《ฉันจะพลิกชะตาเฉินลั่วตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจางในปี1985》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เฉินลั่วมองตามคุณอาทั้งสองที่เดินออกไปรอนอกลานบ้านตระกูลเฉิน ตอนแรกเธอเรียกว่าคุณเหลียว คุณหลิว เมื่อพวกเขายืนยันต้องการส่งเฉินลั่วเรียนหนังสือ สรรพนามที่ใช้เรียกถึงได้เปลี่ยนไป พวกเขาไม่ต้องการให้ห่างเหินและบอกว่าพี่ชายของเธอยังเรียกเช่นนี้ “เดี๋ยว!” เฉินลั่วชะงัก มองแม่เฉินยืนกดออกอยู่ตรงหน้า “แม่มีอะไรเหรอคะ ให้พวกเขารอนานคงไม่ดี” “ฉันยอมให้แกเรียนก็จริงแต่งานในบ้านแกต้องทำเหมือนเดิม” แม่เฉินรีบบอก “ฉันเรียนหนังสือแล้ว ต้องอ่านหนังสือ แต่ก่อนน้องสาวก็อ้างคำนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ แทนที่จะให้เฉินสั่วมาช่วยงานฉันยังต้องให้ฉันทำงานคนเดียวอีก” ไม่ต้องบอกเธอย่อมรู้ดีว่านี้เป็นความคิดของเฉินสั่ว ทั้งคู่นั่งอยู่ข้างกันและเสียงกระซิบที่ไม่เบาทำให้เธอได้ยินในสิ่งที่พวกเขาต้องการ เฉินสั่วไม่ต้องการทำงานบ้าน เฉินตั่วบอก “นี่น้องสาวของแกนะ เป็นพี่สาวเสียสละให้น้องสาวไม่เป็นหรือยังไง” “ฉันเป็นน้องสาวของพี่เหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยทำงานบ้านแทนฉันได้หรือเปล่า” “ฉันเป็นผู้ชาย!” เฉินตั่วหน้าแดงด้วยควา

วันที่ 1 เมษายน ปี 1985วันแรกของภาคเรียนการศึกษาที่สองของปี หยางจื่อมาหาเฉินลั่วตั้งแต่เช้าเพื่อรอไปโรงเรียนด้วยกัน เนื่องจากสองพี่น้องเฉินไม่ต้องการไปโรงเรียนพร้อมเธอ ทั้งสองถึงได้เดินไปโรงเรียนพร้อมกันและสองพี่น้องเฉินเดินอยู่ข้างหน้าหยางจื่อทำหน้าล้อเลียนทั้งคู่ “ดูสิ แต่ก่อนดูถูกน้องสาว พี่สาว ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาจะเก่งแค่ไหน”“อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย” เฉินลั่วกล่าวยิ้ม ๆ “จำเอาไว้ว่าเมื่อไปถึงอำเภอแล้ว พวกเราจะแยกย้ายกัน จนกว่าฉันจะสอบเลื่อนระดับชั้นปีได้ พวกเราไม่ต้องมาเจอกันในโรงเรียน”“ทำไมล่ะ”เฉินลั่วมองกระเป๋าผ้าที่มีรอยเย็บทั้งทีตอนรับมาสองวันก่อนยังดูดี แม้ไม่ใช่กระเป๋าใบใหม่ “ฉันไม่อยากให้เธอโดนรังแกด้วย”“พวกเขาคงไม่แกล้งเธอหรอก เบื้องหลังของเธอมีครอบครัวของรุ่นพี่เหลียวเชียวนะ” ตระกูลเหลียวอุปการะเพื่อนสนิทของหล่อนแล้ว ยังต้องกลัวอะไรอีก“ฉันไม่ต้องการให้พวกเขารับรู้เรื่องนั้น”หมายความว่านอกจากคนที่รู้เรื่องนี้ คนอื่นในโรงเรียนจะไม่รู้เช่นกันว่าเฉินลั่วถูกตระกูลเหลียวอุปการะ หนึ่งคือเธอรู้ว่าเหลียวมู่คือพระเอกของเรื่องและเขาเป็นจุดเด่นอยู่แล้ว สองยิ่งเข้าไปเทอมสองแบบน

เฉินลั่วตื่นตั้งแต่เช้ามาทำกับข้าวให้คนในบ้าน ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง แม้แต่เฉินตั่วกับเฉินสั่วที่ก่อนหน้านี้นอนตื่นสายทุกวัน ต้องลุกมาช่วยทำงานบ้านให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่ได้เงินไปโรงเรียน หรือไม่ได้กินข้าวเช้า “เฉินลั่ว เธอทำกับข้าวไปกินที่โรงเรียนเอานะ ฉันไม่ได้มีเงินให้เธอหรอก อ้อ ไข่ไก่ฉันให้แค่ฟองเดียวเท่านั้น” แม่เฉินเปิดครัวเข้ามาบอกลูกสาวคนกลาง “แหม ค่าเรียนค่าใช้จ่ายในโรงเรียนไม่ได้จ่ายให้ฉัน ก็ไม่คิดช่วยเหลือสักทางเลย” ถึงปากจะพูดเช่นนั้นเฉินลั่วก็ไม่คิดจะเอาเงินกับพวกเขาจริง ๆ เงินจากคุณอาทั้งสองให้เธอต่อเดือนมันมากกว่าสองพี่น้องเฉินได้ซะอีก แทนที่พวกเขาจะให้เงินเท่า ๆ กัน สุดท้ายเฉินลั่วยังตามหลังพี่ชายน้องสาวเหมือนเดิม แม่เฉินถอนหายใจ ถึงจะลำเอียงรักลูกอีกสองคนมากกว่าแต่ถึงอย่างนั้นช่วงนี้ทำให้พวกเขาน้อยใจมาก “แค่นั้นพี่ชาย น้องสาวของแก ก็ได้เงินไปน้อยอยู่แล้ว คุณนายคนนั้นคงให้เงินแกอยู่บ้าง” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน” เฉินลั่วหันไปมอง “พวกเขาคือคนนอกที่สงสารลูกของแม่ พ่อแม่ไม่คิดช่วยเหลือฉันหน่

เสียงภายในห้องเรียนเงียบสงัดเมื่อเท้าของเฉินลั่วก้าวเข้าไปข้างใน ใบหน้าของเธอมีความฉงนเล็กน้อยแต่ไม่ได้สนใจ ทว่าเมื่อเดินไปถึงโต๊ะประจำคิ้วของเธอขมวดแน่น กวาดสายตามองรอบห้องด้วยใบหน้าอึมครึม“เห็นกระเป๋าของฉันไหม?”เป็นคำถามที่ไม่มีใครกล้าตอบ นั่นบ่งบอกว่าพวกเขารู้ตัวคนทำ เฉินลั่วหัวเราะพร้อมยิ้มเหี้ยม ไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้นกระเป๋าของเธอควรวางอยู่บนโต๊ะ เพียงแค่เดินเอาหนังสือไปส่งครูเฉียวและไม่สะดวกหยิบกระเป๋าไปด้วย กลับมามันดันไม่อยู่ที่เดิมเด็กผู้ชายนั่งโต๊ะเยื้องจากเธอเอ่ยขึ้นมา “รุ่นพี่เฉินคงไม่ได้คิดว่าพวกเราจะเอาไปใช่ไหม กระเป๋าเก่า ๆ ไม่มีใครกล้าใช้ของพี่หรอกนะ เก็บไม่ดีเองแล้วมาโทษคนอื่น”“รุ่นพี่เฉินไม่ได้หยิบกระเป๋าไปด้วยเหรอ?” ผู้หญิงนั่งอยู่หน้าห้องหันมาถาม “ปกติรุ่นพี่เฉินไม่เคยวางกระเป๋าห่างจากตัวเลยนะ”“กระเป๋าหายแล้วมาโทษคนอื่น”เด็กที่นั่งใกล้กันหัวเราะ “แค่กระเป๋าเก่า ซื้อใหม่เถอะ” เฉินลั่วมองพวกเขาอย่างเย็นชา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ปกติฉันหยิบกระเป๋าติดตัวไปตลอด ถ้าไม่ใช่พวกเธอเสนอให้ฉันยกกองหนังสือไปส่งครูเฉียวและไม่สะดวกหยิบไปด้วยมันจะหายเหรอ”

อาหารมื้อเช้าของวันนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดยกเว้นเฉินลั่วที่รับประทานอาหารไม่สนใจพ่อแม่เฉิน พี่ชาย และน้องสาวเลยสักนิดเดียว หากเป็นวันอื่นเช้า ๆ แบบนี้ควรมีเรื่องพูดคุยกันแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อคืนสองพี่น้องคุยอะไรกับพ่อแม่เฉินเฉินลั่วเก็บถ้วยจานไปล้างทำความสะอาดให้เรียบร้อย แต่ได้ยินเสียงในบ้านทะเลาะกันเป็นระยะ “พ่อแม่ไม่ต้องไปหรอกนะคะ คนทั้งโรงเรียนเข้าใจว่าฉันกับพี่ชายเป็นลูกคนมีฐานะ ดูพวกแม่แต่งตัวสิเหมือนคนมีงานทำตรงไหน”พ่อแม่เฉินตะลึงเอ่ยเรียกลูกสาว “เสี่ยวสั่ว”เฉินสั่วมองพ่อแม่ด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “เสื้อผ้าขาด ๆ กลิ่นอับขนาดนี้จะไปให้ฉันขายหน้าเหรอ ไม่อย่างนั้นไปกับพี่สาวสิคะ ฉันกับพี่ชายไม่ต้อง”“พวกแกเรียนมากี่ปีแล้วไม่ยอมให้พ่อแม่ไปหาที่โรงเรียนสักครั้ง ไหน ๆ ก็สอบ ขอไปด้วยไม่ได้หรือไง” พ่อเฉินถามลูกสาวคนเล็กด้วยความหนักใจเข้าสู่เดือนพฤษภาคมมีการสอบกลางภาคเพื่อทดสอบการเรียนรู้ของนักเรียนในแต่ระดับชั้นเรียน ทุกครั้งที่มีการสอบเหล่าผู้ปกครองจะรวมตัวกันนอกห้องเรียน ไม่ว่าเป็นการสอบอะไรพวกเขาล้วนทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ทั้งหมดปกติแล้วพี่น้องตระกูลเฉินทั้งสามไ