جميع فصول : الفصل -الفصل 10

46 فصول

บทที่ 1 ลูกสาวคนกลางที่น่าส่งสาร

ในคืนฝนตกหนักบ้านหลังเล็กมุงด้วยกระเบื้องหลังคาเก่าระยะใช้งานนานกว่าห้าปีแทบไม่มีที่นอน แต่ถึงอย่างนั้นยังดีกว่าข้างบ้านที่ทำการต่อเติมออกไปเล็กน้อยมีร่างของผู้หญิงนอนขดด้วยความหนาว ตัวบ้านแม้เก่าแต่ทนฝนกว่าห้องถูกแยกออกมา มันมีเพียงหญ้าที่ถูกสานแบบลวก ๆ พอให้ซุกหัวนอนยกเว้นช่วงฝนตก เปลือกตาสีไข่ค่อย ๆ ลืมขึ้น เจ้าตัวกระพริบตาดูงุนงงเมื่อหยดน้ำสัมผัสใบหน้า เผยให้เห็นดวงตากลมโตนัยน์ตาสีดำ บริเวณรอบดวงตายังคงมีร่องรอยของการร้องไห้อย่างหนัก ในสมองยังไม่ทันได้ประมวลผลความเย็นจากหยดฝนทำให้ต้องรีบหลบ “โอ้ย!” ‘จางลั่ว’ นักศึกษาสาวจากอีกหลายสิบปีข้างหน้าสะดุ้ง ใบหน้างุนงงเป็นอย่างมาก เธอคือลูกสาวของชนชั้นกลางแม้ว่าสถานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยมาก ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ดูแลเอาใจใส่ลูกสาวคนเดียวแบบเธออย่างดี ห้องพักที่เช่าอาศัยแม้ไม่ใช่คอนโดหรูแต่ราคาครึ่งหมื่นไม่รวมค่าน้ำค่าไฟ ต่อให้นอนหลับสนิทน้ำไม่มีทางกระทบใบหน้าของเธอแน่ แต่ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ห้องนอนของเธอ แถมเหมือนกับว่านี่ไม่ใช่จางลั่วแต่เป็น ‘เฉินลั่ว’ ลูกสาวคนกลางของบ้านตระกูลเฉิน
last updateآخر تحديث : 2026-04-13
اقرأ المزيد

บทที่ 2 กลบเกลื่อน

เมื่อคืนนอนเกือบตีสองและช่วงเวลาตีสี่คือเวลาปกติของการตื่นนอน เฉินลั่วนอนพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้งบนเตียงเพื่อข่มตานอนหลับ แต่ร่างกายเคยตื่นเวลานี้ต่อให้ข่มตาแค่ไหนคงไม่หลับอยู่ดีจึงยอมตื่น กิจวัตรประจำวันที่แสนเหนื่อย เฉินลั่วต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่มาหุงข้าว ทำอาหารมื้อเช้าให้ทุกคนในบ้าน พ่อแม่เฉินตื่นช่วงตีห้าของวัน ส่วนสองพี่น้องที่ถูกดูแลเอาใจใส่เกือบเจ็ดโมงพวกเขาค่อยตื่น และไม่เคยช่วยทำงานบ้านเลย ฟืนในบ้านไม่มีต้องไปผ่าฟืนหลังบ้านจนเจ็บมือ “โธ่ รอให้ฉันหาทางรอดได้ก่อนเถอะ” ตอนนี้ในตัวของเธอไม่มีเงินสักหยวน อาหารหายากถ้าต่อต้านแล้วถูกไล่ออกจากบ้านเธอมีปัญหาแน่นอน เฉินลั่วพอเอาตัวรอดได้ก็จริงแต่ถ้าไม่มีสัญญาตัดขาดหรือแยกบ้าน หากเธอได้ดีขึ้นมาพวกเขาต้องมาทวงความกตัญญูแน่ แม่เฉินเดินมาในครัวยังไม่เห็นลูกสาวก่อไฟถึงกลับโมโหด่าทอลั่นบ้าน “เฉินลั่ว! ยัยตัวขี้เกียจ พี่ชายและน้องสาวของแกต้องไปเรียนหนังสือนะ ออกมาทำอาหารมื้อเช้าได้แล้ว” ยัยตัวขี้เกียจ? เฉินลั่วอยากหัวเราะออกมาเสียงดัง พูดออกมาได้ว่าเธอขี้เกียจ ทำไมถึงไม่ให้สองพี่น้องน
last updateآخر تحديث : 2026-04-14
اقرأ المزيد

บทที่ 3 รอยบิ่น

ทุกเช้าตื่นขึ้นมาทำอาหารให้คนทั้งบ้าน เจ็ดโมงเช้าต้องไปรอทำงานหาเงินมาให้พวกเขาใช้ ตกเย็นต้องไปรับคนทำให้เฉินลั่วก่นด่าพวกเขาในใจไม่หยุด นี่ไม่ใช่ลูกสาว ไม่ใช่น้องสาว และไม่ใช่พี่สาวของพวกเขา แต่เป็นคนนอกครอบครัวดี ๆ นี่เอง “เฉินลั่ว หมดเวลาแล้ว” เสียงกรรมการจดคะแนนขานบอกหลังเวลาที่ทำงานหมดลง ไม่ใช่เพียงชื่อของเฉินลั่วเท่านั้น ยังมีอีกหลายชื่อที่ตามหลังมาด้วย ก่อนเริ่มทำงานเฉินลั่วต้องบอกกรรมการของหมู่บ้านว่าจะทำงานกี่ชั่วโมง มันง่ายต่อการคำนวณรายได้ของพวกเขา ผู้ดูแลแปลงดอกเรพซีดยื่นป้ายไม้ให้ “ความจริงพ่อเฉินมาคุยกับฉันให้เพิ่มจำนวนชั่วโมงการทำงานให้ แต่ว่าเธอต้องไปรับพี่ชายน้องสาวที่โรงเรียนด้วยไม่ใช่เหรอ?” เฉินลั่วพยักหน้า “ฉันจะไปคุยกับพวกเขาเองค่ะ” พ่อแม่เฉินทั้งคู่ทำงานหลักคือการดูแลไร่ชา รายได้ดีกว่ามาเก็บดอกเรพซีดอยู่แล้ว ที่เฉินลั่วไม่ได้ไปทำด้วยเนื่องจากเธอมีหลายอย่างต้องทำ พอไปทำงานไร่ชาช้ากว่าคนอื่น และไม่สามารถปลีกตัวไปรับสองพี่น้องได้ เฉินลั่วเดินกลับบ้านด้วยอุปกรณ์หลายอย่าง ในมือของเธอมี
last updateآخر تحديث : 2026-04-14
اقرأ المزيد

บทที่ 4 ยืมมาคืนไป

ถึงจะมีเสียงตะโกนด่าและเสียงทุบประตูเป็นระยะ แต่สุดท้ายเมื่อเฉินลั่วไม่ยอมออกไปทำอาหารมื้อเย็นให้ แม่เฉินจึงต้องเข้าครัวลงมือเอง สุดท้ายในบ้านถ้าขาดเฉินลั่วไปจริง ๆ จะมีใครทำงานบ้านได้ เฉินสั่วมีดีแค่เรียนหนังสือพอได้ แต่ว่าคนในบ้านกลับยกย่องหล่อนดูถูกเธอ เฉินลั่วเดินออกจากบ้านในช่วงเวลาที่คนในบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว เดินตรงมายังบ้านของแม่เฒ่าเสิ่นทันที “แม่เฒ่าเสิ่น ฉันขอยืมตะกร้าหน่อยค่ะ” แม่เฒ่าเสิ่นมองเด็กสาวตรงหน้า “จะไปไหนหรือ โดนตีมาอีกแล้ว” เฉินลั่วมองแขนเสื้อที่ปิดรอยแผลไม่มิด เธอรีบใช้แขนเสื้อคลุมเอาไว้ เอ่ยด้วยความขบขัน “ฉันแค่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของพวกเขาเท่านั้นค่ะ” การต่อต้านครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทำ เฉินลั่วเชื่อว่าหลังจากนี้พวกเขาจะกล้ากับเธอน้อยลง หากพวกเขาอยากใช้งานต้องไม่ทุบตีลูกสาว ต้องทำให้รู้ว่ายิ่งใจร้ายสิ่งที่ต้องการก็จะไม่สมหวัง “เข้ามาเอาสิ” “ขอบคุณค่ะ” ไหน ๆ ก็ยังไม่เอาไข่มาคืน ครั้งนี้เฉินลั่วคิดว่าควรได้อะไรติดมือกลับบ้านมาด้วย จะให้เอาตะกร้าที่บ้านไปหาของป่าเกรงว่ากลับถึงบ้านคง
last updateآخر تحديث : 2026-04-15
اقرأ المزيد

บทที่ 5 แรกพบสบตา

เฉินลั่วบิดขี้เกียจหลายครั้งก่อนใช้มือเท้าคางมองเปลวไฟที่ลุกโชนในเตา เมื่อคืนเป็นมื้อที่อิ่มท้องมากที่สุด หลังจากเข้านอนเธอหลับทันทีและเช้านี้ยังตื่นมาทำอาหารเหมือนทุกวัน เพียงแต่รู้สึกตึง ๆ บริเวณโดนแส้เมื่อวาน “ในครัวไม่มีอะไรให้ใช้ทำกับข้าวเลย ไข่ฟองสองนี่ต้องต้มให้ลูกชายลูกสาวสุดที่รักของพวกเขาอีกใช่ไหม” เฉินลั่วบ่น เหลือบมองไข่ไก่สองฟองในตะกร้า ที่บ้านเลี้ยงไก่เอาไว้สามตัวให้มันออกไข่ แต่ก่อนออกไข่ทุกวันมีไข่เก็บกินตลอด หลายปีที่ผ่านมามันสร้างประโยชน์ให้ครอบครัวเฉินเป็นอย่างมาก เฉินลั่วเคยเสนอให้เชือดทำอาหารแล้วเลี้ยงใหม่ พ่อแม่เฉินไม่ยอม บอกมันยังให้ไข่ได้ พอเสนอให้เลี้ยงเพิ่มเพราะรัฐบาลไม่จำกัดแล้วกลับบอกสิ้นเปลือง ในเมื่อไม่มีอะไรให้ทำกับข้าว เฉินลั่วเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเคาะประตูห้องนอนของพ่อแม่ ก่อนเคาะสายตาของเธอมองเห็นประตูห้องนอนอีกสองห้อง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้า ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นรบกวนคนทั้งบ้าน แม่เฉินเดินงัวเงียออกมาเปิดประตู พอเห็นเป็นใครเริ่มบ่นทัน “ฉันทำเวรทำกร
last updateآخر تحديث : 2026-04-16
اقرأ المزيد

บทที่ 6 ปฐมพยาบาล(1/2)

เฉินลั่วคิดไม่ตกระหว่างเดินจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน ปีนี้เจ้าของร่างอายุ 16 ปี ความจริงต้องเข้าเรียนในระดับมัธยมต้น เพราะปัจจุบันหากให้นับตามตรงเธอต้องเรียนมัธยมปลายแล้ว แต่ที่บ้านไม่ส่งเสริมถ้าไม่รีบแก้ไขเธอจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในอนาคตไม่ได้ “ถ้าออกจากบ้านตอนนี้ไปขออาศัยแม่เฒ่าเสิ่น นางต้องโดยพ่อแม่เฉินตามรังควานไม่หยุด” ใช่ สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดนั่นก็คือการย้ายไปอยู่หมู่บ้านอื่น ซึ่งเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ การย้ายเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านที่ไม่รู้จักใคร อย่างน้อยควรมีคนที่คอยให้ความช่วยเหลือ ต่อให้แยกบ้านไปอยู่คนเดียวในหมู่บ้านแน่นอนว่าพ่อแม่เฉินต้องใช้ความเป็นพ่อแม่มาอ้าง หากไปหาป้าสามเฉินลั่วเดาได้ว่าพ่อของเธอต้องไปอาละวาดที่นั่นอีก “เฮ้อ” ไม่ว่าจะข้ออ้างไหนเฉินลั่วก็คิดไม่ออก และที่แน่ ๆ ต้องหาทางเข้าโรงเรียนมัธยมให้ได้ “มีคนเป็นลม!” เสียงตะโกนดังจากทางทิศเหนือของถนน เส้นทางที่ควรตรงกลับไปหมู่บ้านเริ่มเปลี่ยนทาง เฉินลั่วก้าวไปหาต้นตอของเสียงทันที มีชายวัยกลางคนนอนอยู่กลางถนน รอบข้างมีคนเดินมามุงแม้มีหิมะตกบาง ๆ
last updateآخر تحديث : 2026-04-16
اقرأ المزيد

บทที่ 6 ปฐมพยาบาล(2/2)

เฉินลั่วเดินตามคนไปยังห้องพยาบาลก่อนสั่งให้ปิดหน้าต่างทั้งหมด คว้าเอาผ้าห่มที่ถูกพับเอาไว้หลายเดือนมาห่มให้คนป่วย พร้อมกับรับแก้วน้ำอุ่นมาป้อนให้ชายวัยกลางคน น้ำแกงที่ต้องการขับไล่ไอเย็นหาไม่ทัน น้ำอุ่นพอแก้ขัดได้บ้าง ไอเย็นในตัวถูกขับออกแทนที่ด้วยความอุ่น เหงื่อบนขมับเม็ดใหญ่ผุดออกมาไม่หยุด ภายในห้องพยาบาลต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก “ให้ฉันทำเถอะ” คงเห็นว่าเป็นเด็กสาวที่ต้องคอยตรวจอาการของสามีให้ตั้งแต่เขามาถึงที่นี่ ทำให้เจ้าตัวเกรงใจและขอทำแทน ซึ่งเฉินลั่วถอยให้อีกฝ่ายทำหน้าที่ตรงนี้ ถึงอย่างไรเธอเป็นเพียงเด็กสาว “เขามีโรคประจำตัวหรือเปล่า” เฉินลั่วได้ยินคนทั่วไปเรียกเจ้าตัวว่าคุณหลิวตอบ “สามีของฉันแข็งแรงมาก ไม่มีโรคประจำตัว” “แปลก” เฉินลั่วพึมพำสายตามองคนป่วย “ช่วงนี้เขาทำงานหนักไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนใช่หรือเปล่า” “ใช่แล้ว ช่วงนี้เป็นช่วงที่โรงงานมีงานให้ทำมาก ออกมาทำงานตอนเช้าและกลับบ้านดึกดื่น” “เขาทำงานหนักเกินไปร่างกายจึงอ่อนแอ หากให้เดาเขาคงยืนตากหิมะนานพอสมควรค่ะ” เฉิน
last updateآخر تحديث : 2026-04-16
اقرأ المزيد

บทที่ 7 เจอกันอีกแล้ว(1/2)

พ่อแม่เฉินไม่พอใจเมื่อคะแนนการทำงานของเฉินลั่วลดลงหลายชั่วโมง นั่นหมายความว่าเงินที่ควรได้อีก 0.2 หยวน บ้านเฉินต้องไม่ได้รับ เฉินลั่วนั่งทำกับข้าวในครัวโดยมีคนเป็นแม่ตะโกนด่าเป็นชั่วโมง “แค่ให้เดินไปส่งพี่ชายน้องสาวที่โรงเรียนมันนานอะไรขนาดนั้น” “นานอยู่นะคะ” เฉินลั่วตอบพลางยกหม้อหุงข้าวลงจากเตา และหยิบกระทะขึ้นไปวางบนเตาเพื่อผัดผักใส่ไข่เป็นกับข้าว แม่เฉินมองลูกสาวด้วยความโมโห “ฉันคุยกับแกอยู่นะ!” “ฉันรู้” “ไม่ได้เรื่อง ต่อจากนี้ฉันจะไม่ให้แกไปส่งพวกเขาแล้ว แอบอู้ไม่ได้เหมือนแต่ก่อน” แม่เฉินขู่ “โอ้” เฉินลั่วหันไปยิ้มให้แม่ของเธอก่อนหันมาดูเตาต่อ “ฉันจะยินดีมาก ๆ เลยค่ะ” “กะ แก” แม่เฉินได้แต่โกรธตัวสั่น ตอนแรกเพียงขู่เพราะคิดว่าอีกฝ่ายอยากเข้าไปในอำเภอ แต่กลับลืมคิดไปว่าเฉินลั่วไม่ใช่คนที่อยากไปส่งพี่ชายกับน้องสาว เป็นพวกเขาที่บังคับเธอเอง “แม่ไม่อยากให้ฉันไปส่งก็คุยกับลูกสุดที่รักของแม่ด้วย อีกอย่างตอนกลางวันฉันรีบกลับมาเร็วที่สุดแล้ว” การเจอคนที่มีอำนาจและหาเส้นส
last updateآخر تحديث : 2026-04-17
اقرأ المزيد

บทที่ 7 เจอกันอีกแล้ว(2/2)

“เฮอะ เป็นลูกสาวที่ดีจริง ๆ พ่อแม่ป่วยไม่มาดูแล กลับไปดูแลยายเฒ่าบ้านอื่น” ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าซึ่งท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว คงเป็นเพราะความอุ่นจากผ้าห่มและแม่เฒ่าเสิ่นเห็นเฉินลั่วนอนหลับสนิท กว่าจะปลุกเกือบตีห้าแล้ว พอกลับมาถึงบ้านแม่เฉินถึงเห็นว่าลูกสาวไปนอนบ้านคนอื่น เฉินลั่วบิดขี้เกียจเล็กน้อย “บ้านนี้มีลูกตั้งสามคน พ่อแม่เคยบอกไม่ใช่เหรอว่าฉันใช้ไม่ได้” ไม่ว่าลูกสาวคนกลางจะทำอะไรก็ไม่ดีไปหมด แต่ก่อนพวกเขาป่วยเป็นเฉินลั่วต้องไปตักน้ำมาต้มให้อาบ ทำทุกอย่างในบ้าน สองพี่น้องนั่นนั่งเป็นเพื่อนแค่แปปเดียวดันดีกว่าเธอซะได้ “แต่เธอไม่เกี่ยวข้องกับแม่เฒ่าเสิ่น!” แม่เฉินไม่พอใจ ด้วยฐานะของอีกฝ่ายหากเฉินลั่วได้ไปบ้านหลังนั้นต้องได้ดีกว่าลูกของนางแน่ “ทำไม กลัวฉันได้ดิบได้ดีกว่าลูกชาย ลูกสาวของแม่เหรอ” เฉินลั่วพูดจี้ใจดำ อย่างที่บอก เบื้องหลังของแม่เฒ่าเสิ่นมีครอบครัวของนายพลหนุนหลังอยู่ คนในหมู่บ้านไม่กล้ากลับแม่เฒ่าเสิ่น อย่างแม่เฉินเช่นกันแต่กล้าลงกับลูกสาว หากแม่เฒ่าเสิ่นเอ็นดูเฉินลั่ว
last updateآخر تحديث : 2026-04-17
اقرأ المزيد

บทที่ 8 ตอบแทน (1/2)

รถยนต์ซีดานยุโรปคันหรูแล่นบนถนนขรุขระตรงมาหมู่บ้านสวี ผ่านตำบลซานจงมาอย่างทุลักทุเล และจากจอดสอบถามคนในตำบล คนในตำบลจึงอาสานำทางมายังหมู่บ้านที่ทางเข้าเป็นถนนลูกรัง ไม่สามารถขับเข้าไปข้างในได้ต้องเดินเท่านั้น “พวกนายพูดจริงเหรอ! นั่นรถยนต์เชียวนะ ราคาเป็นแสน ๆ หยวน” ชายวัยฉกรรจ์ในหมู่บ้านตะลึง เพื่อนข้างเขาโบกมือไปมา “นายพูดเล่นหรือเปล่า ขนาดรถทหารของนายพลตู้ยังราคาหมื่นหยวนเอง” “หมื่นหยวน นั่นหมื่นหยวนเชียวนะ! ชีวิตนี้พวกนายก็หาไม่ได้” เสียงทะเลาะเรื่องเงินหมื่นหยวนเรียกความสนใจจากเฉินลั่วที่นั่งพักหลังจากเก็บเกี่ยวดอกเรพซีดในส่วนของเธอเรียบร้อย สิ่งที่จับใจความได้นั่นก็คือมีคนขับรถหรูมายังหมู่บ้าน พวกเขามาหาใครก่อน นอกจากแม่เฒ่าเสิ่นที่มีรถทหารเข้ามาประจำพวกเขาก็ไม่เคยเจอรถยนต์คันอื่นเลย “เฉินลั่ว!” เป็นหยางจื่อที่เลิกโรงเรียนแล้ววิ่งมาหา หญิงสาวจับแขนเฉินลั่วเขย่าอย่างตื่นเต้น “จริงหรือเปล่าที่พวกเขาบอกว่าเธอช่วยชีวิตผู้จัดการโรงงานทอผ้า!” เฉินลั่วถามกลับ “เธอได้ยินมาจากใคร”
last updateآخر تحديث : 2026-04-18
اقرأ المزيد
السابق
12345
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status