เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อนณ คลับหรูย่านใจกลางเมือง น้ำฟ้าในชุดเดรสสั้นพอดีตัวกำลังนั่งปั้นหน้ายิ้มหวานทำหน้าที่เป็นพีอาร์ดูแลลูกค้า บริการชงเหล้าให้กับแขกคนสำคัญที่มาคุยงานในห้องวีไอพีมือบางยกขวดวิสกี้เติมลงแก้วให้แขกตรงหน้า ท่าทางคล่องแคล่วจนดูเหมือนว่าคุ้นเคยกับงานนี้ดี ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้แค่สองเดือนเท่านั้นรอยยิ้มหวานที่ประดับอยู่บนใบหน้า เสียงหัวเราะที่เปล่งออกมา ทุกประโยคที่ต้องพูดด้วยความสดใส มันคือการแสดงซึ่งเธอจำเป็นต้องเล่นให้สมบทบาท แม้จะต้องฝืนทนแค่ไหนก็ตามเพราะฐานะทางบ้านเริ่มสั่นคลอนนับตั้งแต่วันที่ครอบครัวสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก พี่ชายซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านเสียชีวิตกะทันหันขณะเดียวกันพ่อของเธอก็มาป่วยด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก สาเหตุอาจเพราะทำใจยอมรับกับการจากไปของลูกชายไม่ได้ และสุดท้ายก็นอนนิ่งไม่ได้สติกลายเป็นเจ้าชายนิทรามาสามเดือนแล้วเมื่อขาดเสาหลักไปถึงสองคน ครอบครัวที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงเริ่มไม่มีทางออก มิหนำซ้ำผู้เป็นแม่ยังต้องลาออกจากงานประจำ มาทำหน้าที่เป็นแม่บ้านคอยดูแลสามีที่นอนป่วย สุดท้ายน้ำฟ้าเลยต้องพักการเรียนเพื่อเป็น

น้ำฟ้ามองเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ที่ถูกรีดไว้อย่างประณีตในมือของแม่บ้านวัยกลางคนอย่างละล้าละลังเธอรับเสื้อมาถือไว้ด้วยความเกรงใจ สัมผัสเนื้อผ้าบางเบาและกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำยาปรับผ้านุ่มทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลเธอก้มมองเสื้อก่อนจะเอ่ยถามป้าแม่บ้าน“ให้หนูใส่ตัวนี้จริง ๆ เหรอคะ”“มันใหญ่ไปเหรอคะ แต่เสื้อตัวนี้เล็กที่สุดแล้วนะคะ”“หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ หนูหมายถึงจะให้หนูใส่เสื้อของ...เอ่อ...เจ้านายป้าเหรอคะ คือหนูเกรงใจน่ะค่ะ”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ อีกอย่างเจ้านายก็เป็นคนสั่งเองว่าให้หาเสื้อสักตัวให้คุณใส่”สิ้นประโยค หญิงวัยกลางคนก็ส่งยิ้มอย่างใจดีให้ น้ำเสียงของป้าแม่บ้านฟังดูจริงใจจนเธอไม่อยากขัดน้ำฟ้าเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พร้อมกับพยักหน้า ยอมสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตามคำแนะนำของหญิงวัยกลางคนหญิงสาวมองตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ขณะกลัดกระดุม ก่อนจะพับแขนเสื้อที่ยาวคลุมปลายนิ้วขึ้นจนถึงข้อศอก พอเสื้อตัวยาวอยู่บนตัวเธอมันก็กลายเป็นชุดเดรสทันทีร่างเล็กสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวออกจากกรอบประตูห้องน้ำ สายตาค่อย ๆ กวาดมองรอบ ๆ ห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งไว้อย่า

หลายวันต่อมาเสียงประกาศเที่ยวบินขาเข้าดังแว่วอยู่ทั่วโถงผู้โดยสาร ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวยาว ๆ ออกจากประตูทางออกพร้อมกับบอดี้การ์ดประจำตัว ใบหน้าคมสันยังคงเรียบนิ่งไม่ต่างจากทุกครั้งอำพลที่ยืนรออยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้าไปรับกระเป๋าเดินทางจากมือบอดี้การ์ด จากนั้นก็ส่งต่อให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังทันทีสีหน้าตึงของผู้มีอำนาจหันมาทางผู้ช่วยแล้วเอ่ยเสียงเข้ม“เรื่องที่ให้ไปสืบถึงไหนแล้ว”“ตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าเลยครับ”“ไม่คืบหน้า?”น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยช้า ๆ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันจนทำให้อำพลรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง“คะ…ครับ คือทางเราแทบไม่มีข้อมูลของผู้ชายคนนั้น ตอนนี้เลยยังไม่มีความคืบหน้าครับ”อคิราห์หยุดชะงักเพียงชั่วครู่ พลันสายตาคมที่ฉายแววโทสะก็ตวัดมาทางลูกน้องแล้วกดเสียงต่ำ“ฉันไม่สนว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่หรือต้องใช้วิธีไหน แต่ต้องหาให้เจอ”อำพลได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล“ผมจะเพิ่มคนและกระจายกันออกตามหาให้ทั่วทุกซอกทุกมุมของประเทศครับ”“ไม่ใช่แค่ในประเทศ แต่ต้องค้นหาทุกที่ในโลกใบนี้”“ครับ”อำพลโค้งศีรษะลงเล็กน้อยอย่างรับคำสั่งอคิราห์ก้าวเดินต่

บนห้องวีไอพีของคลับหรูตกแต่งด้วยโทนเข้มส่งให้บรรยากาศดูเงียบสงบแตกต่างจากด้านล่างอย่างสิ้นเชิง บนโต๊ะกระจกมีขวดวิสกี้ราคาแพงและแก้วคริสตัลวางอยู่อคิราห์นั่งพิงพนักอยู่บนโซฟาหนังสีดำสองมือประสานกันแนบหน้าขา ใบหน้าคมสันยังคงเรียบนิ่งขณะในหัวกำลังคิดวนเวียนอยู่กับคำสั่งของผู้เป็นปู่จนทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดอนาวินนั่งเอนหลังสบาย ๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นหมุนเล่น ก่อนจะปรายตามองญาติผู้พี่ที่ยังคงนั่งเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมา“เฮ้ย! ทำไมต้องเครียดขนาดนั้นวะ ปู่ให้มึงหาเมียนะเว้ยไม่ได้ให้ไปออกรบสักหน่อย”ญาติผู้น้องพูดอย่างไม่อ้อมค้อม กะอีแค่หาเมียสักคน ไม่เข้าใจเลยว่าไอ้คนเย็นชาจะเคร่งเครียดอะไรขนาดนั้น“หาลูกสาวตระกูลไฮโซสักคน ยังไงต้องมีคนอยากแต่งกับมึงอยู่แล้ว”เขาเอ่ยทีเล่นทีจริง คนฟังยังคงนั่งนิ่งราวกับไม่ได้ยิน อคิราห์ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยตอบอนาวินหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามากระซิบกระซาบเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำเป็นไม่ได้ยิน“หรือไม่ก็หาดารานางแบบสวย ๆ สักคน อยากได้แบบไหนมึงก็แค่ชี้นิ้วเลือก ไม่เห็นจะยากเลย”อคิราห์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วลงบ

“ไอ้คิน! เดี๋ยว!”คนที่วิ่งตามออกมาตะโกนดังลั่นหวังให้ญาติผู้พี่หยุดเดิน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมหยุดแถมยังจูงมือน้ำฟ้าให้เดินตามไปโดยไม่พูดไม่กล่าวอคิราห์เปิดประตูรถ ทำท่าจะดันร่างเล็กเข้าไปด้านใน ทว่าอนาวินที่ตามมาทันก็คว้าแขนอีกข้างของหญิงสาวเอาไว้“นี่มึงจะพาลูกแมวน้อยไปไหนวะ”น้ำฟ้าได้แต่ยืนนิ่งงวยงงไปหมด มองหน้านายแพทย์หนุ่มผู้ซึ่งเคยฉีดยาให้เธอในวันนั้นสลับกับชายหนุ่มผู้ที่ช่วยเธอไว้ถึงสองครั้งลูกแมวน้อยที่ว่าหมายถึงเธอสินะอคิราห์เหลือบมองร่างเล็กแล้วถอนหายใจ ก่อนจะรั้งร่างเล็กเข้าหาตัวเอง ให้แขนของเธอหลุดออกจากการเกาะกุมของอนาวินไม่รู้มันจะวุ่นวายอะไรนักหนา“เข้าไปรอในรถก่อน”พูดจบก็ดันคนที่ยืนทำหน้าเหลอหลาให้เข้าไปนั่งในรถแล้วปิดประตู ตวัดหางตามาทางอนาวินแล้วพูดขึ้น“กูจะไปส่งเธอ มึงมีไรอีก”“จำเป็นต้องไปส่งเองเลยเหรอวะ ให้ลูกน้องไปส่งก็ได้มั้ง”คำพูดกวน ๆ นั้นทำให้คนเป็นพี่เริ่มรู้สึกรำคาญใจ ใบหน้าไม่สบอารมณ์ทำท่าจะเบือนหนี“เออ! กูไม่กวนมึงแล้วก็ได้ พอดีกูมีเรื่องจะคุยกับมึงนิดหน่อย”“เรื่องอะไร”“กูคิดออกแล้วนะเว้ย ว่าจะจ้างใครมาเป็นเมียปลอม ๆ ให้มึงอะ”พูดจบก็ยักคิ้วยิ้ม