Todos os capítulos de เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์: Capítulo 51 - Capítulo 60

ณ คฤหาสน์หรูที่ตั้งอยู่กลางกรุง ร่างสูงของชายวัยสามสิบต้น ๆ นั่งอยู่บนโซฟาทรงยุโรปโดยมีลูกน้องยืนรายล้อมดวงตาสีน้ำตาลทอดมองพี่ชายตัวเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความโมโห“รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป”นนทวัฒน์เอ่ยเสียงเข้ม แววตาสะท้อนความกรุ่นโกรธ ตั้งแต่ได้รับรายงานว่าพี่ชายตัวดีไปก่อเรื่องเอาไว้เขารู้ว่าดีว่าทุกคนอยากแก้แค้นวราฤทธิ์มากแค่ไหน แต่ก็ไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่ามโดยไม่ปรึกษากันก่อนทัดเทพไหวไหล่เบ้ปากอย่างไม่ยี่หระ เขาแค่สั่งให้คนไปวางระเบิดรถยนต์คันหนึ่งซึ่งคาดว่าเป็นของคนใกล้ชิดอคิราห์ เพราะต้องการข่มขู่อีกฝ่ายเท่านั้น ไม่รู้ทำไมน้องชายต่างแม่ถึงได้โมโหนักสองพี่น้องต่างมารดาแม้จะมีเป้าหมายเดียวกันคือกอบกู้ความเชื่อมั่นของอมรไพศาลกลับคืนมา และทำให้วราฤทธิ์ล่มสลาย แต่ลึก ๆ แล้วทั้งคู่ต่างก็กระหายในอำนาจสูงสุดของอมรไพศาล“ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่เงียบ ๆ อย่าก่อเรื่องอีก ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้าง”“กูจะทำแล้วจะทำไม มึงอย่าคิดว่ามีคุณพ่อหนุนหลังแล้วจะสั่งให้กูทำอะไรก็ได้นะ”ปลายนิ้วสั่น ๆ ชี้มาที่หน้าน้องชายต่างมารดาด้วยความโมโหนนทวัฒน์คือลูกชายนอกสมรสของเจ้าสัวประเสริฐผู้มีอำนาจสูงสุ

หลังจากอ่านข้อความที่อคิราห์ส่งมา น้ำฟ้าก็เตรียมตัวให้พร้อม เธอมองตัวเองในกระจกเพื่อเช็กความเรียบร้อยแล้วยิ้มให้กับภาพสะท้อนตรงหน้าชุดราตรีเข้ารูปสีชมพูเปิดโชว์หัวไหล่ขาวเนียนขับผิวให้กระจ่างใสโดดเด่นร่างเล็กมีอาการประหม่าเล็กน้อย ขณะรอคอยอำพลมารับก็บีบมือตัวเองตลอดเวลา เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้ต้องทำอะไรบ้าง อคิราห์บอกแค่ว่าเป็นงานเลี้ยงเฉพาะเครือญาติเท่านั้นน้ำฟ้าไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ตำแหน่งไหนในหัวใจของอคิราห์ แม้เขาจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ใส่ใจในทุก ๆ อย่าง แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ ว่ารู้สึกอย่างไรกับเธอแม้จะสับสนและไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ แต่การได้อยู่ข้างเขาแบบนี้ในทุก ๆ วัน มันก็ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอมีความสุขที่สุดแล้วและไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ต่อให้เส้นทางข้างหน้าจะจบลงแบบใด ก็จะไม่เสียใจเลยที่ได้รักผู้ชายคนนี้หมดทั้งหัวใจเสียงกริ่งประตูดังขึ้นอำพลน่าจะมารับเธอลงไปร่วมงานเลี้ยง หญิงสาวลุกขึ้นยืนจัดความเรียบร้อยของชุดเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปเปิดประตูเธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนมารับ ทว่าคำพูดของอำพลก็ทำให้รอยยิ้มนั้นเลือนหายไปทันที“เจ้านายให้ผมพาคุณน้ำฟ้ากลับเพนต์เฮาส

แสงไฟบนเวทีส่องกระทบร่างสูงสง่า ใบหน้าเรียบนิ่งกวาดมองแขกเหรื่อในงานก่อนจะหยุดตรงร่างอรชรที่ยืนเด่นหราอยู่ตรงหน้าแวบหนึ่งถ้อยคำขอบคุณเปล่งออกจากริมฝีปากหนาอย่างสุภาพ แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างพากันปรบมือให้เขาเพื่อแสดงความยินดีพิธีกล่าวขอบคุณแขกคนสำคัญจบลง เขาก็เริ่มบทพูดใหม่ ไมโครโฟนถูกยกขึ้นใกล้ริมฝีปากอีกครั้ง อคิราห์สูดลมหายใจตั้งสติก่อนจะเอ่ยอีกเรื่องที่เขาตั้งใจจะมาพูดในงานวันนี้“ผมมีอีกเรื่องที่อยากประกาศ”เสียงพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังจนเสียงซุบซิบของคนในงานเริ่มเงียบลงอคิราห์หายใจเข้าลึก ก่อนพูดช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำ“ผมกำลังจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้”เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วห้องจัดเลี้ยง มีแต่คนอยากรู้ว่าหญิงสาวผู้โชคดีคนนั้นคือใครอคิราห์ยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบก่อน แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คงไม่มีใครรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วในใจเขาตอนนี้เดือดพล่านแค่ไหน“ส่วนว่าที่เจ้าสาว…ผมขออุบไว้ก่อน เมื่อถึงเวลาเหมาะสม ผมจะพาเธอมาเปิดตัวกับทุกคนเอง”คนพูดเว้นจังหวะนิดหน่อย ปล่อยให้ทุกคนรอลุ้น สายตาทุกคู่เฝ้ามองมาที่สายตาของเขาราวกับรอดูว่ามันจะหยุดอยู่ที่ใครอคิราห์หันไปสบตาก

แสงสีทองลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในโถงรับแขก โซฟาที่ดูคับแคบถูกจับจองด้วยสองร่างน้ำฟ้านอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของอคิราห์ ใบหน้างดงามซบลงบนแผงอกกว้าง ขณะที่แขนของชายหนุ่มยังโอบร่างเล็กเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหนเสียงเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนก้าวเข้ามาเพื่อทำความสะอาดอย่างทุกเช้า ก่อนสองเท้าจะชะงักงันเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับสองร่างบนโซฟาดวงตาเบิกกว้าง ภายในใจก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา‘ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้กัน’ ยังไม่ทันได้คิดต่อ เปลือกตาหนาก็ขยับยุกยิกแล้วลืมขึ้นในฉับพลัน ดวงตาคมกริบสบกับสายตาตื่นตกใจของป้าแม่บ้านเข้าพอดีเจ้านายหนุ่มยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากออกเสียง ‘ชู่ว!’ เบา ๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียงดัง ก่อนจะตวัดมือเป็นภาษากายว่าให้ออกไปก่อนแม่บ้านวัยกลางคนพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง พยายามจะไม่ส่งเสียงใด ๆ แต่โชคร้ายที่ส้นเท้าดันไปชนเข้ากับขอบโต๊ะกึก!หัวใจของหญิงวัยกลางคนแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม พลันสองเท้าหยุดกึกอยู่กับที่น้ำฟ้าซึ่งกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าซุกกับแผงอกหนาเหมือนต้องการหาที่หลบเสียง เธอขมวดคิ้วนิด ๆ แต่สุดท

แขนแกร่งรวบเอวบางจากทางด้านหลัง จากนั้นก็ช้อนเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเองแทนที่จะเป็นห้องเธอ“ว้าย! ปล่อยนะ”คนไม่ได้ตั้งตัวอุทานเสียงหลง สองมือโอบรอบคอเขาอย่างลืมตัว ก่อนจะดิ้นสุดแรงเพื่อให้เขาปล่อยเธอลงอคิราห์ไม่พูดอะไรสักคำ แขนแข็งแรงกอดรัดร่างเล็กเอาไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าของเขาเข้าใกล้เสียจนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ชัดเจน“คุณจะทำอะไร ปล่อยหนูลงนะ”น้ำฟ้าดิ้นแรงขึ้น มือเล็กทุบไหล่หนาไม่ยั้ง ทว่าคนถูกทุบกลับไม่สะทกสะท้าน มุ่งหน้าไปยังเตียงนอนท่าเดียวร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงนุ่ม ชายหนุ่มกอดรัดไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนได้ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอระหง สองมือกดข้อมือบอบบางแนบที่นอนคนที่ปกติสุขุมเยือกเย็นบัดนี้กำลังธาตุไฟแตกเพราะถูกหญิงสาวเมินใส่น้ำฟ้าพยายามดิ้นขัดขืน แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกดแขนเธอให้จมลึกกับที่นอน ก่อนอคิราห์จะผละออกมาเล็กน้อยแล้วสบตากับคนใต้ร่างจริงจัง“เลิกเมินฉันได้ไหม”คำพูดของเขาทำเอาหัวใจบอบบางกระตุกสั่น หายใจหอบถี่ด้วยความตกใจ นัยน์ตาอคิราห์แดงก่ำสะท้อนความรู้สึกอ่อนไหวอย่างไม่ปิดบังเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน“หนูเจ็บ”น้ำฟ้าพูดเสียงอ่อนลงแล้วขยับ