Todos os capítulos de เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์: Capítulo 11 - Capítulo 20

เพียงแค่เสียงหวานดังเข้ามาในสายเจ้าของโทรศัพท์ก็ถึงกับชะงักค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างเลิ่กลั่ก หัวใจเต้นรัวราวกับกำลังจะหลุดออกมาเขารีบคว้าโทรศัพท์มาปิดเสียง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหนีออกไปนอกห้องเพื่ออยู่ห่างจากอนาวินให้มากที่สุดไม่รู้ว่าหญิงสาวมีธุระอะไร แต่จะให้ไอ้หมอมันได้ยินด้วยไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงถูกมันแซวยับ“เฮ้ย! จะรีบหนีทำไมวะ”คนเป็นน้องตะโกนตามหลัง ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อเดินออกมาจากห้องได้ชายหนุ่มก็พ่นลมหายใจโล่งอก เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเอาแนบหูแล้วเอ่ยเสียงเข้ม“มีอะไร”[คุณอำพลบอกหนูว่าคุณต้องการให้หนูย้ายเข้าไปอยู่กับคุณวันพรุ่งนี้เลย หนูก็เลยจะขอเลื่อนไปอีกสักสองสามวันได้ไหมคะ คือหนูยังไม่ได้เตรียมของแล้วก็ยังไม่ได้คุยกับแม่เลยค่ะ]อคิราห์เงียบไปครู่หนึ่ง หัวคิ้วกระตุกขึ้นนิด ๆ ลูกจ้างไม่มีสิทธิ์มาต่อรองทว่าตอนนี้เขาไม่คิดจะพูดอะไรให้มากความ หากอนาวินได้ยินเข้าจะเข้าใจว่าเขากำลังร้อนรนอยากให้เธอย้ายมาอยู่ด้วยเร็ว ๆ“ได้ ฉันให้เวลาเธอจัดการเรื่องส่วนตัวสามวัน แต่หลังจากนี้ห้ามมาต่อรองอีก”[รับทราบค่ะ ขอบคุณนะคะ]เมื่อหญิงสาวพูดจบอคิราห์ก

ทั้งที่เป็นคนปล่อยให้อีกฝ่ายรอแท้ ๆ แต่ตัวเองกลับอยู่ไม่ติดเก้าอี้อคิราห์ที่ปกติสุขุมเยือกเย็นตอนนี้กลับเทียวลุกเทียวนั่ง บางครั้งก็เดินวนรอบโต๊ะทำงานเหมือนคนหาทางออกไม่เจอ ทุกครั้งที่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ เขายิ่งรู้สึกเหมือนว่าเวลาเดินช้ากว่าปกติความเงียบในห้องยิ่งตอกย้ำความหงุดหงิดที่กัดกินในอก เขาอยากออกไป แต่อีกใจกลับบอกว่าให้รออีกหน่อย ปล่อยให้ฝ่ายนั้นได้ลิ้มรสการรอคอยบ้างทว่าในท้ายที่สุดความอดทนก็ดูเหมือนจะหมดลงจนได้ ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูมือหนายื่นไปจับคันประตูแล้วเปิดออกด้วยท่าทางไม่รีบร้อน แต่พอก้าวออกมาด้านนอกกลับพบแต่ความเงียบงันอำพลที่มักจะยืนรอต้อนรับเจ้านายก็หายไปจากโถงรับแขก เหลือเพียงร่างเล็กของน้ำฟ้าที่นั่งหลับอยู่บนโซฟาโดยมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ใกล้ ๆเธอคงรอนานจนเผลอหลับไปอคิราห์ชะงักฝีเท้า ที่อยากจะแสดงความไม่พอใจพลันถูกกลืนหายไปกับภาพตรงหน้า เขาก้าวเข้าใกล้เธอเงียบ ๆ แววตาคมซึ่งมักจะดุดันพลันอ่อนลงในพริบตาชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาอย่างเบาที่สุด สายตาคมเพ่งมองคนนอนหลับ ก่อนจะเผลอยื่นมือไปปัดปอยผมที่ปรกตรงข้างแก้มระเรื่อ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อำพลเดินเข้า

วันต่อมาหลังโทรบอกแม่ว่าวันนี้จะมีรถของโรงพยาบาลเวชวราเข้าไปรับตัวพ่อไปรักษา น้ำฟ้าก็ถูกมารดาซักไซ้ไม่หยุด เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าโรงพยาบาลอันดับหนึ่งอย่างเวชวรานั้นขึ้นชื่อเรื่องค่ารักษาที่แพงลิ่ว แล้วคนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่ายค่ารักษาที่แพงขนาดนั้นได้โชคดีที่ผู้ช่วยคนเก่งของอคิราห์ได้เตรียมคำตอบเอาไว้แล้วตั้งแต่ต้น ในใบตอบรับการรักษาที่อำพลให้มาจึงระบุไว้อย่างชัดเจนว่า พ่อของเธอเป็นหนึ่งในผู้ป่วยที่ทางโรงพยาบาลรับอนุเคราะห์เป็นกรณีพิเศษ พ่อจะได้รับสิทธิ์รักษาฟรีตลอดชีวิตโดยไม่ต้องเสียเงินแม้แต่บาทเดียวหลังส่งพ่อเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อย น้ำฟ้ายังมีโอกาสได้พูดคุยกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบประสาทโดยตรงเบื้องต้นแพทย์อธิบายอาการของบิดาอย่างละเอียด ตั้งแต่สาเหตุ ความรุนแรง ไปจนถึงแนวทางการรักษาน้ำฟ้าตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ บางช่วงเธอเผลอกำมือแน่นเพราะความกังวลใจ แต่พอได้ยินว่าอย่างน้อยพ่อยังมีโอกาสฟื้น เธอก็รู้สึกเหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในอกถูกยกออกไป“ไม่ต้องกังวลจนเกินไปนะครับ โอกาสหายมีแน่นอนครับ”คำพูดของแพทย์ช่วยปลอบประโลมหญิงสาวไม่น้

เมื่อออกมานอกร้านอคิราห์ก็จูงแขนน้ำฟ้าไปยังโซนร้านขายกระเป๋าแบรนด์เนมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นมากนัก ร่างเล็กขืนตัวนิด ๆ แต่ไม่ถึงขั้นสลัดมือออก“คุณจะพาหนูไปไหนคะ”“ไปซื้อของ”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปเองได้”“ขืนปล่อยให้เธอไปเอง มีหวังฉันคงได้ไล่พนักงานออกทั้งห้างแน่”คำพูดเชิงล้อเลียนที่เอ่ยขึ้นส่งให้เธอสงบปากอัตโนมัติ สุดท้ายต้องยอมให้เขาลากจูงไปตามอำเภอใจไม่นานนักทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายกระเป๋าแบรนด์หรูที่ตั้งอยู่กลางห้างพนักงานรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ คราวนี้ไม่มีใครกล้ามองเธออย่างดูถูกอีกแล้วอคิราห์พยักหน้าให้พนักงานนำกระเป๋าคอลเล็กชันใหม่ออกมาเรียงตรงหน้า จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โซฟาหนังสีอ่อนที่ตั้งไว้เด่นหรากลางร้าน“เลือกสิ”คนถูกลากมารู้สึกทั้งเกร็งทั้งอึดอัด แต่พอถูกสายตาคมกริบจ้องมองนิ่ง ๆ ก็จำต้องหยิบกระเป๋าขึ้นมาลองสะพายสักใบ“เอาใบนี้ค่ะ”ไม่อยากใช้เวลาเลือกนานใบไหนก็คงเหมือนกัน หญิงสาวยื่นกระเป๋าสะพายสีดำทรงเรียบ ๆ ซึ่งราคาน่าจะถูกที่สุดในร้านให้พนักงานขาย“จะเอากี่ใบก็ได้นะ”จู่ ๆ คนจ่ายเงินก็เอ่ยขึ้นลอย ๆน้ำฟ้ามองมาที่เขาแล้วพูดโต้ตอบ“แค่ใบเดียวก็เป็นแสนแล้วค่ะ”

หลายวันต่อมา@มหาวิทยาลัยอากาศยามเช้าภายในมหาวิทยาลัยอบอวลไปด้วยความสดใส แสงแดดอ่อนลอดผ่านกิ่งไม้สูงที่ยืนต้นเรียงรายสองข้างทาง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วคลอไปกับเสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มนักศึกษาที่กำลังเดินเท้าเข้ามาไม่ขาดสาย รถมอเตอร์ไซค์ขี่สวนกันไปมากลายเป็นภาพคุ้นตาของนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยไปแล้วน้ำฟ้าย่างเท้าไปตามทางเดินด้วยความตื่นเต้น แม้จะห่างหายจากบรรยากาศนี้ไปเพียงสองเดือน แต่ความรู้สึกกลับเหมือนว่าเธอห่างหายไปนานกว่านั้น ทุกสายตารอบตัวให้ความรู้สึกประหม่าไม่น้อยร่างเล็กหยุดยืนอยู่หน้าคณะแล้วมองไปยังตึกเรียนคุ้นเคย สองเดือนเต็ม ๆ ที่เธอหยุดเรียนไป ความจริงเธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาเรียนแล้วด้วยซ้ำ เรื่องนี้ต้องขอบคุณอคิราห์ที่เล็งเห็นถึงความสำคัญของการศึกษา“น้ำฟ้า”เสียงเรียกดังมาจากทางด้านหลังพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวรูปร่างเพรียวลม ‘ขนม’ เป็นเพื่อนสนิทของน้ำฟ้า ทั้งคู่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยม จนมาถึงมหาวิทยาลัยก็ยังเลือกเรียนคณะเดียวกันน้ำฟ้าหันไปตามเสียงเรียก แววตาที่เคยแฝงความกังวลพลันเปลี่ยนเป็นประกายสดใสเมื่อเห็นเพื่อนรักวิ่งเข้ามาหา“ขนม”เพื่อนสนิ