《ฉันจะพลิกชะตาเฉินลั่วตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจางในปี1985》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

ผู้ใหญ่บ้านวิ่งมาบ้านเฉินด้วยความเหนื่อยหอบ เขาติดคุยธุระกับเจ้าหน้าที่ กว่าจะรู้เรื่องเวลาผ่านไปหลายนาทีแล้ว “บ้านตระกูลเฉินมีปัญหาอะไรกัน”“ผู้ใหญ่บ้านจะมาทำไมคะ ฉันยังไม่ได้ให้คนไปตาม” แม่เฉินขมวดคิ้ว ถ้าบ้านตระกูลเฉินไม่ยอมตัดขาดกับเฉินลั่วตยพวกนี้คงไม่ยอมแน่เฉินลั่วบอกความต้องการของเธอ “ฉันต้องการแยกบ้านค่ะ อ้อ หมายถึงตัดขาดความสัมพันธ์ของพวกเขา ต่อให้จากนี้ชีวิตของฉันตกต่ำขึ้นมาก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา”ถึงยังไม่เริ่มลงมือค้าขายแต่ว่าเฉินลั่วมีเงินก้อนหนึ่ง อีกทั้งยังขออาศัยกับแม่เฒ่าเสิ่นได้สักพัก กล่าวได้ว่าคนขาดทุนย่อมเป็นบ้านตระกูลเฉินไม่ใช่เธอ“ผู้ใหญ่บ้าน ลูกสาวของผมแค่โกรธ รอให้อารมณ์ดีหน่อยก็ไม่มีความคิดนั้นแล้ว” พ่อเฉินยิ้มแห้งให้กับผู้ใหญ่บ้าน พร้อมใช้มือสะกิดลูกสาว “เฉินลั่วเห็นไหมว่าเธอทำให้คนอื่นวุ่นวายแค่ไหน”“ไม่เห็นจะวุ่นวายเลยถ้าพวกคุณยอมให้ฉันตัดขาด ฉันไม่เอาอะไรจากบ้านเฉินไปแม้แต่ชิ้นเดียว เงินแยกบ้านก็ไม่เอาแม้ว่ามีประวัติการทำงานมาหลายปี ที่ไม่อยากให้ฉันแยกบ้านออกไปกลัวว่าไม่มีคนคอยรองมือรองเท้าลูกชายลูกสาวสิท่า อ้อ ถ้าฉันไปแล้วใครจะทำงานหาเลี้ยงครอบ

“วันหลังพี่เหลียวบอกคุณอาว่าไม่ต้องมารับฉันนะคะ จากตระกูลเหลียวไปรับฉันต้องอ้อมเสียเวลาหลายนาที ฉันเดินมาโรงเรียนเหมือนเดิมได้ค่ะ ปกติเดินไกลกว่านั้นอยู่แล้ว”ทันทีลงจากรถยนต์แม้ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียน แต่เฉินลั่วไม่ลืมบอกเหลียวมู่ถึงสิ่งที่ต้องการ พวกเขาเห็นว่าไหน ๆ เฉินลั่วก็เข้ามาอยู่ในอำเภอแล้ว ให้เหลียวมู่มารับส่งเธอไปด้วย“ทำไมไม่ไปบอกพวกเขาล่ะ”เฉินลั่วมองเขาที่เกือบจะหลุดยิ้ม “ต่อให้ฉันบอกพวกเขาสุดท้ายก็ถูกต้อนให้ตอบตกลง ฉันเชื่อว่าพี่สามารถทำให้ฉันได้”“อืม” เขาพยักหน้า เฉินลั่วยิ้มกว้างก่อนหุบยิ้มให้กับคำพูดถัดไป “แต่ไหน ๆ แล้ว ฉันจะไปรอรับเธอที่บ้านทุกเช้าดีกว่า”“พี่เหลียว!”ทำได้เพียงตะโกนตามหลังชายหนุ่มเข้าไปข้างในโรงเรียน เฉินลั่วกำหมัดแน่นพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นมองหาเพื่อนของเธอที่รออยู่หน้าโรงเรียน“แหม ทุกวันนี้ไม่ต้องปิดบังคนอื่นแล้ว”“ปิดไม่ได้แล้ว” เฉินลั่วอยากร้องไห้ เจี๋ยเฟยยิ้มบาง ๆ “แต่ว่าหยางจื่อไม่ได้มากับเธอเหรอ รุ่นพี่เหลียวไปรับถึงบ้านคงไม่ใช่ปล่อยให้หล่อนเดินมากหรอก”“เรื่องมันยาวน่ะ”พูดถึงโจโฉโจโฉก็มา หยางจื่อเห็

เฉินลั่วกำลังเริ่มต้นใหม่และภายใต้การสนับสนุนของตระกูลเหลียวของเธอกำลังไปได้ด้วยดี ช่างแตกต่างจากอีกฝั่งอย่างบ้านตระกูลเฉิน คนในบ้านนั่งล้อมกันในห้องโถง แม่เฉินกำลังโมโหอยากฉีกเนื้อของลูกชายเป็นชิ้น ๆ แต่ทำอะไรไม่ได้“เฉินตั่ว! เงินนั่นไม่น้อยเลยนะ แม่เก็บเอาไว้ให้ลูกไปเรียนมหาวิทยาลัย” น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อรู้ว่าเงินจำนวนหนึ่งถูกลูกชายสุดที่รักเอาไปเล่นพนันแต่เฉินตั่วไม่สะทกสะท้ายสักนิด เขาบอก “ตอนนี้น้องสาวของผมคงหายโกรธแล้ว ทำไมไม่ไปขอเงินจากเธอ ผมได้ยินว่าหล่อนขายสูตรอาหารได้เงินไม่น้อย”แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภมากและหวังเงินตรงนั้น จนลืมไปว่าพวกเขาตัดขาดกันไปแล้วสีหน้าของเฉินสั่วมีแต่ความเบื่อหน่ายเต็มทน ทุกปีหล่อนต้องได้เรียนพิเศษในช่วงปิดเทอมยาวแต่ว่า “ฉันควรได้เรียนพิเศษด้วยซ้ำ พ่อแม่นั่นแหละทำให้ฉันไม่ได้เรียนหนังสือ เงินนั่นฉันไปทำงานตั้งกี่วันพี่ใหญ่เอาเงินไปผลาญหมดวันเดียว!”เรื่องของเรื่องก็คือแม่เฉินสังเกตเห็นว่าเงินเก็บของบ้านลดลง ปกติลูก ๆ ทั้งสองจะเข้าไปในห้องนอนได้อยู่แล้ว หากสามีเอาไปจริงต่อให้เอาไปใช้คงบอก แต่พ่อเฉินยืนยันว่าไม่ได้เอาไป จนมีคนในอำเภอ

เมื่อคืนพอบอกว่าต้องมาตอนเช้าเขาก็มาเช้าจริง ๆ เฉินลั่วยังไม่เปิดบ้าน เหลียวมู่ถูกพามาส่งทิ้งเอาไว้และเขานั่งรอหน้าบ้าน เจ็ดโมงเช้าคนขับรถถึงจะมารับไปทำธุระตามที่ส่งเอาไว้“ฉันบอกให้มาเช้าแต่ก็ไม่ต้องเช้าขนาดนี้ก็ได้”“แต่ฉันมาแล้ว”“อืม” เฉินลั่วพยักหน้าก่อนพาเขาเข้าไปในบ้าน วันนี้ต้องออกไปข้างนอกไม่ควรมีกลิ่นอาหารติดตัว ส่วนเฉินลั่วยังไม่ทันอาบน้ำจึงเข้าห้องครัวได้สบาย ใช้เวลาไม่นานทั้งสองได้กินข้าวมื้อเช้าด้วยกันค่อยพากันออกไปทำธุระในวันนี้ร้านอาหารที่ออกไปขายสูตรของวันนี้เป็นร้านอาหารที่เคยค้าขายกันมาแล้ว เฉินลั่วต้องการสอบเทียบจบพร้อมกับเหลียวมู่ ทำให้เธอไม่ต้องการค้าขายในช่วงที่ต้องเรียนหนังสือ วันนี้มีการขายสูตรอาหารสามเมนู“น้องสาวอยู่นั่น!”เฉินลั่วได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของใครบางคน สายตาของเธอมองพวกเขาอย่างรังเกียจ เป็นบ้านเฉินที่ขาดเฉินสั่วน้องสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของเฉินตั่ว และหากเดาไม่ผิดอีกฝ่ายต้องอยู่บ้านแน่นอน“เฉินรอง หายโกรธพ่อแม่หรือยัง บ้านเฉินของเรารอลูกกลับบ้านอยู่นะ”คำพูดของพวกเขาทำเอาเฉินลั่วขมวดคิ้ว “ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกคุณแล้ว”จ

เฉินลั่วยืนข้างเพื่อนสองคนด้วยใบหน้าไม่สู้ดี พร้อมกับเอ่ยถาม “ฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”หรือว่าเป็นเพราะเบื้องหลังของเธอไม่มีคนตระกูลใหญ่ บ้านเดิมไม่สามารถเป็นเสาหลักให้เธอได้ พวกเขาถึงได้มองว่าการคบหากับเธอเป็นสิ่งที่ไม่สมควรอยู่ ๆ มีคนตะโกนขึ้นมาพร้อมกับชี้เฉินลั่วที่ยังทำหน้างงกับเพื่อน “นั่น! หล่อนยืนอยู่ตรงนั้น หากไม่มีหล่อนรุ่นพี่ลี่คงไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องเสียหน้า”ใบหน้าของเฉินลั่วเต็มไปด้วยคำถาม “...”เมื่อชื่อของเธอถูกเอ่ยออกไปและอยู่ใจกลางบทสนทนา เฉินลั่วจึงเดินไปหาพวกเขาทั้งสองคน ข้างหลังยังตามมาด้วยเพื่อนสนิทเหมือนเดิม ทำให้เพื่อนของรุ่นพี่ลี่ต้องเดินออกมา“รุ่นพี่ต้องการพูดคุยกับฉันเหรอคะ”หงเซียนไม่ชอบเฉินลั่วตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว ไม่ว่าจะเจอที่ไหนหล่อนย่อมเอ่ยปากก่อนเสมอ “เป็นแค่เด็กในอุปการะของตระกูลเหลียวยังคิดคบหาคุณชายของพวกเขาอีก เลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ”“ไม่เอาน่าหงเซียน ฉันไม่ถูกเลือกแต่เฉินลั่วก็ไม่ผิดเหมือนกัน”คำพูดของลี่ซูเหมือนกับว่ายอมแพ้แต่หล่อนยังคงมองเฉินลั่วในแง่ดี ราวกับต้องการเพิ่มความโกรธให้คนที่ชอบหล่อนเฉินลั่วหัวเราะออกมาเบา