The Billionaire's Debt-Paid Wife

AVA POV

"Ava, nasaan ang kapatid mo?"

Halos mabasag ang boses ni Mama habang papasok siya sa bridal suite. Kanina pa siya pabalik-balik sa pinto, tinitingnan kung may dumarating na make-up artist o wedding coordinator, pero ang mas mahalagang tao ang wala roon.

Inayos ko ang laylayan ng mamahaling wedding gown na nakasampay sa mannequin. "Akala ko po kasama niyo, Ma? Sabi niya kanina, magsi-CR lang siya."

"Isang oras na ang nakalipas, Ava! Thirty minutes na lang at magsisimula na. Nandoon na si Alexander sa simbahan. Alam mo naman ang lalakeng 'yun, ayaw na ayaw niyang pinaghihintay siya!" Hysterikal na ang boses ni Mama. Napahawak siya sa dibdib niya na parang hihimatayin.

Lumapit ako sa kanya para alalayan siya. "Baka naman nasa kabilang kwarto lang si Bella? O baka kinakabahan lang kaya nagpahangin sa garden?"

"Hanapin mo siya! Ngayon na!"

Nagmadali akong lumabas ng suite. Suot ko pa ang simple kong cocktail dress na binili lang sa mall—malayo sa bonggang gown na ipinatahi para kay Bella. Habang naglalakad sa hallway ng hotel, nararamdaman ko ang kaba. Hindi ito ordinaryong kasal. Ang pakakasalan ng kapatid ko ay si Alexander Valderamos—ang bilyonaryong nag-iisang pag-asa ng kumpanya ni Papa.

Dumiretso ako sa banyo, pero wala akong Bella na nakita. Pumunta ako sa garden, wala rin. Hanggang sa mapansin ko ang isang maliit na envelope na naiwan sa ilalim ng vanity mirror sa loob ng dressing room. Ang una kong nakita ay ang pangalan ko.

Ava,

"I'm sorry. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang pakasalan ang isang lalakeng parang robot kung kumilos. Mahal ko si Justin. Nag-decide kaming mag-tanan na lang. Huwag niyo na akong hanapin. Sana mapatawad niyo ako."

Napaupo ako sa tindi ng kaba. "Gaga ka talaga, Bella," bulong ko.

Bumalik ako sa suite na nanginginig ang mga kamay. Pagpasok ko, nandoon na rin si Papa. Magulo ang buhok niya at lukot na ang kanyang barong. Halatang alam na nila.

"Wala siya, 'di ba?" mahinang tanong ni Papa.

Ibinigay ko sa kanya ang sulat. Binasa niya ito at pagkatapos ay parang nawalan siya ng lakas. Napasandal siya sa pader habang si Mama naman ay tuluyan nang humagulgol.

"Tapos na tayo," hikbi ni Mama. "Kapag nalaman ni Alexander na tinakasan siya ni Bella, hindi lang investment ang mawawala sa atin. Gigipitin niya tayo. Alam niyo kung paano gumanti ang mga Valderamos."

"Papa, tumawag tayo sa mga pulis. Baka maabutan pa sila sa airport," suhestiyon ko, kahit alam kong malabo na 'yun.

Tumingin sa akin si Papa. Ibang klase ang tingin niya—puno ng desperasyon at takot. Lumapit siya sa akin at biglang lumuhod sa harap ko.

"Pa! Ano bang ginagawa niyo?" Gulat na gulat ako kaya napaatras ako nang bahagya.

"Ava, anak... ikaw na lang ang pag-asa namin," sabi ni Papa habang umiiyak. "Kailangan mong isuot ang gown na 'yan. Kailangan mong humarap sa altar."

"Ano?! Pa, baliw na po ba kayo? Hindi ako si Bella! At lalong hindi ako ang mahal ni Alexander!"

"Hindi kailangan ni Alexander ng pag-ibig, Ava. Kailangan niya ng asawa para sa image ng kumpanya niya at para makuha ang mana sa lolo niya. At kailangan natin ang pera niya para hindi ako bumagsak sa kulungan!" Hinawakan ni Papa ang mga kamay ko nang mahigpit. "Please, anak. Isang taon lang. Kahit hanggang sa maayos ko lang ang problema ng kumpanya. Huwag mo kaming biguin.

Napatingin ako kay Mama. Akala ko tutulungan niya akong tumanggi, pero lumapit din siya at hinawakan ang balikat ko.

"Ava, kamukha mo naman ang kapatid mo. Kapag nilagyan ka ng makapal na belo, hindi niya agad mapapansin. Sa reception na tayo magpapaliwanag. Ang importante, matuloy ang kasal ngayon. Please, save our family."

"Pero Ma, panloloko 'to. Si Alexander Valderamos 'yun! Paano kung magalit siya?"

"Gagawin natin ang lahat para hindi siya magalit. Just... just say 'I do,' Ava. 'Yun lang ang kailangan naming marinig mula sa iyo."

Tumingin ako sa salamin. Nakita ko ang sarili ko—ang anak na laging second choice lang. Yung anak na laging back-up lang ni Bella. At ngayon, heto ako, hinihilingan na isuko ang sarili kong buhay para sa pagkakamali ng iba.

May kumatok sa pinto. Isang coordinator ang sumilip. "Sir, Ma'am, five minutes. Kailangan na po nating bumaba. Naghihintay na ang bridal car."

Muling tumingin sa akin si Papa, ang mga mata niya ay puno ng pagsusumamo na hindi ko kayang tiisin.

"O-O sige na," pabulong kong sagot.

Parang nabunutan ng tinik ang mga magulang ko. Mabilis nila akong pinagtulungang bihisan. Isinuot sa akin ang mamahaling gown ni Bella. Inayos ang buhok ko at nilagyan ako ng makapal na veil na halos tumakip na sa buong mukha ko.

Habang pababa kami sa elevator, lalong bumigat ang pakiramdam ko. Bawat hakbang, parang mas lalo lang akong nahuhulog sa sitwasyong wala akong kawala. Hindi ko talaga kilala si Alexander Valderamos, pero sapat na ang mga naririnig ko para kabahan ako nang husto. Sabi nila, wala siyang pakiramdam—na pera at negosyo lang ang tanging mahalaga sa kanya.

Pagdating sa simbahan, nakita ko ang maraming reporter sa labas. Maraming bodyguard na nakaitim. Ito na 'yun, Wala nang atrasan.

Bumukas ang malaking pinto ng simbahan. Ang tugtog ay nagsimula na—isang mabagal at nakaka-pressure na kanta. Humawak ako sa braso ni Papa. Nararamdaman kong nanginginig din siya, pero pilit niyang pinapatatag ang sarili niya.

"Tandaan mo, Ava. Huwag kang magsasalita hangga't hindi kailangan," bulong ni Papa bago kami nagsimulang maglakad.

Tumingin ako sa dulo ng aisle. Doon, nakatayo ang isang lalakeng matangkad, nakasuot ng napakagandang black suit. Ang tayo niya ay tuwid na tuwid, puno ng awtoridad. Kahit malayo pa ako, nararamdaman ko na ang bigat ng presensya niya. Siya si Alexander. Ang lalakeng dapat ay mapapangasawa ng kapatid ko, pero ako ang haharap sa kanya sa altar.

Habang papalapit kami, lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako. Bawat flash ng camera ay parang ay parang hinuhusgahan ako ng lahat.

Nang makarating kami sa harap, kinuha ni Alexander ang kamay ko mula kay Papa. Ramdam ko agad bigat ng hawak niya. Wala siyang kahit anong emosyon sa mukha habang tinititigan ang belo ko.

Nagsimula ang seremonya. Ang boses ng pari ay parang background music na lang sa ingay ng sarili kong kaba. Hanggang sa dumating na ang sandaling pinaka-kinakatakutan ko.

"Alexander Valderamos, do you take this woman to be your lawfully wedded wife?"

"I do," maikli at seryoso niyang sagot.

"And you, Arabella Santos, do you take this man to be your lawfully wedded husband?"

Biglang sumikip ang dibdib ko. Arabella. Pangalan ng kapatid ko ang tinawag. Tumingin ako kay Papa na nasa gilid lang, nag-sign siya na ituloy ko.

"I... I do," halos pabulong kong sagot.

"I now pronounce you, husband and wife. You may now kiss the bride."

Dahan-dahang itinaas ni Alexander ang belo ko. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko, ayaw kong makita ang magiging reaksyon niya. Naramdaman ko ang paglapit ng mukha niya sa akin. Inasahan ko ang isang mabilis na halik sa labi, pero bago iyon, naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa may tenga ko.

"You're not Bella," bulong niya sa boses na biglang nagpakaba sa akin.

Bigala akong nanigas, Alam niya.

"But you'll do," pagpapatuloy niya bago niya tuluyang idinikit ang labi niya sa akin sa harap ng maraming tao.

Pagkatapos ng halik, tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. Walang gulat, walang galit—isang malamig na ngisi lang ang sumilay sa mga labi niya habang mahigpit niyang hinahawakan ang braso ko para iharap ako sa mga bisita.

Inalalayan niya ako palabas habang sunod-sunod ang confetti at flash ng mga camera. Sumakay kami sa bridal car nang wala man lang kibo. Pagpasok namin sa loob ng sasakyan, binitawan niya agad ang kamay ko na parang na parang bigla siyang nandiri.

Kinuha niya ang kanyang cellphone at may tinawagan habang ang sasakyan ay nagsisimulang umandar palayo sa simbahan.

"It's done," sabi niya sa kausap niya, habang hindi man lang ako tinitingnan. "I have the replacement. Prepare the papers."