All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 11 - Chapter 20

จบคำพวกชายใจหยาบก็พากันกรูเข้าใส่ซูเจินที่กำลังยืนทำตาใสมองอยู่การต่อสู้แบบชายสี่รุมหญิงหนึ่งจึงบังเกิดหนิงเหมยได้ทีรีบมองหาสิ่งของเพื่อเป็นอาวุธหมายจะเข้าไปช่วยหนึ่งสตรีที่กำลังชุลมุนหนี่ม่านรีบหอบเสื้อผ้ารุ่งริ่งลุกขึ้นวิ่งมาหาเจ้านายของตน“คุณหนู” หญิงสาวร้องไห้ปานขาดใจ นึกหวาดกลัวจับใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ตนเกือบจะถูกย่ำยี โชคดีเหลือเกินที่ชายชั่วตนนั้นยังไม่ทันได้ล่วงเกินนาง “คุณหนู...ฮือ” หนี่ม่านทรุดตัวลงบนพื้นดินนั่งร้องไห้โฮนึกโล่งใจเหลือเกิน“ไม่เป็นไรหนี่ม่าน รีบช่วยกันหาอาวุธช่วยแม่นางคนนั้นเถิด” หนิงเหมยปลอบใจสาวใช้พร้อมหยิบไม้ขึ้นมาท่อนหนึ่งแต่ยังไม่ทันจะเอื้อมไม้ขึ้นเพื่อตีใคร สายตาคู่สวยของหนิงเหมยพลันชะงักก่อนจะตกตะลึงพรึงเพริดชายตัวใหญ่ทั้งห้าคนนอนตายเกลื่อนกลาด บางคนขาขาดบางคนหัวขาด สภาพอเนจอนาถดูไม่ได้หนิงเหมยถึงกับยืนตัวเกร็งแข็งทื่อจ้องมองสตรีน่ากลัวที่ลำตัวเปื้อนเลือด นางเพ่งมองจนดวงตาคู่สวยของตนเบิกกว้างหนี่ม่านยิ่งร้องไห้โฮเมื่อเห็นไม่ต่างจากเจ้านาย“หยุด!” ซูเจินตวาดหนี่ม่านที่กำลังร่ำไห้เสียงดังสาวใช้ตัวน้อยหุบปากฉับไวซูเจินกวาดสายตากลมใสมองไปทาง

"เจ้าควรกลับวังบูรพาได้แล้ว อย่ามัวท่องเที่ยวจนเกินไป" ชายหนุ่มคนแรกที่ถูกเรียกขานว่าอาจินเอ่ยเตือนชายคนที่สองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ"อะไรกัน?" ชายคนที่ถูกไล่ให้กลับวังบูรพากล่าวโต้แย้ง "ท่านเป็นถึงพระอนุชาของเสด็จพ่อยังสามารถออกมาอาศัยอยู่ข้างนอกได้เลย แล้วทำไม่รัชทายาทเยี่ยงข้าจะออกมาท่องเที่ยวไม่ได้บ้าง""ข้ามิได้เกี่ยวข้องอันใดกับเสด็จพ่อของเจ้า" "อ้อ...นั่นสินะ ขนาดชื่อแซ่ยังเปลี่ยนจากเฟยหลงเหอจิน เป็น หยางเหอจิน ท่านมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับสกุลเฟยหลงแล้วจริงๆ""พูดให้น้อยลงหน่อยเถิดเฟยหลงเซียน" "อ่า...ถึงกับเรียกนามเต็มยศกันเลยทีเดียว" เฟยหลงเซียนถึงกับครางในลำคอพร้อมส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ หยางเหอจินเลิกสนใจเฟยหลงเซียนอีกต่อไป เขาเปลี่ยนมาใช้สกุลของมารดาแล้วมันหนักส่วนใดของเจ้าหลานชายผู้นี้กัน! "ถึงท่านจะตัดขาดตัวเองออกจากราชวงศ์แล้วแต่อย่างไรเสียท่านก็ยังคงเป็นเสด็จอาของข้า เป็นพระอนุชาของเสด็จพ่อไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" เฟยหลงเซียนยังคงไม่ยินยอมให้น้องชายสุดที่รักของบิดาต้องหมางเมินจนเกินไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเรื่องราวความบาดหมางของบิดากับท่านอาเป็นเรื่องใ

“แต่ว่านะอาเจิน บุรุษที่ดีย่อมต้องรับผิดชอบสตรีที่ตนได้ครอบครอง พ่อของข้าย่อมต้องรับผิดชอบสตรีนางนั้น” หนิงเหมยยังคงสรรหาเหตุผลเข้าข้างบิดาแห่งตน ซึ่งอาจจะช่วยให้นางได้รู้สึกเคารพบิดาขึ้นมาบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี“อ้อ...” ซูเจินลากเสียงยาว “เป็นเช่นนั้นรึ?” นางทำท่าครุ่นคิดไม่สร่างซา “เช่นนั้นแล้วหากข้าชอบบุรุษในเมืองสักคน ข้าแค่มารยาให้มากเข้าไว้ เขาก็คงรีบแต่งข้าแล้วกระมัง อา...ข้าคงต้องรีบหาสามีสักคนแล้ว จะได้ไม่ต้องระหกระเหินไร้บ้านเยี่ยงนี้” นางกล่าวพร้อมตบมือฉาดใหญ่ นิสัยและกิริยาล้วนได้มาจากซูหยางผู้เป็นบิดาทั้งสิ้นหนิงเหมยถึงกับหัวเราะพรืด “เจ้าจักมารยาใส่บุรุษแบบใดกัน”“อืม...” อีกครั้งที่ซูเจินต้องคิดหนัก “ต้องรูปงาม อืม...” หัวคิ้วขมวดเป็นปมดวงตากลมๆ จริงจังแน่วแน่ “ต้องร่ำรวยด้วย อืม...แล้วก็ต้องเป็นคนดี มีความรับผิดชอบ ที่สำคัญต้องไม่ฉลาดมากนัก หลอกง่ายหน่อยกำลังดี หึหึ!”หนิงเหมยยิ่งหัวเราะชอบใจ“ข้าคิดถูกรึ? ควรเป็นอย่างนั้นใช่หรือไม่?” ซูเจินเริ่มตื่นเต้น อันที่จริงนั่นเป็นความคิดที่ดีทีเดียว หลังจากที่นางต้องบ้านแตกอยู่แบบไร้หลักเยี่ยงนี้ หนทางแก้แค้นยังยากนักและยังต้

เฟยหลงเซียนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางประการจากหยางเหอจิน ท่านอาของเขาปกติแล้วมักจะเคร่งขรึมวางมาดเย็นชาไม่พูดไม่จาไม่สุงสิงกับใคร แต่กับสตรีตัวน้อยนางนั้น เหตุใดท่านอาถึงให้ความสนใจถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดไม่ธรรมดา เมื่อคิดอย่างนั้นเขาจึงถามย้ำ“ว่าอย่างไรแม่นาง ข้ามิใช่พวกหน้าเนื้อใจเสือแน่นอน พวกเจ้าวางใจข้าได้ ข้าเพียงเห็นว่าค่ำมืดมากนัก พวกเจ้าอาจจะได้รับอันตราย” “ใช่เจ้าค่ะ คุณหนู” หนี่ม่านรีบกระซิบชิดใบหูนายหญิงของตน นางเป็นหญิงสาววัยแรกรุ่นวัยสิบสี่ย่างสิบห้า อารมณ์ชมชอบชายรูปงามเริ่มก่อเกิดผสมผสานความเป็นเด็กไร้เดียงสาตรงไปตรงมา นางอยากมองชายงามหนิงเหมยยังคงเงียบงันไม่เอ่ยวาจาใด นางไม่ไว้ใจบุรุษหน้าไหนทั้งนั้นซูเจินหลุบตาครุ่นคิด เขาจะใช่พวกบัดซบที่ล้างผลาญสำนักของบิดาหรือไม่กัน? หรือว่าเป็นคนสำคัญของบิดากันแน่ อา...อาจจะเป็นไปได้ ฉับพลันรอยยิ้มเยือกเย็นตรงมุมปากพลันปรากฏ อึดใจจึงเอ่ยกระซิบกับหนิงเหมย “ตกลงตามนั้น”“หืม?” หนิงเหมยถึงกับเลิกคิ้วฉงน อะไรกัน?สตรีสองคนตรงแผ่นหลังผู้เป็นนายรีบดันแผ่นหลังของนางให้เดินไปขึ้นรถม้า หนิงเหมยได้แต่เดินตามกันผลักดันเงียบงันไร้วาจา ส

พระบิดาของเขาในสมัยที่ยังเป็นเพียงรัชทายาทยังรักใคร่กับท่านอาเป็นอย่างดี เขากับท่านอาถูกพระบิดาเลี้ยงดูจนเติบใหญ่มาคล้ายพี่น้องมากกว่าอาหลานเสียด้วยซ้ำ กระทั่งท่านอาถึงกับขันอาสานำทัพปกป้องแว่นแคว้นเพื่อเสริมอำนาจให้รัชทายาทอย่างพระบิดาแต่เหตุใด?หยางเหอจินยังคงเงียบงัน เขานั่งนิ่งเฉยอยู่ข้างเฟยหลงเซียน แต่หางตายังมองเห็นใครบางคนแอบมองมา ริมฝีปากพลันหยักโค้งเมื่อเขาได้พิศมองนางใกล้ๆ แม้เพียงชั่วครู หากแต่ยามที่สวนกันในรถม้าก่อนหน้า เขาก็เริ่มแน่ใจถึงห้าส่วนถึงแม้ว่านางจะพยายามซุกซบแผ่นหลังของคุณหนูนางนั้นอย่างรวดเร็วและถึงแม้ว่าใบหน้าของนางจะเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก แต่ทว่าดวงตากลมโตกระจ่างใสที่เป็นเอกลักษณ์ตั้งแต่กำเนิด เขาย่อมจำได้เขาเฝ้าประคบประหงมนางตั้งแต่นางเกิดแล้วมารดาของนางตายไป แน่นอนว่าเขาไม่อาจลืมความโดดเด่นของดวงตาคู่นั้นตอนนั้นเขาอายุสิบเอ็ดปีเป็นองค์ชายน้อยที่แอบหลงใหลความสามารถของจอมยุทธที่เป็นถึงดาบแห่งมังกรนามว่า ซูหยางท่านอาจารย์ซูหยางผู้ที่มากบารมีถืออำนาจอันยิ่งใหญ่ และยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่กับฮ่องเต้เฟยหย่งเอี๋ย พระบิดาของเขานั่นจึงเป็นเหตุให้เขาเอ็นดูธิดาข