยึดถือในความเก่าแก่ของตระกูลสามีตนเองนั่งบนตั่งไม้ยกยิ้มหยิ่งยโสอย่างไม่ปิดบังท่าทางยังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจนี้ราวเป็นเจ้าของจวนนี้เสียเอง“ข้าเพียงอยากเห็นกับตาว่าเจ้าหายตัวไปไม่ยอมมาพบข้าเพราะเหตุใดกันแน่ ที่แท้ก็เพราะใบหน้าเจ้าขี้เหร่กว่าเดิมจนนึกอับอายไม่อยากพบข้าอย่างนั้นนี่เอง”“?”“เดิมทีข้าก็หวังจะให้โอกาสเจ้าอีกสักครั้งนะจื่อเหยา…”“โอกาสรึ?” เสียงของหลี่จื่อเหยาเย็นเยียบ “ข้ามิได้ร้องขอเชิญฮูหยินเก็บกลับไปเถอะ”“!!”แววตาของฮูหยินซ่งไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะปรายตากวาดมองสำรวจทั่วกายของคุณหนูตรงหน้าที่มักตามเลียแข้งเลียขานางจนเปียกในอดีตอย่างเหยียดหยามเพราะจมูกของนางได้กลิ่นสมุนไพรฉุนจมูกออกมาจากสตรีตรงหน้า“เจ้าคงยุ่งกับหญ้าเน่าพวกนี้จ

บทที่หก นางร้ายตกน้ำหลี่จื่อเหยาเบือนหน้า เบี่ยงทิศทางเท้าเลี่ยงทันทีที่เห็นสตรีผู้ยืนข้างสระเท้าเปลี่ยนทางในชั่ววินาทีด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด‘โอเค ไม่ต้องเข้าไปทัก ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องผูกมิตร ไม่ต้องมีโมเมนต์บัดซบอะไรทั้งนั้น’เสียงในใจพ่นรัวไม่หยุดสายตากวาดไปรอบบริเวณราวกับคนมีพิรุธ ตอนที่กำลังจะย่องออกจากตรงนี้บังเกิดคำถามว่าแล้วพระรองอยู่ไหน ดีนะที่ยังไม่โผล่มาไม่งั้นนางร้ายอย่างนางคงโดนจ้องด้วยตาแดง ๆ แล้วโดนหมายหัวปาดคอขู่ใช่หรือไม่ทันใดนั้น เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลังนาง“อ้าว คุณหนูหลี่…”“...”หลี่จื่อเหยาชะงัก หันกลับไปอย่างช้า ๆ ฉีกยิ้มแหย ๆ ให้แม่นางเอกเจ้าของเสียงหวานร่างในชุดสีอ่อนยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหวานละไม ดวงตาโตเต็มไปด้วยความประหลาดใจปนยินดียามที่เห็นหน้าหลี่จื่อเหยา“คุณหนูหายจากโรคแล้วหรือเจ้าคะ ใบหน้าท่านยามนี้ช่างงดงามยิ่งนัก…”“ข้าไม่ได้เป็นโรคใดสักหน่อยเพียงหน้าแพ้เครื่องประทินหน้าเท่านั้น เดี๋ยว! เจ้าอย่าเข้ามาใกล้ข้านะ”หลี่จื่อเหยาพูดพลางยกมือขึ้นห้ามและก้าวถอยหลังหนีด้วยแววตาไม่ไว้ใจหลิวเยี่ยนจือกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงงงวย ปกติอีกฝ่ายมักเข้ามาพู

บทที่แปด นางร้ายแก้ข่าวเสียงสวบสาบของรองเท้าบนลานหินดังขึ้นเมื่อกลุ่มผู้ติดตามของตระกูลซ่งเดินออกมาจากทางลงไปวิหารใหญ่ พวกเขาคงกำลังกลับจวนทว่าโชคไม่ดีที่บังเอิญเป็นเส้นทางที่สวนกับหลี่ฟู่จูและหลี่จื่อเหยาอยู่พอดี“อ้าว นี่มิใช่คุณหนูหลี่จื่อเหยาหรอกหรือ”น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นก่อนจะเห็นใบหน้าคนพูดด้วยซ้ำ ฮูหยินซ่งลี่หลินในชุดงามสีครามเข้มยืนกอดอก เชิดหน้าพร้อมรอยยิ้มที่หาได้น่ามองไม่ “เจ้าช่างกล้าโผล่หน้ามาดักเจอพวกข้าจริง ๆ สินะ หลังจากที่ทำกิริยาไร้มารยาทต่อข้าเมื่อคราวก่อน”หลี่จื่อเหยาหยุดเดินทันที แววตาหญิงสาวที่ถูกกล่าวหาฉายแววเย็นชา หันไปมองพี่ชายเพื่อขอให้สงบสติอารมณ์ไว้ก่อน เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังหาเรื่องตนเองไม่ต่างจากคราวก่อน“ความจริงข้าไม่คิดว่าจะได้พบฮูหยินในวันนี้ มิเช่นนั้นให้ตายอย่างไรข้าก็มาเหยียบที่นี่หรอก”แต่ไม่ทันได้ก้าว ฮูหยินซ่งกลับยิ่งยั่วโทสะนางยิ่งขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกัน“อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ทันเล่ห์กลของเจ้าว่า...เจ้าตั้งใจมาที่นี่อยู่แล้วเพราะเห็นข้าและบุตรชายออกจากเมืองมาไหว้พระ คิดแกล้งทำตัวเมินเฉยแล้วโผล่มาอย่างบังเอิญอวดโฉมใบหน้าใหม

บทที่สิบ นางร้ายในรถม้าหลี่จื่อเหยานั่งหลังตรงเกร็งกล้ามเนื้อไปทุกส่วนอยู่ตรงมุมหนึ่งของเบาะรถม้ากว้างขวาง ภายในเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจตนเองสะท้อนกลับมา เสียงกีบม้าดังเป็นจังหวะ ทว่าหัวใจนางกลับเต้นรัวไม่มีจังหวะเลยแม้แต่น้อยชายหนุ่มเจ้าของรถม้ากำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง และเย็นเยียบราวกับหินผากลางฤดูเหมันต์ แค่ดวงตาคมลึกที่กวาดมองมาเพียงครั้งเดียวก็ทำให้หลี่จื่อเหยาเหงื่อซึมมือทั้งที่ในรถเย็นเฉียบ‘พระรองสุดโหด จ้าวอี้หาน!’หลี่จื่อเหยากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืนทำไมต้องเป็นรถม้าคนนี้ด้วย นางอยากนั่งรถวัวลาก รถลาก หรือแม้แต่เกวียนขนผักยังดีเสียกว่าอีกในหัวของเด็กสาวเจน Z ที่หลุดเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายยังคงตีกันไม่หยุด ขณะที่อีกฝ่ายนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ยิ่งทำให้ความเงียบภายในรถม้าเต็มไปด้วยความกดดันราวกับอากาศบางเบา หลี่จื่อเหยายกมือปัดหน้าเบา ๆ ทั้งที่ไม่มีแมลงสักตัว แค่หาเรื่องขยับตัวหนีความอึดอัด“...”ดวงตาหลี่จื่อเหยากลอกไปมาอย่างหวาดระแวงสายตาของจ้าวอี้หานกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าแวบหนึ่ง นางนั่งนิ่งดูระแวดระวังเหมือนแมวขี้ตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างระวังภัยตล

บทที่สิบสอง นางร้ายกับข่าวลือ“ท่านเสนาบดีหลี่มาถึงแล้วขอรับ!” เสียงบ่าวหน้าร้านร้องบอกหลี่ลู่เหอในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มลงมาจากรถม้า สีหน้าสง่างามแต่แฝงแววตาเอ็นดูบุตรสาว เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง หากแต่ยังพาแขกผู้ทรงเกียรติเป็นบรรดาฮูหยินจากกรมการค้า กรมคลัง รวมถึงขุนนางชั้นรองที่เคยสนิทคุ้นเคยกันมาร่วมยินดีด้วย“วันนี้เจ้าร้านเสริมความงามของลูกสาวข้าเปิดใหม่ ท่านทั้งหลายอย่าได้เกรงใจ หากสนใจทดลองแป้งหอมสูตรลับเชิญด้านในได้เลย”หลี่ลู่เหอเอ่ยเสียงอ่อนโยนแต่ทรงอำนาจขุนนางวัยกลางคนผู้หนึ่งหัวเราะเบา ๆ“คนกันเองย่อมต้องอุดหนุนเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะลองซื้อไปใช้ดู”และธรรมเนียมการเปิดใหม่ย่อมต้องมีของขวัญมามอบให้มากมาย“ของขวัญจากข้าน้อยเจ้าค่ะ”“หีบนี้บรรจุบัวหลวงชั้นดี พวกข้ามอบให้”เสียงสตรีสูงวัยในตระกูลแม่ทัพผู้หนึ่งกล่าวพลางยื่นหีบผ้าไหมลายเมฆให้กับอาอีซึ่งยืนรับของอยู่ด้านหน้าหลี่จื่อเหยาในวันนี้ยิ้มแย้ม แม้ต้องยืนรับแขกไม่หยุด แต่ก็ไม่มีวี่แววเหน็ดเหนื่อย ใบหน้างามที่เคยโดนเรียกว่าหน้าผี บัดนี้กลับเปล่งปลั่งจนคุณชายหลายคนที่เดินผ่านร้านยังเผลอมองด้วยความตะลึง“ขอบพระคุณทุกท่านที่เมตต