Todos los capítulos de The Billionaire's Debt-Paid Wife: Capítulo 91 - Capítulo 100

AVA POVHuminto ang sasakyan sa tapat ng maliit ngunit maayos na bahay na nakatayo sa tahimik na subdivision. Hindi iyon mansyon. Walang mamahaling fountain sa labas o naglalakihang bakal na gate na gaya ng sa mga Valderamos. Ngunit sapat na iyon para mabuhay nang komportable. Sapat na para magkaroon ng disenteng simula.Bahay iyon na ipinabili ni Alexander para kina mama at papa matapos nila akong guluhin nang guluhin noon para sa pera.Dahan-dahan akong bumaba ng sasakyan habang mahigpit ang pagkakahawak ko sa itim na Louis Vuitton bag na minsang nakita ko lamang sa loob ng mamahaling boutique. Regalo iyon ni Alexander noong minsang sinabi niyang bagay raw sa akin ang kulay itim dahil tahimik itong elegante, katulad ko.Nakasuot ako ng cream-colored long-sleeved blouse na gawa sa manipis at mamahaling tela na marahang sumasayaw sa bawat galaw ko. Nakaipit iyon sa mataas na bewang ng itim na tailored slacks na lalong nagbigay linaw sa hubog ng katawan ko. Walang labis na alahas malib

AVA POVMakalipas ang dalawang araw, dumating rin ang araw ng pagbalik nila Alexander mula New York.Madaling-araw pa lamang ay dilat na ang mga mata ko ngunit halos wala akong tulog buong gabi. Paulit-ulit akong nagpabalik-balik sa kama habang ang isip ko ay parang bagyong walang tigil sa pag-ikot. Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, mukha ni Alexander ang nakikita ko.Ang malamig niyang tingin.Ang paraan ng pagtatanong niya kung bakit niya raw minahal ang babaeng katulad ko.Parang matalim na salamin na paulit-ulit na hinihiwa ang puso ko.Tumayo ako mula sa kama at dumeretso sa banyo. Ngunit pagkapasok ko pa lamang ay agad akong napahawak sa gilid ng lababo nang biglang umikot ang sikmura ko.Napayuko ako habang sunod-sunod ang paghinga ko.Mabilis akong nagsuka sa sink habang nanginginig ang mga daliri ko.Ilang araw ko nang nararamdaman ito.Madalas akong nahihilo. Madali ring sumama ang pakiramdam ko kahit wala naman akong sakit.Unti-unti akong napatingin sa sarili ko sa salam

ALEXANDER POVThe faint golden light of the afternoon slipped through the enormous glass windows of my room, painting long shadows across the polished marble floor. Silence wrapped around the entire mansion like a suffocating blanket, yet my mind felt unbearably loud. Every thought collided inside my head like crashing waves, leaving behind a dull ache that refused to disappear.I stood near the window with one hand tucked inside my pocket, my gaze fixed outside.The front yard stretched wide beneath me, perfectly trimmed hedges surrounding the circular driveway. At the center stood a massive fountain, water cascading endlessly from layered stone like silver threads under the sunlight. The sound of rushing water should have been calming, yet the moment my eyes landed on it, a sharp sting pierced through my head.I pressed my fingers against my temple.A blurry image flashed inside my mind.Someone laughing.A woman sitting at the edge of the fountain while I stared at her.Then darkne

AVA POVNakauwi na ako sa apartment ko.Pero ang sakit, narito pa rin.Parang salot na nakakapit sa balat ko kahit ilang beses kong piliting kuskusin palayo. Hindi man lang ako pinakawalan ng sakit na iniwan ni Alexander. Habang binubuksan ko ang pinto ng apartment ko, pakiramdam ko ay unti-unting gumuho ang lakas na pilit kong itinayo kanina sa harapan nila.Tahimik ang buong lugar.Napakatahimik.At sa katahimikang iyon, mas lalo kong naririnig ang sarili kong pagkawasak.Sana hindi ko siya pinakawalan nang ganoon na lang.Pero sa sitwasyon nila ngayon, lalo na't lalabanan nila ang mga Reyes, alam kong magiging distraksyon lang ako para sa kaniya. Posible ring maulit ang mga nangyari noon. Posibleng muli niyang isugal ang buhay niya para sa'kin.Ngunit pwede nga ba niyang gawin ulit iyon kahit hindi niya na ako maalala?Napapikit ako habang nanginginig ang kamay ko sa paghawak sa doorknob.Ngayon ay hindi na ganoon kadelikado para sa kaniya dahil nawala ang limang taon ng alaala niy

AVA POVSa isang segundo ay tila nakalimutan kong huminga nang lumabas ang tanong na iyon mula sa labi niya. Diretso ang tingin niya sa akin, mata sa mata, para bang pilit niyang hinihiwa ang bawat pader na itinayo ko sa paligid ng sarili ko. Dumampi sa ilong ko ang pamilyar niyang cologne, mamahalin at malamig ang amoy, katulad ng dati.Amoy iyon ng mga gabing magkatabi kaming nakahiga habang nakasandal ako sa dibdib niya. Amoy iyon ng mga yakap niyang minsan kong tinawag na tahanan.Pero ngayon, naamoy ko lamang iyon dahil sa pagdududa niya.Mas masakit pa iyon kaysa sigaw.Sinabi ko na sa sarili ko na kailangan ko siyang layuan hanggang mahuli ang mga taong gustong manakit sa kaniya. Ayokong maulit ang gabing nakita ko siyang duguan sa New York. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa isip ko ang pulang dugo sa puti niyang polo at ang nanginginig kong mga kamay habang pilit ko siyang ginigising noon.Ayokong makita siyang nasasaktan.Kung kailangan kong lumayo para mabuhay siya nang pa