Semua Bab The Billionaire's Debt-Paid Wife: Bab 81 - Bab 90

ALEXANDER POVI froze.For several seconds, I could not hear anything except the violent pounding of my own heartbeat.The air inside the room suddenly felt suffocating, as though invisible hands were slowly tightening around my throat. My fingers remained curled tightly against the armrest of the chair while my mind replayed the man’s answer over and over again.Two daughters.A gambling addict.A man drowning in debt.A man capable of ordering murder.My chest tightened painfully.I always knew Ava’s father was a worthless man.But this?This was beyond disgusting.He gambled away money that did not belong to him.He borrowed from powerful families while pretending to be respectable.He hired criminals.He ordered the death of my cousin.And worst of all…He sold his own daughter as though she were nothing more than an object he could trade whenever convenient.My jaw clenched so hard it started hurting.Ava spent almost her entire life blaming herself for the lack of love she recei

AVA POVAng una kong naramdaman ng magising ay.... Mahigpit.Masakit.Parang bakal na tanikala na pilit akong kinukulong habang unti-unting bumabalik ang ulirat ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, ngunit agad na nanlabo ang paningin ko dahil sa matinding hilo. Umuugong pa ang tenga ko habang ang malamig na hangin ng gabi ay humahaplos sa balat ko na parang matutulis na karayom.Huminga ako nang mabigat.Unti-unting luminaw ang paligid.Madilim na warehouse.Mga sasakyan.Mga armadong lalaki.At pagkatapos ay siya.Alexander.Nakatayo siya hindi kalayuan mula sa’kin, matangkad at nakakatakot sa ilalim ng malamlam na ilaw ng gabi. Ang malamig niyang mga mata ay tila kayang pumatay ng tao gamit lamang ang tingin. Para siyang isang hari ng kadiliman na handang magsimula ng digmaan anumang oras.Katabi niya si Liam habang napapalibutan sila ng mga sasakyan at armadong tauhan.Hindi ko alam kung sino ang mga kalaban at sino ang kakampi.Pero isang bagay ang malinaw.Nagngangalit

AVA POVKung siguro hindi ko minahal si Alexander, baka mas pinili ko na lang mamatay sa gitna ng lahat ng ito.Sa gitna ng pamilyang unti-unting dinurog ang pagkatao ko.Sa gitna ng amang ni minsan ay hindi ako piniling mahalin.Sa gitna ng inang tila nakalimutan nang mayroon siyang anak.Siguro noon, maiisip kong mas mabuti pang mawala na lang ako kaysa patuloy na mabuhay sa mundong paulit-ulit akong sinasaktan.Dahil simula pa lamang noong unang araw ng kasal namin ni Alexander, pakiramdam ko ay para na akong itinapon sa impyerno. Isang impyernong unti-unting nagpapaliit sa mundo ko hanggang sa mawalan ako ng hangin.Pero ngayon…Ngayong natutunan ko nang mahalin siya…May dahilan na ako para mabuhay.May dahilan na akong lumaban.Patuloy pa rin ang putukan sa labas habang hinihila ako ni Ezika sa madilim na pasilyo ng warehouse. Ang bawat putok ay tila kidlat na dumadagundong sa dibdib ko. Hindi dahil sa ingay.Kundi dahil sa takot.Takot na baka isa sa mga bala roon ay tumama kay

AVA POVNanginginig ang mga paa ko habang naglalakad sa mahabang hallway ng ospital. Ang puting ilaw sa kisame ay parang unti-unting lumalabo sa paningin ko habang ang bawat hakbang ko ay mabigat, tila may kadena na nakapulupot sa mga binti ko. Namumugto na ang mga mata ko sa kakaiyak at ang buong katawan ko ay parang hinihila palayo sa mundong ito.Pakiramdam ko ay isang maling galaw na lang at tuluyan na akong babagsak.Sinubukan kong makarating sa prayer room. Wala akong ibang malapitan. Wala akong masabihan ng takot ko. Wala akong taong kayang umintindi sa sakit na nararamdaman ko ngayon dahil ang taong iyon ay kasalukuyang nakahiga sa ICU, nakikipaglaban para mabuhay.Tumulo ang mga luha ko habang nakahawak ang isa kong kamay sa malamig na pader ng ospital. Bawat hakbang ay parang may matulis na bagay na tumatama sa dibdib ko. Ang tunog ng mga makina, yabag ng mga nurse, at mahinang usapan ng mga doktor ay naghahalo sa paligid, ngunit wala akong malinaw na marinig.Nag-iisa lang

AVA POVSinira ni Leonard ang katahimikan. “I know you think poorly of me,” biglang sabi ni Leonard. “Siguro alam mo na ang tungkol sa panloloko namin ni Ezika kay Alexander noon.”Hindi ko agad siya sinagot.Patuloy lang akong nakatingin kay Alexander sa loob habang kinakausap siya ng doktor.“Hindi naman,” mahina kong sagot. “Pero hindi ko maiwasang magtaka.”Napabuntong-hininga siya.“Noong una kong nakita si Ezika, agad akong nahulog sa kaniya,” pagsisimula niya. “Eleganteng babae, matalino, at halos lahat ay mapapahanga sa isang tulad niya.”Tahimik lang akong nakikinig.“Hindi ko akalaing sa araw na magtatapat ako ng nararamdaman ay iyon din ang araw na malalaman kong sila na pala ni Alexander.”Mapait siyang ngumiti.“Hindi nagtagal ay nalaman kong si Alexander ang magiging tagapagmana ng kompanya. Naisip ko noon na nasa kaniya na ang lahat. Ang kompanya… pati si Ezika.”Napahawak siya sa noo niya.“Kaya pinursige ko si Ezika hanggang sa pumayag siya.”“Alam mo bang pumayag la