All Chapters of หมอกับมาเฟีย(Nc 35+): Chapter 121 - Chapter 130

ประเทศไทย       ศรณ์ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดอ่านข้อความของลูกสาวที่ส่งมาหาตัวเองทุกวัน เขาได้แต่ติดต่อสอบถามถึงความเป็นอยู่ของลูกสาวผ่านทางคนของลูคัส เมื่อรู้ว่าลูกสาวอยู่ดีกินดีไม่ได้ลำบากและถูกทำร้ายอะไร เขาก็ดีใจแล้ว ตั้งแต่กลับมาเขาพยายามทุกอย่างเพื่อจะหาเงินไปไถ่ตัวลูกสาวสุดที่รัก รู้ดีว่าตัวเองเป็นพ่อที่ ‘ชั่ว’ มาก หลอกลูกสาวไปให้มาเฟียเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สองสัปดาห์กว่าแล้วจะครบกำหนดตามที่ได้ลงลายมือในสัญญากับลูคัสไว้ว่าจะหาเงินไปใช้คืนมาเฟียหนุ่ม แต่จนตอนนี้จนแล้วจนรอดก็ยังไม่รู้ว่าจะหาเงินก้อนมาจากไหน บริษัทก็ถูกธนาคารยึดไปขายทอดตลาดแล้ว เพราะไม่จ่ายหนี้เงินกู้มาเกือบปี แถมยังถูกฟ้องเป็นผู้ล้มละลายด้วยตอนนี้ ยังดีที่ยังเหลือบ้านไว้อยู่ไว้ซุกหัวนอน       “ผมจะทำยังไงดีวิภา” ศรณ์แหงนเงยหน้าขึ้นมองรูปภรรยาของตนเองที่ติดอยู่ผนังห้องนั่งเล่นของบ้านเพื่อเอ่ยถาม แม้จะรู้ดีว่าไม่มีคำตอบกลับมา       “ผมขอ

“ก่อนไปในห้อง ขอที่โซฟาก่อนแล้วกันพีช” เขาดึงหัวทุยเล็กออกจากกลางหว่างขาตัวเองแล้วผลักสาวเจ้าล้มนอนไปกับโซฟาตัวยาวแล้วตัวเองก็คุกเข่ากับพื้นแล้วถลกกระโปรงตัวยาวขึ้นแล้วถอดกางเกงชั้นในกับกางเกงซับในพิชาภัทรออกพร้อมกันทีเดียว พอกางเกงทั้งสองตัวถูกดึงออกทางเท้าก็จับเรียวขาเล็กแยกกว้างยกชี้ชันขึ้นกลางอากาศแล้วตัวเองก็ซุกหน้าลงไปหากลีบสวาทอวบอูมที่ปิดเกสรเต่งตึงไว้มิดชิด “อ่า...หอมเหลือเกิน อื้ม...หวาน” แล้วเขาก็ลากลิ้นดูดเลียน้ำที่หลั่งไหลออกมาจากดอกไม้พิชาภัทร “อะ...ลูคัส อื้อ..” เธอกดหัวของเขาที่กำลังลากลิ้นดูดเลียความเปียกแฉะกลางหว่างขาตัวเองพร้อมบิดเอวเล็กส่ายแอ่นเด้งตอบสนองเรียวลิ้นอุ่นร้อนที่กำลังลากเลียถูไถชอนไชตามกลีบดอกไม้งามตนเอง “อ่า...พระเจ้า น้ำดอกไม้เธอเยอะมากเบบี้ อ่า...พีช อื้ม...” เขาดูดเลียกวาดน้ำหวานละมุนสาวเจ้าเข้าปากตัวเอง ก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมทับบดจูบปากน้อย มือใหญ่ยังคงลูบไล้มือกับเนินสวาทพร้อมดุนดันนิ้วแข็งแกร่งตัวเองกระแทกลึกซอยเข้าออกเป็นจังหวะในกายสาวที่ตอดรัดนิ้วตนเองหนักหน่วงไปด้วย “อะ...อื้อ” ปากน้อยดูดคลึงเรียวลิ้นใหญ่ที่สอด

“แล้วรอบนี้นายจะไปฟิลิปปินส์หรือจะให้เบนไปเป็นตัวแทนเหมือนเดิม” ดีนถามเรื่องงาน “ครั้งนี้ฉันจะไปกับนายด้วยดีน ส่วนที่นี่ให้เบนดูแล” “นายทำใจห่างผู้หญิงเอเชียได้เหรอลูคัส” เบนถามญาติผู้พี่กลับ “คุยเรื่องงานเบน อย่าเอาเรื่องอื่นมาแทรก” น้ำเสียงห้วนแข็งดังลอดจากปากหนาลูคัส “ไม่ต้องห่วงทางนี้ ฉันจะจัดการให้ดีไม่ให้พวกศัตรูมาวุ่นวายได้แน่นอน” เบนตอบ “แล้วนายจะเดินทางวันไหนลูคัส?” ดีนถามกลับ “ตอนนี้ นายให้คนไปเตรียมเครื่องบินด้วยดีน” “เดี๋ยวฉันไปจัดการเรื่องเดินทาง”พอบอกจะเดินทางไปเองด่วน ดีนจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจัดการเรื่องเดินทางไปฟิลิปปินส์ ตอนนี้ในห้องทำงานเหลือเพียงเบนกับลูคัสอยู่กันตามลำพัง “อำนายความสะดวกให้พีชด้วยล่ะ ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ อย่าทำให้เธอต้องลำบากหรือเดือดร้อน เข้าใจไหมเบน” “เรื่องของเธอเป็นงานฉันด้วยเหรอลูคัส” “เบน!” “ไม่ต้องห่วงน่า ฉันจะดูแล ‘พี่สะใภ้’ เป็นอย่างดี” “ไอ้เบน!” “ก็เห็นนายใส่ใจเธอเป็นพิเศษนี่ ปกตินายไม่เป็นแบบนี้ลูคัส นายรู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองเปลี่ยนไปตั

ไม่เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้พูดคุย ไม่ได้สูดดมกลิ่นหอมประจำตัวคนตัวเล็กมาสองสัปดาห์ มันช่างทรมานเหลือเกิน แต่เขาไปพบเธอในสภาพนี้ไม่ได้ ลูคัสไปฟิลิปปินส์และถูกมาเฟียเจ้าถิ่นลอบทำร้ายจนตัวเองพลาดพลั้งโดนยิงที่สีข้างด้านขวา ตอนนี้แผลเริ่มดีขึ้นแล้ว “เบาๆ หน่อยไอ้ลูกชาย” เมื่อเจ้าโอทิสลูกรักกระโดดขึ้นมานอนทับบนทับเขาที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงนอน อือ! เจ้าสิงโตตัวใหญ่แต่ขี้อ้อนขยับตัวออกจากพ่อของมันมานอนข้างๆ “ให้มานอนด้วยก็เอาใหญ่เลยนะแก ไม่เจอกันหลายวัน คิดถึงพ่อใช่ไหมโอทิส” เขาคุยกับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง อือ! โอทิสร้องคำรามตอบอย่างเข้าใจ “ฉันก็คิดถึงแกโอทิส เดี๋ยวหายแล้วจะพาไปนั่งรถเล่นดีไหม” ฮือ! เจ้าโอทิสคำรามตอบเหมือนเดิม ลูคัสลูบหัวเจ้าสิงโตโอทิสของตัวเองไปมา แม้จะคุยกันคนละภาษา แต่เขาก็รู้ว่าโอทิสมันเข้าใจที่เขาพูดถึงได้คำรามตอบแบบนี้ พอประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเบนเดินเข้ามา “จัดการให้แล้วนะลูคัส” เบนเดินมาหยุดข้างเตียง “ไม่ได้หลุดปากพูดว่าฉันโดนยิงให้เธอได้ยินใช่ไหม” “ไม่ต้องห่วงน่า ฉันไม่ได

พอมาถึงบ้านพักส่วนตัวของมาเฟียหนุ่ม โอทิสก็ถูกส่งเข้าห้องส่วนตัว ส่วนมาเฟียโหดกับตัวประกันสาวก็พากันเข้าห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง มาเที่ยวยังไง มาถึงก็เข้าห้องจับล็อกคอบดจูบขยี้กลีบปากอวบอิ่มของเธอจนปากบวมเจ่อ เขาไปอดอยากปากแห้งมาจากที่ไหนกัน “อ่า...เบบี้ไปที่เตียงกัน” แล้วเขาก็ยกอุ้มคนตัวเล็กเดินจากหน้าประตูห้องไปยังเตียงนอนนุ่ม ตุ้บ! ร่างเล็กถูกโยนลงยังเตียงนอนนุ่มพร้อมคนตัวโตโถมตัวลงคร่อมทับกักร่างเล็กไว้ใต้ร่าง “คุณไม่หิวเหรอลูคัส” เธอถามเขาก่อนเขาจะจูบปิดปากตัวเองอีกครั้ง “ก็กำลังจะกินอยู่นี่ไง” เขาตอบกลับเสียงพร่า “อือ...ไม่สิลูคัส คุณจะกินฉันแทนข้าวไม่ได้” เธอบิดเบือนหน้าหนีปากหนาที่ก้มลงจะจูบปิดปากตัวเองอีกครั้ง “ก็เธอคืออาหารของฉัน และคือสิ่งที่ฉันอยากกิน อ่า...ให้ตายสิเบบี้ ไม่ไหวแล้วนะ ฉันอยากกินเธอทั้งตัวพีช อื้อ...” แล้วเขาก็ก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอระหง ถูไถเคราสากกับซอกคอระหงชื้นเหงื่อสาวเจ้าที่บิดส่ายไปมา “อ่า...อื้อ” ปากหนาเคลื่อนจากซอกคอมาปิดปากน้อยของพิชาภัทรอีกครั้ง เธอไม่อาจหลบหนีเบี่ยงหน้าหลบปากหนาอุ่นร้อนได้ เรียว