All Chapters of The Billionaire's Debt-Paid Wife: Chapter 1 - Chapter 10

AVA POV Sobrang lamig ng aircon dito sa loob ng sasakyan, pero parang wala lang ’yun kumpara sa aura ng lalakeng katabi ko. Alexander Valderamos. Isang banggit lang ng pangalan niya, tiklop na agad ang mga tao sa boardroom. At ngayon, heto kami—mag-asawa na. Tahimik lang si Alexander habang nakatingin sa labas ng bintana. Hindi man lang niya ako tinatapunan ng tingin o sinusubukang hawakan ang kamay ko. Para lang kaming dalawang strangers na nagkataong magkatabi sa loob ng sasakyan. Walang kibo, walang pansinan. "Alex—" "Don't," putol niya sa akin nang hindi man lang lumingon. "Save your explanations for later. We have a reception to attend." Napalunok ako. "Alam niyo po pala." Bigla siyang lumingon sa akin. Ang talim ng tingin niya, at walang bahid ng emosyon. ​"I'm not an idiot, Ava. I know who I'm marrying. Or at least, I know who I'm supposed to marry." Hindi ako nakakibo. Ugong na lang ng makina ang naririnig ko sa sobrang tahimik. Pagdating namin sa hotel para sa

AVA POV Alas-onse na ng gabi pero dilat na dilat pa rin ako. Nakaupo lang ako sa dulo ng kama, suot 'yung puting satin na pantulog na nakita ko sa closet. Napatitig ako sa pinto nang marinig ko ang malakas na pagsara nito sa hallway, kasunod ang mabibigat na hakbang na papalapit sa kwarto ko.Bumukas ang pinto nang hindi man lang kumakatok. Nakatayo roon si Alexander. Magulo na ang buhok niya, bukas na ang kwelyo ng polo, at hawak niya sa isang kamay ’yung necktie niya na parang wala na siyang pakialam. Amoy alak siya—hindi ’yung amoy ng lasing sa kanto, kundi ’yung amoy ng mamahaling whiskey na sobrang tapang at nanunuot sa ilong."Hindi ka pa natutulog," sabi niya. Hindi 'yun tanong, kundi isang obserbasyon.Tumayo ako, sinusubukang huwag magmukhang takot. "Hindi ako makatulog. Alexander, kailangan nating tapusin 'to. Hindi ko na kayang magpanggap."Pumasok siya sa loob at isinara ang pinto sa likod niya. "Magpanggap na ano? Na masaya ka? Kitang-kita naman na hindi.""Hindi lang 'y

AVA POVNakarating na kami sa venue. Unang bumaba si Alexander at iniabot ang kamay niya sa akin—matatag, kontrolado, parang walang kahit anong pag-aalinlangan. Nang ilapag ko ang palad ko sa kaniya, agad na sumiklab ang sunod-sunod na flash ng camera. Nakakasilaw. Nakakabingi ang mga bulungan at pag-click ng lente. Lahat ng mata’y nakatuon sa’min—mapanghusga, mausisa, parang hinihimay ang bawat galaw ko.Dapat akong masanay sa ganito. Si Alexander kasi—hindi lang siya CEO ng isang malaking kompanya, isa siya sa pinakamahalagang tao sa bansa. Isang pampublikong pigura na kahit simpleng paghinga ay binibigyan ng kahulugan.Pumasok kami sa loob. Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. Maingay ang paligid—hindi sa sigawan, kundi sa tunog ng mga baso, marahang tawanan, at mahihinang usapan ng mga taong sanay sa kapangyarihan. Kumikinang ang mga alahas, nagkikislapan ang mga designer outfits ng mga dumalo. Lahat engrande. Lahat elegante. Lahat… hindi ko mundo.Abala ang mga waiter at waitres

AVA POV Napatawa lang nang bahagya si Manang, tila may inaalalang eksena. "Ito kasi ang nangyari, Ma'am..." --- 𝙇𝘼𝙎𝙏 𝙉𝙄𝙂𝙃𝙏 MANANG POV "Inaantok na ako..." bulong ko sa sarili habang naglalakad sa mahabang hallway ng mansyon. Tahimik ang paligid—tanging tunog lang ng aking tsinelas ang maririnig sa makintab na marmol na sahig. Ang mga ilaw sa dingding ay mahihinang nakasindi, nagbibigay ng malamlam na liwanag na lalong nagpapakita kung gaano kalaki at kamahal ang bahay na ito. "Napakalaki ng bahay na ito… napakayaman talaga ni Sir Alexander," bulong ko ulit. Natigilan ako nang mapansin kong bahagyang bukas ang pinto ng kwarto ni Ma’am Ava. Napatingin ako roon. Saglit akong nag-alinlangan kung sisilip ba ako o hindi… pero nanaig ang kuryosidad. Dahan-dahan kong sinilip ang loob—at doon ako tuluyang napahinto. Nakita ko si Sir Alexander na nakapatong kay Ma’am Ava sa kama. Ang buhok ni Ma’am Ava ay nakakalat sa unan, ang kanyang mukha ay namumula habang umuungol nan

AVA POV “Ma’am, okay lang kayo?” tanong ni George, bakas ang pag-aalala sa boses niya. “Ikaw kasi,” paniniko ulit ni Imelda sa kaniya. “Sino ba si… Ezika?” Nagkatinginan silang dalawa, parang may hindi sila masabi. Magsasalita na sana si Imelda nang bigla akong hilahin ng isang babae papunta malapit sa bonfire kung saan nagsasayawan ang iba. “Ma’am, sayaw tayo! Paminsan-minsan lang naman!” “Naku, hindi ako marunong,” nahihiya kong sagot. “Gumalaw-galaw ka lang po, kahit ano!” Inikot niya ako, at hindi ko maiwasang matawa sa kakaibang galaw nilang parang walang pakialam sa iniisip ng iba. May ilan na tila ginagaya ang tradisyunal na sayaw—may kumpas, may sabay-sabay na hakbang, pero halatang puro saya lang ang pinapairal. Nagkakahawak kami ng kamay at bumuo ng bilog, pinaikot namin ang sarili namin sa paligid ng bonfire. Ang apoy ay sumasayaw kasabay namin—kumakaluskos, kumikislap, parang sumasabay sa ritmo ng tugtog. Napuno ng tawanan ang campsite. Malakas ang musika, at an