《ฉันจะพลิกชะตาเฉินลั่วตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจางในปี1985》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“ลุงหยาง หยางจื่อ” เดินออกมาถึงหน้าหมู่บ้านเฉินลั่วเห็นเพื่อนของเธอที่ยืนอยู่กับผู้ชายร่างกายสูง ผิวคล้ำ ใบหน้าค่อนข้างหน้ากลัวเนื่องจากมีรอยมีดบริเวณใกล้ด้วยตาที่เกิดจากอุบัติเหตุ แต่ถึงอย่างนั้นพอเห็นเพื่อนลูกสาวอีกฝ่ายยิ้มออกมา“เฉินลั่ว นึกว่าจะรอไปกับครอบครัวเฉิน”“ลุงหยางล้อเล่นแล้วค่ะ” เฉินลั่วยิ้ม ในหมู่บ้านมีใครบ้างไม่รู้ว่าเธอไม่ถูกกับคนทั้งบ้าน “หยางจื่อมีคนไปด้วยแบบนี้คะแนนของเธอต้องดีแน่ ๆ”หยางจื่อถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้ยิน “พูดเหมือนไม่รู้ ฉันอยากให้เธอมาเรียนห้องเดียวกับฉันจริง ๆ บางทีการเรียนของฉันคงไม่ยากขนาดนี้”ลุงหยางใช้มือเขกหน้าผ้าลูกสาวเบา ๆ จนหล่อนร้องโอ้ยออกมา จากนั้นพูดหยอกล้อ “เฉินลั่วเพิ่งได้เรียนไม่กี่เดือน ลูกเรียนมาหลายปีถ้าสู้เฉินลั่วไม่ได้ สมควรเรียนใหม่จริง ๆ”ไม่ได้พูดแขวะเฉินลั่ว แต่ลุงหยางพูดแขวะลูกสาวหยางจื่อเบะปาก “คงได้เรียนใหม่จริง ๆ”เสียงหัวเราะดังขึ้นตลอดเส้นทางเดินเข้าอำเภอ เมื่อถึงจุดที่เคยแยกจากหยางจื่อทั้งสามคนเดินแยกกันไปทันที เฉินลั่วมองไปรอบ ๆ เห็นผู้ปกครองหลายคนยืนส่งลูกหลานเข้าโรงเรียนเพื่อไปสอบก่อนเข้าไปข้า

นอกจากความตะลึงแล้วสิ่งที่ตามมาคือความไม่ชอบใจ เฉินลั่วมาโค่นล้มดาวเด่นของพวกเขาอย่างรุ่นพี่ลี่ซู ที่ในอดีตเป็นรองเพียงรุ่นพี่เหลียว คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้รุ่นพี่เหลียวยังถูกเลื่อนอันดับลงมาด้วย กลายเป็นว่าคนที่ทำคะแนนได้มากสุดรวมทั้งหมดของโรงเรียนแล้ว คืออันดับหนึ่งเฉินลั่วที่สอบได้คะแนนเต็มในระดับมัธยมปลาย อันดับสองเฉินลั่วสอบได้ 95 คะแนน ของมัธยมต้น และอันดับที่สามคือเหลียวมู่สอบได้คะแนน 85 คะแนน“เด่นเกินไปก็ไม่ดี แต่ถ้าไม่เด่นคนถูกสมน้ำหน้าฉันเหมือนเดิม” เฉินลั่วถอนหายใจเฮือกใหญ่ความจริงเธอต้องการให้บุคลากรของโรงเรียนตามไปสอบถามวัดระดับความรู้ของเธอ คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีการสอบใหม่ของระดับมัธยมปลายให้ลอง เฉินลั่วเพียงต้องการเรียนพร้อมหยางจื่อและไม่อยากเสียเวลาในการสอบเกาเข่า เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปอีกหลายปีคะแนนสอบออกทำให้เด็กนักเรียนหลายคนไม่มีแรงในการเรียน จึงถูกเลื่อนการสอบไปช่วงบ้านแทน เฉินลั่วผ่อนคลายกว่าคนอื่นและไม่อยากอุดอู้อยู่ในห้อง ถึงได้ออกมาเดินเล่นนอกห้องเรียน กลับเข้าห้องอีกทีสมุดจดงานของเธอกลับหายไปต้าซางกระซิบ “สมุดจดงานของพี่ถูกคนนำไปแล้วครับ”ใบหน้าของเฉิน

แต่สิ่งที่เฉินลั่วหวังเอาไว้ดันไม่ใช่ ทันทีที่เดินออกจากห้องเรียน มีกลุ่มผู้หญิงที่คุ้นตาเดินมาล้อมเธอกับหยางจื่อเอาไว้ พวกเขาไม่ให้หยางจื่อเข้าใกล้เฉินลั่วแม้หล่อนจะดึงดันเดินเข้ามาหาเธอ เฉินลั่วยกมือห้ามเอาไว้ลำพังให้เธอมีเรื่องกับคนอื่นก็มากพอแล้ว“รุ่นพี่มีอะไรกับฉันเหรอคะ”หงเซียนมองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าของเฉินลั่วด้วยความรังเกียจ “มีคนเห็นเธอเดินลงจากรถยนต์ตระกูลเหลียวพร้อมเหลียวมู่ เป็นความจริงใช่ไหม”“หน้าไม่อาย”“ทางที่ดีไม่ควรยุ่งกับเขา เธอไม่คู่ควรกับเขาเหมือนกับลี่ซูเพื่อนของฉัน” หงเซียนยกยอเพื่อนของหล่อนพร้อมเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี สายตามองเฉินลั่วอย่างคนเอาเรื่องเฉินลั่วทำหน้าไม่รู้เรื่อง “รุ่นพี่เข้าใจผิดแล้ว ฉันจะมาพร้อมกับรุ่นพี่เหลียวได้ยังไง”นึกไม่ถึงเลยว่าต่อให้วิ่งเร็วแค่ไหนและใช้กระเป๋าปิดบังใบหน้าเอาไว้ยังมีคนเห็น ใบหน้าของเฉินลั่วทำเหมือนไม่รู้จริง ๆ ทำให้กลุ่มเพื่อนของรุ่นพี่ลี่เริ่มไม่แน่ใจลี่ซูมองเฉินลั่ว หล่อนกล่าว “เหลียวมู่เป็นคุณชายตระกูลใหญ่ การเรียนดี เขาอาจเจอรุ่นน้องเฉินกำลังเดินทางมาโรงเรียนถึงได้ให้ขึ้นรถมาด้วย”คำพูดของรุ่นพี่ล

ภายในห้องปฐมพยาบาลของโรงงานทอผ้าประจำมณฑลที่เฉินลั่วเคยมาเมื่อหลายเดือนก่อน ใบหน้าของเธอยังมีร่องรอยของการร้องไห้ แต่ว่าเฉินลั่วหยุดร้องไห้สักพักแล้ว จึงนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงหลังจากเปลี่ยนชุดเหลียวมู่เดินถือกาน้ำร้อนเข้ามาในห้อง เขาเทน้ำร้อนใส่แก้วพร้อมกับบอก “นี่เป็นน้ำขิงช่วยไล่ไอเย็นได้ อากาศร้อนโดนน้ำเย็นเธอจะไม่สบาย”ตั้งแต่ที่ผู้จัดการโรงงานของพวกเขาไม่สบายในวันนั้น ขิงอบแห้ง ขิงที่บดเป็นผง หรือขิงสดถูกนำมาไว้ที่ห้องปฐมพยาบาลให้พร้อมใช้งาน มีการเปลี่ยนทุกเดือนไม่ให้ของเหล่านั้นต้องเสีย และยังใช้งานกันต่อได้ทันทีหากเกิดเหตุฉุกเฉิน“ขอบคุณค่ะ”ความห่วงใยของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง เฉินลั่วได้แต่บอกตัวเองว่าเธอยังเด็กอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นสถานะของเธอกับเขาต่างกันมาก เหมือนที่เพื่อนของรุ่นพี่ลี่บอก เฉินลั่วเป็นเพียงเด็กบ้านนอกคนหนึ่งเธอรู้สึกน้อยใจตัวเองอย่างไม่รู้ตัวเหลียวมู่ถาม “เธอไปทำอะไรหลังโรงเรียน ตรงนั้นไม่ค่อยมีคนไปเลยนะ”“มีรุ่นน้องบอกฉันว่าครูเฉียวให้ไปหาค่ะ” แววตาของเฉินลั่วเกิดความไม่พอใจ แต่เธอหันไปมองเหลียวมู่พร้อมคำถาม “ฉันไปไม่เท่าไร แต่ทำไมพี่เหลีย

ในโรงเรียนไม่มีใครไม่พูดถึงเรื่องของเฉินลั่วที่โดนแกล้ง ทันทีที่เด็กสาวทั้งสามคนถูกลงโทษ พวกหล่อนอับอายอย่างมากแต่ทำอะไรไม่ได้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ต้องทำก็คือการต้องโดนไล่ออก แถมกลับถึงบ้านทั้งสามคนยังโดนพ่อแม่ทำโทษอีกด้วย พร้อมคำสั่งห้ามเข้าใกล้เฉินลั่วอีกแม้แค้นแต่ว่าทำได้เพียงก้มหน้าเมื่อเฉินลั่วเดินผ่านหยางจื่อหัวเราะลั่นเมื่อเดินผ่านพวกหล่อนมาได้สักระยะหนึ่ง แต่เพียงพอให้พวกหล่อนได้ยิน “สมน้ำหน้า แกล้งใครไม่แกล้ง หากเป็นคนอื่นพวกหล่อนคงลอยตัวไปแล้ว แต่นี่เจอเพื่อนของฉัน”“เบา ๆ หน่อยสิ” เจี๋ยเฟยปรามเพื่อน “แค่นี้คนในห้องก็ไม่ชอบพวกเราอยู่แล้ว”ให้ตายเถอะ ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย“ยังดีว่าฉันมีรุ่นพี่เหลียวช่วยไม่อย่างนั้นคงโดนพวกเขาเอาเงินฟาดหัวไปแล้ว”เจี๋ยเฟยถอนหายใจ “ในอำเภอเจียลี่ของพวกเราเงินสำคัญมาก แม้ว่าพวกเขาผิดก็ทำเป็นถูกได้”เรื่องที่เฉินลั่วเป็นเด็กในปกครองของตระกูลเหลียวไม่ได้ทำให้เจี๋ยเฟยตกใจ พ่อแม่ของหล่อนเป็นหนึ่งในพนักงานของโรงงานย่อมต้องรู้เรื่องนี้ แต่ถ้าถามว่าพนักงานระดับสูงบางคนทำไมไม่รู้ ส่วนใหญ่พวกเขาออกไปทำงานนอกสถานที่ เวลาเฉินลั่วไปที่นั่นจ