《ฉันจะพลิกชะตาเฉินลั่วตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจางในปี1985》全部章節：第 41 章 - 第 46 章

เรื่องของบ้านเฉินไม่ได้ทำให้เฉินลั่วเดือดร้อน เธอยังคงใช้ชีวิตปกติเตรียมตัวสอบเลื่อนระดับชั้นปีอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ไม่นำเรื่องอื่นมาใส่ใจ คนรอบข้างเหมือนรู้ว่าเฉินลั่วตั้งใจกับการสอบครั้งนี้มาก จึงไม่มาวุ่นวายกับเธอ“คุณมแม่ฝากมาบอกว่าเธอเหนื่อยกับการอ่านหนังสือสอบ ช่วงนี้ไม่จำเป็นต้องไปที่บ้าน เอาไว้สอบเสร็จค่อยไปหาจะได้มีเวลาผ่อนคลายบ้าง” เหลียวมู่เอ่ยบอกพร้อมกับวางปิ่นโตที่บรรจุอาหารในร้านอาหารใหญ่ของอำเภอ เขาแวะซื้อก่อนมายังบ้านของเฉินลั่วตอนแรกเฉินลั่วไม่ได้บอกคุณอาทั้งสองว่าต้องการสอบเลื่อนชั้นปีให้จบพร้อมเหลียวมู่ แต่บางวันไปบ้านตระกูลเหลียวเหมือนร่างไร้วิญญาณ พอได้พูดคุยกันพวกเขาก็เข้าใจเฉินลั่ว ถึงได้ฝากลูกชายมาบอกให้พักผ่อนอยู่ที่บ้านดีกว่าเพราะทุกครั้งเวลาเฉินลั่วไปบ้านตระกูลเหลียวไม่เคยอยู่เฉย อาหารฝีมือเธออย่างน้อยสองเมนู สู้อยู่บ้านพักก็ไม่ได้ แถมเหลียวมู่ยังถูกสั่งว่าให้ซื้ออาหารมาส่งเฉินลั่วด้วย ทั้งอาหารมื้อเช้า กลางวัน เย็น ไม่จำเป็นต้องเข้าครัวเองเฉินลั่วมองปิ่นโตด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”“เนื้อหาที่ใช้สอบเลื่อนชั้นปีคงเป็นเนื้อหาที่เรียน ฉันเคยเรียนม

วันที่ 20 ตุลาคม ปี 1986 หน้ามหาวิทยาลัยกรุงปักกิ่งที่ยิ่งใหญ่มีรถจักรยานปั่นสวนทางกันไปมา รถยนต์มีประปรายแต่ส่วนใหญ่เป็นรถโดยสารประจำทางที่เห็นได้อย่างชัดเจน เฉินลั่วก้าวเท้าลงจากรถโดยสารประจำทางพร้อมกับกระเป๋าเอกสารส่วนสำคัญ และเสื้อผ้าอีกสองชุดเท่านั้น ใบหน้าของเธอถูกแต่งด้วยเครื่องสำอางที่ไม่ค่อยได้ใช้ แต่ถึงอย่างนั้นการมาปักกิ่งจำเป็นต้องใช้ ไม่อย่างนั้นเธอคงจืดจางในสาขา “เอ๋...” เฉินลั่วยกมือขึ้นตีหน้าผากตัวเองเบา ๆ “ฉันลืมบอกพี่เหลียวนี่!” เหลียวมู่เดินทางล่วงหน้ามาเป็นเดือนและทำการรายงานตัวในมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้ว คุณอาทั้งสองเพิ่งเดินทางตามมาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น และเฉินลั่วเพิ่งได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งเนื่องจากจดหมายตกหล่น อีกทั้งยังต้องจัดการเรื่องน้องสาวที่บ้านอีก ทำให้เฉินลั่ววุ่นวายพอใกล้ถึงวันรายงานตัวต้องรีบเดินทาง ข้าวของที่เตรียมเอาไว้จะถูกส่งมาตามหลังเพราะเฉินลั่วยังไม่สะดวก และลืมบอกคนที่ล่วงหน้ามาปักกิ่งก่อนสนิท “เสียดายที่หยางจื่อกับเจี๋ยเฟยต้องรออีกปีถึงจะสอบเกาเข่าได้ ฉันต้องหาเพื่อนใหม่อีกแล้วเหรอ” เฉินลั่วพึมพำกับตัวเองอยู่

การย้ายออกมาอยู่บ้านใหม่ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเฉินลั่ว ก่อนย้ายมาอยู่ที่นี่เธอมีการปรับตัวเอาไว้ด้วยการออกมาพักข้างนอกบ่อย ๆ แต่วันไหนเหนื่อยเกินไปยังเข้าไปพักที่หอพักเดิมได้ เนื่องจากเป็นภาคเรียนแรกไม่มีนักศึกษามาขอเข้าพักเพิ่ม“นอกจากรสชาติอาหารที่ต้องคงเดิมแล้ว วัตถุดิบที่ใช้ห้ามลดคุณภาพลง ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่าไรยิ่งดี หรือหากราคาวัตถุดิบเพิ่มไม่จำเป็นต้องลดคุณภาพ สู้เพิ่มราคาอาหารจะดีกว่า”สำหรับเฉินลั่วแล้วอาหารแต่ละจานควรสดใหม่ ยิ่งเวลาหิว ๆ ถ้าของไม่สดหรือมีกลิ่นขึ้นมาจะทำให้ลูกค้าหงุดหงิดเจ้าของภัตตาคารเหลือบมองผู้จัดการร้าน “เรื่องคุณภาพภัตตาคารของเราไม่เคยลดลง หากวัตถุดิบเพิ่มถ้ายังพอไปต่อได้พวกเราย่อมทำอยู่แล้วครับ”“ฉันเป็นเด็กที่ตระกูลเหลียวอุปการะค่ะ หากติดต่อตามนามบัตรของฉันไม่ได้ ติดต่อที่พี่เหลียวมู่ก็ได้เหมือนกันค่ะ”เหลียวมู่นั่งข้าง ๆ เฉินลั่ว เขามองเธอด้วยความภูมิใจ ตอนนี้เฉินลั่วสามารถพูดคุยและจัดการเรื่องของตัวเองได้เกือบหมดแล้ว ครั้งหน้าเขาไม่จำเป็นต้องมาด้วย“ถ้าคุณลุงต้องการสอบถามหรือมีปัญหาสามารถติดต่อหาคนของผมได้”“ได้ยินว่าตระกูลเหลียวในอันฮุยมี