Todos os capítulos de หมอกับมาเฟีย(Nc 35+): Capítulo 101 - Capítulo 110

เป็นเวลาหนึ่งทุ่มเกือบสองทุ่มกว่าจะได้รับอิสระ ร่างกายของเธออ่อนแรงไปหมด ซามูเอลเป็นคนตะกละ ใช่...เขาตะกละไม่รู้จักพอ ตอนแรกคิดว่ามอบความสุขด้วยปากของตนให้มาเฟียโฉดแล้วเขาจะพอใจ ไม่...เขาจับเธอขึงกับโต๊ะทำงานแล้วกระแทกดุดันหนักหน่วงจนขาโต๊ะทำงานหักพังไม่เป็นท่า เห็นหลักฐานที่หักพังแล้วก็อายคนที่จะมาเก็บกวาดห้องนี้“เป็นอะไรฮึ หรือว่าไม่สบายอีกแล้ว” ซามูเอลเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบหลวมๆ มาแตะอังหน้าผากมนสวยได้รูปของคนตัวเล็กที่นั่งบนโซฟามองจ้องไปทางโต๊ะทำงานที่ขาหักพัง“คะ...คือไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คุณซามูเอลจำได้ไหมคะว่าจะให้ฉันคุยกับพ่อ”“แน่นอน ฉันไม่ได้แก่จนจำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรไป”“ตอนนี้เลยไหมคะ”“ก็ได้นะ” ซามูเอลเดินไปล้วงหยิบโทรศัพท์ของตนเองในกระเป๋ากางเกงที่ถอดกองทิ้งที่พื้นแล้วเดินกลับมาหาคนที่นั่งบนโซฟา“คุยเป็นภาษาอังกฤษและให้ฉันได้ยินด้วยว่าเธอคุยอะไรกันกับพ่อเธอ” อยากรู้นักว่าหล่อนจะคุยอะไรกันกับคนเป็นพ่อ“ค่

“ผมขอหนังสือสัญญามิสเตอร์โลเปซ” เมื่อเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวจนไม่เหลือคราบเปื้อนแก้มก็หันมาพูดกับมาเฟียหนุ่ม       ‘เพิ่งนึกได้เหรอว่ามีฉันอยู่ด้วย’ ซามูเอลพึมพำในใจแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทำงานโดยไม่ตอบแล้วดึงลิ้นชักนำซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาส่งให้ชายวัยกลางคน       “สัญญานี้เป็นอันสิ้นสุด เงินผมก็ชดใช้ให้แล้ว ผมจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่อีก และเอกสารสำคัญของลูกสาวผมด้วย พวกหนังสือเดินทางที่มิสเตอร์โลเปซเก็บไว้” ประสงค์เอ่ยเมื่อรับซองเอกสารสัญญามาเปิดอ่านดูแล้ว       “หึ! สัญญาระหว่างเราจบแล้ว แต่เรื่องระหว่างฉันกับเค้กมันยังไม่จบ” ซามูเอลแค่นขำแล้วลุกขึ้นเดินไปดึงกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วรั้งเข้ามากอดแน่น ไม่สนใจว่าพ่อของหล่อนจะอยู่       “อือ...ปล่อยนะคุณซามูเอล” ปดิวรดาขืนตัวเองยกสองมือดันหน้าอกแกร่งเพื่อไม่ให้หน้าอกของตัวเองเบียดแน่นไปกับหน้

“แต่พวกเราไม่เคยกินอาหารไทยนะครับนาย เขาบอกว่ารสเผ็ด” อีธานเอ่ยบ้าง       “มันจะเผ็ดแค่ไหนกัน ไม่เคยก็ต้องลอง เพราะเมียของฉันเป็นคนไทย นายหญิงของพวกแกเป็นคนไทย หัดกินไว้จะได้ชิน”ซามูเอลตอบกลับพร้อมมองไปรอบๆ ร้านเพื่อหาคนตัวเล็กที่ตนคิดถึง พอเท้าเหยียบพื้นประเทศไทย เขาก็ตรงมายังร้านอาหารของปดิวรดาทันที ทั้งสามเดินทางกันมาอย่างลับๆ แต่งตัวเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป เสื้อยืด กางเกงยีนส์เหมือนคนทั่วไป แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจให้สาวๆ และผู้คนที่พบเห็นด้วยหน้าตาที่หล่อเด่นเป็นสง่าทรงเสน่ห์ทำให้ผู้หญิงที่เดินผ่านพบเห็นส่งยิ้มหวานให้ แต่ใบหน้าของทั้งสามก็ยังคงเรียบนิ่งเคร่งขรึมหาได้ส่งยิ้มกลับไม่“เค้ก” ซามูเอลเอ่ยชื่อของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากประตูห้องครัวก็ลุกขึ้นยืนอัตโนมัติ เจคอป อีธานมองตามสายตาของเจ้านายแล้วลุกขึ้นยืนตาม ส่วนเจ้านายได้เดินสาวเท้ายาวๆ ตรงไปหาคนตัวเล็กนำหน้าก่อนแล้วว้าย!เธอมั่วแต่คุยกับพนักงานไม่ได้ระวังตัวก็ถูกดึงกระชากเข้าไปกอด ด้วยความตกใจทำให้เธอร้อ

กลางดึกปดิวรดาตกใจตื่นในความมืดเมื่อรู้สึกหนักบนตัวเหมือนมีอะไรมาคร่อมทับตัวเอง ร่างเล็กอวบอิ่มขยับดิ้นหนีความหนักอึ้ง แต่ก็ถูกกอดพันธนาการไว้แน่นจากร่างใหญ่เหนือร่าง กลิ่นบุหรี่ที่ปะปนออกมาพร้อมลมหายใจของร่างใหญ่เหนือร่างทำให้เธอตกใจ       “คุณเข้ามาได้ยังไงคุณซามูเอล”       “มีประตู ฉันก็เข้าทางประตูสิ”       “คุณบุกรุก ฉันจะบอกพ่อ...”       “พ่อเธอเปิดประตูให้ฉันเอง” ซามูเอลตอบกลับเสียงพร่า       “ไม่จริง พ่อไม่มีทางเปิดประตูบ้านให้มาเฟียโหดอย่างคุณเข้ามาแน่”       “ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ พ่อของเธอให้ฉันเข้ามาในบ้านเองและพ่อของเธอก็อนุญาตให้ฉันเข้าห้องของเธอเพื่อมาคุยปรับความเข้าใจกัน” นึกแล้วก็ตลก มาเฟียทรงอำนาจและอิทธิพลแห่งลาสเวกัสมางัดประตูบ้านหาผู้

จากคนโฉดในวันนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นทาสของภรรยาคนสวย ตอนนี้ปดิวรดาอุ้มครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว ท้องที่เคยเล็กแบนราบได้กลมโตขึ้นเรื่อยๆ เธอตัดสินใจย้ายมาอยู่ลาสเวกัสกับมาเฟียโฉดของตนเอง ส่วนพ่อของเธอท่านก็อยู่บ้าน ดูแลร้านอาหารของบ้าน ส่วนหนี้สินที่ติดธนาคาร ซามูเอลก็ช่วยชดใช้หนี้สินให้จนตอนนี้ที่บ้านไม่มีหนี้สิน ส่วนเธอนั้นติดหนี้รักของพ่อมาเฟียร้ายไปเสียแล้ว เธอ ‘รัก’ เขา       “วันนี้ฉันคิดถึงเธอมากรู้ไหมเค้ก” เขาพึมพำกับหน้าท้องกลมเปลือยเปล่าของภรรยาที่นอนบิดครางกระเส่าบนเตียงนอนนุ่ม ส่วนเขานั้นก็ลากลิ้นไล้เลียและพรมจูบหน้าท้องของภรรยาคนสวยไปมา       “อือ...เราก็เจอกันทุกวันนี่คะ อยู่ด้วยกันทุกวัน คุณไม่เบื่อเค้กเหรอคะ” เธอถามสามีเสียงสั่นพร่าเสียวพร้อมกับแอ่นเด้งเอวกลมขึ้นตอบสนองปากและลิ้นสากของสามี       “ก็ฉันไม่อยากห่างเธอนี่เค้ก อื้ม...” สำหรับเขาห่างแค่วินาทีก็นานแล้ว     &