Todos os capítulos de เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์: Capítulo 21 - Capítulo 30

“มาขึ้นรถ”เสียงเข้มดังสะท้อนเข้ามาในสายทำให้น้ำฟ้าถึงกับขมวดคิ้ว สองเท้าหยุดกึกอยู่กับที่ สายตาทอดมองไปยังรถคันหรูที่จอดเทียบอยู่ตรงริมฟุตบาทกระจกสีดำสะท้อนแสงแดดยามบ่ายวาววับจนมองไม่เห็นภายใน แต่น้ำฟ้ากลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างกำลังพุ่งตรงมาทางเธอ“น้ำฟ้า แกเป็นอะไรไป ทำไมยืนนิ่งแบบนั้นล่ะ”“เอ่อ...คือพอดีฉันมีธุระน่ะ ขอตัวก่อนนะ”พูดจบร่างเล็กก็แยกตัวออกมาจากเพื่อนสนิทแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังรถคันงาม ทว่าจังหวะนั้นเอง ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินตรงปรี่เข้ามาหาเธอพอดี“น้ำฟ้า”เสียงนุ่มทุ้มเรียกชื่อหญิงสาวราวกับสนิทสนม ‘นนทวัฒน์’ คืออาจารย์สัญญาจ้างประจำสาขาที่น้ำฟ้าเรียนอยู่ ทั้งคู่เริ่มสนิทสนมกันตอนทำกิจกรรมของคณะเมื่อสามเดือนก่อนแม้เพิ่งเข้ามาสอนได้เพียงไม่นานแต่นักศึกษาทั้งคณะต่างก็ชื่นชอบนนทวัฒน์ เพราะนอกจากเขาจะใจดี คอยให้คำปรึกษาแก่ลูกศิษย์ในทุก ๆ เรื่อง ยังชอบซื้อขนมและน้ำปั่นมาแจกอยู่บ่อย ๆก่อนหน้านี้นนทวัฒน์ได้ข่าวว่าน้ำฟ้าทำเรื่องขอพักการเรียนไว้ชั่วคราว จึงคิดว่าจะไม่ได้เจอกับเธอแล้ว พอวันนี้ได้เห็นว่าน้ำฟ้ากลับมาเรียนอีกครั้งเขาจึงดีใจมากคนถูกเรียกชะงักฝีเท้าแล้วหันไปต

รถโรลส์รอยซ์สีดำแล่นเข้าสู่ลานจอดใต้ตึกสูงในช่วงเวลาตีหนึ่งครึ่ง อคิราห์ก้าวลงแทบจะทันทีที่รถจอดสนิท เขาเดินผ่านโถงล็อบบี้เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวโดยไม่ได้ให้ลูกน้องตามเข้าไปด้วยอำพลและเอริกส์ถูกสั่งให้กลับไปพักผ่อน เพราะทั้งคู่ต่างก็เหน็ดเหนื่อยกับการติดตามเขามาทั้งวันแล้วเมื่อประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกที่ชั้นบนสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังสะท้อนตามทางเดินเขาเปิดประตูแล้วเดินตรงดิ่งไปยังหน้าห้องของน้ำฟ้าอย่างไม่รู้ตัวชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงนั้น สายตาคมมองบานประตูเงียบงัน มือยกขึ้นค้างกลางอากาศ เตรียมจะเคาะแต่ก็หยุดชะงักไว้เพียงแค่นั้นนิ้วเรียวยาวกำแน่น ความคิดตีกันวุ่นวาย“จะเคาะทำไมวะ”มุมปากหนากระตุกขึ้นอย่างสมเพชตัวเอง ก่อนที่ฝ่ามือจะค่อย ๆ ลดลงมาวางข้างลำตัวแล้วยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ แต่สายตายังตรึงอยู่กับบานประตูราวกับยังหวังบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ พลางหันหลังเดินเข้าห้องตัวเอง อาบน้ำให้ร่างกายผ่อนคลายแล้วเดินกลับออกมาในชุดคลุมเนื้อผ้าซาตินสีเข้มมือหนาหยิบไวน์รินใส่แก้วแล้วยกควงไปมา จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว นัยน์ตาเพ่งมองบานประตูห้องนอนหญิงสาวพลางจิบไวน์ไปด้วยไวน์ในแก้ว

รถหรูแล่นเข้ามาจอดอย่างนุ่มนวลบริเวณหน้าตึกผู้ป่วยของโรงพยาบาลเวชวรา ก่อนที่คนขับจะลงมาเปิดประตูให้หญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างสุภาพ“ถึงแล้วครับคุณน้ำฟ้า”“ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวกล่าวขอบคุณก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าผ้าใบเล็กในมือหลังร่างเล็กลงจากรถคนขับก็ขับออกไปโดยไม่ได้รอรับเธอกลับด้วย เพราะวันนี้อคิราห์สั่งเอาไว้แล้วว่าเขาจะเป็นคนมารับหญิงสาวเองน้ำฟ้ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองตามท้ายรถที่แล่นออกไปจนลับสายตา จากนั้นก็เดินเข้าไปในตึกผู้ป่วยเมื่อถึงหน้าห้องก็ยกมือเคาะประตูเบา ๆ แล้วเปิดเข้าไป ภายในห้องกว้างสะอาดเรียบร้อย กลิ่นยาอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณพ่อของเธอยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าดูไม่ค่อยอิดโรยเหมือนเมื่อก่อน“แม่จ๋า”น้ำฟ้าเอ่ยเรียกเสียงเบา ผู้เป็นแม่ซึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงหันมามองทันที ใบหน้าของคนเฝ้าไข้ดูสดใสกว่าแต่ก่อนมากทันทีที่เห็นน้ำฟ้าในชุดนักศึกษาอีกครั้ง คนเป็นแม่ก็รู้สึกตื้นตันใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่“ฟ้ามาแล้วเหรอลูก”“แม่ร้องไห้ทำไมจ๊ะ”ลูกสาวมีสีหน้าตกใจ รุดเข้าไปหาแม่แทบจะทันทีทันใด“เปล่าจ้ะ แม่แค่ดีใจที่เห็นฟ้าได้กลับมาใส่ชุดนักศึกษาอีกครั้ง”น้ำ

หลายวันต่อมาในห้องทำงานที่แสงแดดบ่ายคล้อยลอดผ่านกระจกบานใหญ่ เสียงพลิกกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงถอนหายใจหนัก ๆแฟ้มเอกสารนับสิบกองเรียงซ้อนอยู่บนโต๊ะ ทั้งงบการเงิน ใบสัญญา และสรุปรายงานบัญชีที่ต้องตรวจสอบให้เสร็จภายในสัปดาห์นี้“ผมว่าเจ้านายพักก่อนดีไหมครับ”เสียงผู้ช่วยคนสนิทดังขึ้นจากข้างโต๊ะ ทำให้ปลายปากกาชะงักอยู่กลางหน้ากระดาษ“พักไม่ได้ ฉันต้องเช็กตัวเลขทั้งหมดให้จบภายในสัปดาห์นี้ อีกไม่กี่วันบริษัทตรวจสอบบัญชีก็จะเข้าแล้ว”“แต่ถ้าเจ้านายยังหักโหมแบบนี้ เดี๋ยวร่างกายจะทรุดเอานะครับ”อำพลพูดพลางมองใบหน้าเรียบนิ่งที่เริ่มมีรอยคล้ำใต้ตา เป็นหลักฐานชัดเจนว่าคนตรงหน้าแทบไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดหลายคืนที่ผ่านมาอคิราห์เพียงเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่พูดอะไรอีก“เอ่อ...เจ้านายครับ ทำไมเราไม่จ้างนักบัญชีมาช่วยดูครับ เรื่องละเอียดแบบนี้ให้ผู้ชำนาญทำไม่ดีกว่าเหรอครับ เจ้านายจะได้พักผ่อนด้วย”“ไม่ได้ เอกสารบางอย่างเป็นความลับ ให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่างฉันก็ไม่ไว้ใจใครด้วย”คำตอบนั้นทำอำพลนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนในหัวจะผุดความคิดหนึ่งขึ้

“สวัสดีค่ะ คุณอคิราห์”เสียงหวานดังก้องในสาย ชายหนุ่มจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของโซเฟียอคิราห์นิ่งไปครู่หนึ่ง มือที่ยกขึ้นจะหยิบแก้วกาแฟชะงักค้าง“คุณโซเฟีย”เอ่ยชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงตกใจ เขาไม่เคยให้เบอร์ส่วนตัวกับเธอ จะติดต่องานแต่ละครั้งต้องผ่านทางอำพลเท่านั้น ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าโซเฟียได้เบอร์มือถือของเขามายังไง“ค่ะ ฉันมาถึงบริษัทของคุณแล้ว แต่พนักงานต้อนรับไม่ยอมให้ขึ้นไปพบคุณ พวกเธอบอกว่าถ้าไม่ได้นัดไว้ก็เข้าพบไม่ได้ ต้องรอให้คุณอนุญาตก่อน ฉันก็เลยโทรมาหาคุณโดยตรง”น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงแรงกดดันปะปนอคิราห์พ่นลมหายใจแผ่ว ๆ อย่างไม่ค่อยพอใจนัก“ตอนนี้คุณอยู่ข้างล่างเหรอ”“ใช่ค่ะ พอดีคุณพ่อเห็นสัญญาแล้วรู้สึกไม่สบายใจ ท่านกลัวว่าทางคุณจะเสียเปรียบน่ะค่ะ เลยอยากจะตกลงเรื่องผลประโยชน์กันใหม่ ให้ฉันขึ้นไปพบคุณข้างบนได้ไหมคะ”เหลือบมองคนตัวเล็กที่กำลังตักนั่นตักนี่เข้าปากอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาไม่สะดวกให้โซเฟียขึ้นมาคุยงานในตอนนี้“คุณรออยู่ข้างล่างนั่นแหละ เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกพอดี เราไปคุยกันที่ร้านอาหารดีกว่า”“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ”หลังหญิงสาวพูดจบอคิราห์ก็เป็นฝ่ายกดว