All Chapters of หมอกับมาเฟีย(Nc 35+): Chapter 101 - Chapter 106

เป็นเวลาหนึ่งทุ่มเกือบสองทุ่มกว่าจะได้รับอิสระ ร่างกายของเธออ่อนแรงไปหมด ซามูเอลเป็นคนตะกละ ใช่...เขาตะกละไม่รู้จักพอ ตอนแรกคิดว่ามอบความสุขด้วยปากของตนให้มาเฟียโฉดแล้วเขาจะพอใจ ไม่...เขาจับเธอขึงกับโต๊ะทำงานแล้วกระแทกดุดันหนักหน่วงจนขาโต๊ะทำงานหักพังไม่เป็นท่า เห็นหลักฐานที่หักพังแล้วก็อายคนที่จะมาเก็บกวาดห้องนี้“เป็นอะไรฮึ หรือว่าไม่สบายอีกแล้ว” ซามูเอลเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบหลวมๆ มาแตะอังหน้าผากมนสวยได้รูปของคนตัวเล็กที่นั่งบนโซฟามองจ้องไปทางโต๊ะทำงานที่ขาหักพัง“คะ...คือไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คุณซามูเอลจำได้ไหมคะว่าจะให้ฉันคุยกับพ่อ”“แน่นอน ฉันไม่ได้แก่จนจำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรไป”“ตอนนี้เลยไหมคะ”“ก็ได้นะ” ซามูเอลเดินไปล้วงหยิบโทรศัพท์ของตนเองในกระเป๋ากางเกงที่ถอดกองทิ้งที่พื้นแล้วเดินกลับมาหาคนที่นั่งบนโซฟา“คุยเป็นภาษาอังกฤษและให้ฉันได้ยินด้วยว่าเธอคุยอะไรกันกับพ่อเธอ” อยากรู้นักว่าหล่อนจะคุยอะไรกันกับคนเป็นพ่อ“ค่

“ผมขอหนังสือสัญญามิสเตอร์โลเปซ” เมื่อเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวจนไม่เหลือคราบเปื้อนแก้มก็หันมาพูดกับมาเฟียหนุ่ม       ‘เพิ่งนึกได้เหรอว่ามีฉันอยู่ด้วย’ ซามูเอลพึมพำในใจแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทำงานโดยไม่ตอบแล้วดึงลิ้นชักนำซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาส่งให้ชายวัยกลางคน       “สัญญานี้เป็นอันสิ้นสุด เงินผมก็ชดใช้ให้แล้ว ผมจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่อีก และเอกสารสำคัญของลูกสาวผมด้วย พวกหนังสือเดินทางที่มิสเตอร์โลเปซเก็บไว้” ประสงค์เอ่ยเมื่อรับซองเอกสารสัญญามาเปิดอ่านดูแล้ว       “หึ! สัญญาระหว่างเราจบแล้ว แต่เรื่องระหว่างฉันกับเค้กมันยังไม่จบ” ซามูเอลแค่นขำแล้วลุกขึ้นเดินไปดึงกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วรั้งเข้ามากอดแน่น ไม่สนใจว่าพ่อของหล่อนจะอยู่       “อือ...ปล่อยนะคุณซามูเอล” ปดิวรดาขืนตัวเองยกสองมือดันหน้าอกแกร่งเพื่อไม่ให้หน้าอกของตัวเองเบียดแน่นไปกับหน้

“แต่พวกเราไม่เคยกินอาหารไทยนะครับนาย เขาบอกว่ารสเผ็ด” อีธานเอ่ยบ้าง       “มันจะเผ็ดแค่ไหนกัน ไม่เคยก็ต้องลอง เพราะเมียของฉันเป็นคนไทย นายหญิงของพวกแกเป็นคนไทย หัดกินไว้จะได้ชิน”ซามูเอลตอบกลับพร้อมมองไปรอบๆ ร้านเพื่อหาคนตัวเล็กที่ตนคิดถึง พอเท้าเหยียบพื้นประเทศไทย เขาก็ตรงมายังร้านอาหารของปดิวรดาทันที ทั้งสามเดินทางกันมาอย่างลับๆ แต่งตัวเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป เสื้อยืด กางเกงยีนส์เหมือนคนทั่วไป แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจให้สาวๆ และผู้คนที่พบเห็นด้วยหน้าตาที่หล่อเด่นเป็นสง่าทรงเสน่ห์ทำให้ผู้หญิงที่เดินผ่านพบเห็นส่งยิ้มหวานให้ แต่ใบหน้าของทั้งสามก็ยังคงเรียบนิ่งเคร่งขรึมหาได้ส่งยิ้มกลับไม่“เค้ก” ซามูเอลเอ่ยชื่อของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากประตูห้องครัวก็ลุกขึ้นยืนอัตโนมัติ เจคอป อีธานมองตามสายตาของเจ้านายแล้วลุกขึ้นยืนตาม ส่วนเจ้านายได้เดินสาวเท้ายาวๆ ตรงไปหาคนตัวเล็กนำหน้าก่อนแล้วว้าย!เธอมั่วแต่คุยกับพนักงานไม่ได้ระวังตัวก็ถูกดึงกระชากเข้าไปกอด ด้วยความตกใจทำให้เธอร้อ