All Chapters of เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่เจ็ด สั่งทำแท่งไม้หลังแยกจากฮูหยินชราผู้นั้น เย่วชิงก็หันไปบอกลู่เพ่ยด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย “ข้ารู้จักที่หนึ่ง เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่”ลู่เพ่ยเลิกคิ้ว “ที่ใดหรือ”“ตลาดมืด” นางตอบเสียงเรียบ แต่แววตาวาววับอย่างคนมีแผน ลู่เพ่ยแม้ฉงนแต่ก็พยักหน้า ติดตามนางลัดเลาะซอยแคบจนมาถึงตรอกเงียบที่มีเพียงร้านเล็ก ๆ ไม่ติดป้ายเมื่อก้าวเข้าไป กลิ่นไม้ผสมกลิ่นน้ำมันขัดโชยมา ชายชราร่างผอมที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง เย่วชิงโน้มตัวกระซิบสิ่งที่ต้องการอย่างแนบเนียนเถ้าแกเลิกคิ้วสูง “ของเช่นนี้…ในตลาดมืดก็หาไม่ง่ายนัก”เย่วชิงหัวเราะน้อย ๆ “เช่นนั้นให้ท่านทำขึ้นใหม่ตามแบบที่ข้าวาดก็ได้” ว่าแล้วนางก็หยิบกระดาษดึงพู่กันจุ่มหมึก วาดเส้นสายอย่างคล่องแคล่วโดยไม่สนใจสีหน้าตื่นตะลึงของลู่เพ่ย“อย่าลืมให้ผิวเรียบลื่น ไม่มีเสี้ยนไม้แม้แต่น้อย” นางเน้นเสียงชัดเถ้าแก่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “ได้สิแม่นาง รอไม่นานนัก”ไม่นานนัก ชิ้นงานที่เสร็จสมบูรณ์ถูกห่อด้วยผ้าสีหม่นส่งมาให้ นางรับไว้ด้วยสีหน้ายินดี ราวกับได้สมบัติล้ำค่าเก็บลงถุงผ้าอย่างระมัดระวังเมื่อออกจากร้าน เย่วชิงก้าวเดินอย่างอารมณ์ดี ในใจคิ

“เจ้าคงพร้อมแล้ว”“...”ความชื้นอุ่นที่เคลือบปลายนิ้วบอกให้รู้ว่าเย่วชิงพร้อมแล้ว เซี่ยเจ๋อรุ่ยจึงชะลอจังหวะมือ แล้วเหลือบมองตำราที่เปิดค้างอยู่บนตักของนาง“ต่อไป…ใช้แท่งไม้” เย่วชิงเอ่ยเสียงพร่า แววตาหลบเล็กน้อยเมื่อสายตาคมของเขาจับจ้องอยู่ตรงกลางร่างนางเขาขยับตัวให้ปลายไม้ที่ผูกอยู่ตรงเอวสัมผัสกับกลีบอ่อนที่เปียกชุ่ม ความอุ่นจากร่างนางถ่ายทอดผ่านเนื้อไม้ราวกับสิ่งนั้นมีชีวิต เย่วชิงสูดลมหายใจสั้น ๆ เมื่อปลายแข็งทาบเข้ามา“อา…” เสียงนางเล็ดลอดเพราะความรู้สึกวูบแรกเซี่ยเจ๋อรุ่ยมองภาพตรงหน้าราวกับต้องมนตร์ ก่อนค่อย ๆ ขยับสะโพกดันให้แท่งไม้เลื่อนเข้าอย่างช้า ความลื่นที่มีอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวยิ่งง่ายขึ้น กลีบอ่อนโอบรัดรอบเนื้อไม้จนเขาแทบลืมไปว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของตนเย่วชิงกัดริมฝีปากพยายามคุมเสียง แต่ทุกครั้งที่เขาขยับเข้าออก ความเสียวซ่านก็แล่นขึ้นจนกลั้นไม่อยู่“อืม… ลึกอีก ช้า ๆ…” เสียงนางแผ่วสั่นเป็นจังหวะชายหนุ่มทำตามโดยไม่ละสายตา ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่ขยับมากอบเอวบางไว้แน่นเพื่อควบคุมจังหวะ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะทำให้นางตอบสนองมากที่สุด“อ๊า...”ท่อนเ

บทที่เก้า พบเจอนางเอกนิยายเย่วชิงยังหอบแรง แก้มแดงซ่านจากความสุขที่เพิ่งผ่านไป ร่างนางเอนพิงหมอนอย่างหมดแรง แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นส่วนกลางของแม่ทัพหนุ่มที่ขึงตึงและตั้งเด่นอยู่ใต้ชั้นผ้าดวงตาหวานก็ไหววูบเขาทำให้นางเสร็จสม…นางก็ควรตอบแทนเขาเช่นกันหญิงสาวคิดได้เช่นนั้นจึงค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นเพื่อเข้าใกล้ มือบางเลื่อนไปปลดผ้าที่ปกปิดความแข็งร้อนนั้นออก“เฮือก” เสียงลมหายใจของเซี่ยเจ๋อรุ่ยสะดุดเล็กน้อยเมื่อสิ่งนั้นถูกปลดปล่อยออกมาเต็มสายตา ความร้อนผ่าวจากมันแทบจะลุกไหม้ฝ่ามือของนาง“เย่วชิง…” เสียงเขาแผ่วต่ำแฝงความตึงเครียดนางเพียงยิ้มบาง ไม่เอ่ยตอบ แต่โน้มกายลง ประคองสิ่งนั้นด้วยสองมือ ก่อนใช้ปลายลิ้นแตะเบา ๆ ที่ส่วนปลาย ความร้อนและรสเค็มอุ่นแตะปลายลิ้น ทำให้เขาสูดลมหายใจแรงเสียงครางต่ำของแม่ทัพหนุ่มหลุดออกมา “อืม… อา… ดี…” มือใหญ่กำผ้าปูเตียงแน่นเมื่อความเสียวแล่นปราดขึ้นจากจุดสัมผัสตรงสู่กลางอก เย่วชิงสลับใช้ปากโอบรัดและลิ้นวนชิมกับมือที่รูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ“อา… เย่วชิง… ข้า…” น้ำเสียงพร่าของเขาสั่นไหว ลมหายใจขาดช่วงนางเร่งจังหวะเล็กน้อย ใช้ปากดูดเน้นสลับกับการรูดมือเร็วขึ

บทที่สิบเอ็ด ทรมานยิ่งนักสองวันต่อมาในรุ่งเช้าวันออกเดินทาง ลานกว้างหน้าจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยเสียงเกราะม้าและฝีเท้าทหารที่เดินเรียงแถวเป็นระเบียบ พร้อมรถม้าที่แต่ละคันบรรทุกสัมภาระมากมาย ทั้งถุงเสบียง เสื้อผ้า และหีบเหล็กสำหรับเก็บอาวุธเย่วชิงยืนกอดห่อผ้าของตนแน่น ดวงตาเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่าตนเป็นสตรีเพียงผู้เดียวท่ามกลางกองทัพนับร้อย หัวใจนางกระตุกวูบ ความกังวลแล่นปราดขึ้นมาแทบทะลุอก“นี่…ไม่มีสตรีคนอื่นไปด้วยหรือ” นางพึมพำเสียงแผ่ว พลางเหลือบมองไปรอบข้าง เห็นเพียงเหล่าทหารกำลังจัดการสัมภาระ ไม่มีใครสนใจว่ามีหญิงสาวหนึ่งนางกำลังทำหน้าตาราวกับจะร้องไห้อยู่ตรงนี้“เร็วเข้าเย่วชิง เจ้าไปนั่งรถม้าคันนั้น” สาวใช้ผู้ดูแลของใช้ก่อนออกเดินทางตะโกนเร่งพลางชี้ไปที่รถม้าที่บรรทุกถุงเสบียงอาหารเย่วชิงกัดริมฝีปาก ยกชายกระโปรงปีนขึ้นไปอย่างเสียไม่ได้ ภายในเต็มไปด้วยถุงข้าวสาร ถังเกลือ และถุงผ้าหนัก ๆ ที่วางกองพะเนิน นางหาที่นั่งได้แค่ซอกเล็ก ๆ ระหว่างลังไม้ กอดเข่าแล้วถอนหายใจยาวขบวนเคลื่อนตัวออกอย่างช้า ๆ เสียงม้าสะบัดหางและกีบกระทบพื้นดินดังก้องไปทั้งทางเดิน ฝุ่นทรายลอยคลุ้ง แสงแดดยามเช้

“ช่วยด้วย! มีคนขโมยเสบียง”เสียงร้องของนางดังสนั่นไปทั่วค่ายจนสะท้อนก้องในความเงียบ พวกโจรหน้าตื่น รู้ว่าคงปิดเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว บุรุษชุดดำสองสามคนรีบพุ่งเข้ามา บางคนตรงเข้ามาจะปิดปากนาง แต่ไม่ทันแล้ว เสียงฝีเท้าทหารรีบวิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆโจรรู้ว่าภารกิจล้มเหลว แต่ยังไม่ยอมถอยเปล่า “เอาตัวนังนี่ไปด้วย!” หนึ่งในนั้นตะคอกสั้น ๆแขนแข็งแรงราวเหล็กโอบรัดตัวนางจากด้านหลัง เย่วชิงดิ้นรนสุดแรง มือเล็กทุบตีไหล่และแขนพวกมัน น้ำตาคลอเบ้าเพราะความหวาดกลัว “ปล่อยข้านะ ช่วยด้วย!” เสียงของนางแหบสั่น แต่ก็ยังพยายามตะโกนเรียกอยู่ตลอดทว่าผู้ชายหลายคนรุมล้อม ขัดขืนเพียงลำพังไม่อาจสู้แรงได้ ร่างบางถูกลากไปอย่างทุลักทุเล เท้าของนางถีบต้านดินจนเกิดรอย แต่ก็ถูกกระชากลากดึงออกไป ท่ามกลางความมืดมิดที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นแรงของนางเอง และเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของทหารที่กำลังใกล้เข้ามาเย่วชิงถูกลากดึงเข้าไปในป่าลึก ความเย็นชื้นของผืนดินและกลิ่นคาวดิบของใบไม้ชื้นทำให้หัวใจของนางแทบแตกสลาย น้ำตาไหลพรากลงข้างแก้มขณะร้องไห้เสียงสั่นสะท้าน“ได้โปรด…ปล่อยข้าเถิด”แต่กลับได้ยินเพียงเสียงหัวเราะเย็นเยียบของห