Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

บทที่ 21ยามบ่าย ณ คุกชั่วคราวของศาลว่าการเมืองเจียงหนานบรรยากาศภายในคุกชื้นแฉะและเหม็นอับ ตระกูลหลินที่เคยเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง บัดนี้ต้องมานั่งเบียดเสียดกันอยู่บนกองฟางสกปรกในห้องขังแคบๆ นายท่านหลินผมเผ้ายุ่งเหยิง เอาแต่นั่งกุมขมับด่าทอภรรยาและบุตรสาวคนเล็ก ส่วนหลินเยว่ก็เอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายจนตาบวมช้ำ“เสียงดังเอะอะอันใดกัน! หุบปากเดี๋ยวนี้ ฮูหยินรองตระกูลไป๋มาเยือนแล้ว!” เสียงตวาดของผู้คุมคุกดังขึ้นคนตระกูลหลินทั้งสามชะงักกึก รีบเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูห้องขังร่างบางในชุดกระโปรงผ้าไหมสีปีกผีเสื้อเนื้อดี สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าและสง่างาม ใบหน้างดงามหมดจดที่เคยซีดเซียวอมโรค บัดนี้กลับเปล่งปลั่งและมีเลือดฝาด นัยน์ตากลมโตที่เคยก้มต่ำอย่างเจียมตัว บัดนี้กลับทอประกายหยิ่งทะนงและเยียบเย็นดุจนางพญาหลินเซวียนมาพร้อมกับจิ่นอวิ๋นและผู้คุ้มกันตระกูลไป๋ ส่วนไป๋อวี้เซวียนนั้นรออยู่ด้านนอกตามความต้องการของนางที่อยากจะสะสางเรื่องนี้ด้วยตนเอง“ซะ...เซวียนเอ๋อร์!” ฮูหยินหลินตะเกียกตะกายมาเกาะลูกกรงเหล็ก แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง“ลูกแม่! เจ

บทที่ 23แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องกระทบหลังคาเรือนหอของตระกูลไป๋ อากาศภายนอกเริ่มเย็นลง ทว่าภายในห้องนอนกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมประหลาดที่ชวนให้เลือดลมสูบฉีดไป๋อวี้เซวียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากต้องไปจัดการคดีความของตระกูลหลินที่ศาลว่าการและตรวจคนไข้จนดึกดื่น ชายหนุ่มนวดขมับตัวเองเบาๆ หวังเพียงจะได้เห็นใบหน้าหวานของฮูหยินตัวน้อยที่เข้าสู่นิทราอยู่บนเตียงทว่า... ภาพตรงหน้ากลับทำเอาลมหายใจของเขาชะงักกึกหลินเซวียนไม่ได้หลับ นางกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้อย่างเกียจคร้าน ร่างบางสวมเพียงชุดซับในตัวยาวที่ทำจากผ้าไหมสีแดงเข้ม เนื้อผ้าพลิ้วไหวแนบสนิทไปกับส่วนเว้าส่วนโค้ง เส้นผมสีดำขลับเงางามทิ้งตัวสยายเคลียลาดไหล่ขาวเนียนที่คอเสื้อจงใจร่นลงมา กลิ่นหอมของดอกเหมยกุ้ยผสมผสานกับกลิ่นกายนุ่มละมุนลอยแตะจมูก ชวนให้สติของคนมองพร่าเลือน“ท่านพี่... กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจดัดให้แหบพร่าดังขึ้น หลินเซวียนลุกขึ้นยืนแล้วเยื้องย่างเข้าไปหาสามีช้าๆ รอยยิ้มเย้ายวนประดับบนริมฝีปากอวบอิ่ม สตรีจากโลกอนาคตกำลังงัดวิชายั่วเสน่ห์ขั้นสุดยอดออกมาใช้ตามแผนตักตวงความสุข“เซว

บทที่ 25เมิ่งซีมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของน้องสามีสลับกับใบหน้าที่แดงระเรื่อของน้องสะใภ้แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในฐานะผู้ผ่านโลกมาทั้งสองยุค มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าบรรยากาศหวานชื่นที่แผ่ซ่านอยู่นี้หมายความว่าอย่างไร“เอาล่ะๆ ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องไปตรวจสมุดบัญชีที่โรงเตี๊ยมท้ายถนนเสียหน่อย” เมิ่งซีแสร้งยกพัดขึ้นปิดรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปขยิบตาให้หลินเซวียนอย่างรู้กัน“น้องสะใภ้ เจ้าก็ให้อวี้เซวียนพาเดินชมตลาดไปก่อนก็แล้วกันนะ ข้าขอตัวไปจัดการธุระก่อนล่ะ!”พูดจบ พี่สะใภ้ใหญ่ผู้รู้ความก็รีบหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หลินเซวียนยืนเคว้งอยู่ข้างบุรุษร่างสูงที่ยังคงถือร่มกระดาษน้ำมันกางบังแดดให้นางอย่างทะนุถนอม“พะ... พี่สะใภ้ รอข้าด้วยสิเจ้าคะ!”หลินเซวียนทำท่าจะก้าวตาม ทว่าฝ่ามือหนากลับคว้าข้อมือเล็กของนางเอาไว้เสียก่อน ไป๋อวี้เซวียนดึงร่างบางให้ขยับเข้ามาหลบแดดใต้ร่มคันเดียวกัน ไหล่กว้างของเขาแนบชิดกับไหล่บางจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น“ปล่อยให้พี่สะใภ้ใหญ่ไปทำงานเถิด วันนี้อากาศดี... ข้าจะพาฮูหยินของข้าไปเดินเล่นเอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างนุ่มนวล ก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนจากจับข้อมือมาเป

บทที่ 27บรรยากาศ ณ จวนท่านเจ้าเมืองเจียงหนานคึกคักตั้งแต่ช่วงสาย รถม้าหรูหราจากหลากหลายตระกูลใหญ่ต่างทยอยมาจอดเทียบหน้าประตู โคมไฟและผ้าแพรพรรณถูกประดับประดาอย่างวิจิตรตระการตา สมกับเป็น ‘งานเลี้ยงชมบุปผาประจำปี’ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองเมื่อรถม้าคันใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์ตระกูลไป๋แล่นมาจอด สายตาของเหล่าผู้คนหน้าประตูจวนต่างก็จับจ้องมาเป็นตาเดียวชายกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าอ่อนก้าวลงมาอย่างแช่มช้อย หลินเซวียนในวันนี้งดงามจนผู้คนต้องสูดลมหายใจลึก อาภรณ์ที่ตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นเลิศขับเน้นรูปร่างให้ดูอรชรอ้อนแอ้นทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดกลับเป็นผิวหน้าที่ผุดผ่องไร้ที่ติ ผิวพรรณของนางดูเรียบเนียน ฉ่ำวาว และมีเลือดฝาดอย่างเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มด้วยชาดสีกลีบท้อระเรื่อ ไม่หนาเตอะหรือเยิ้มมันเหมือนสตรีคนอื่น ทำให้ฮูหยินรองตระกูลไป๋ดูโดดเด่นสะดุดตาดุจเทพธิดาจำแลงข้างกายของนางคือไป๋อวี้เซวียนในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน ชายหนุ่มก้าวลงจากรถม้า ยื่นมือออกไปประคองภรรยาตัวน้อยอย่างทะนุถนอม ภายใต้หน้ากากไม้แกะสลัก นัยน์ตาคมกริบที่มักจะเย็นชากับคนทั้งโลก บัดนี้กลับทอดมองนางด้วยประกายตาอั

บทที่ 29แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าเหนือเมืองเจียงหนานให้กลายเป็นสีส้มอมแดง รถม้าตระกูลไป๋เคลื่อนตัวกลับมาถึงเรือนหอท่ามกลางความเงียบงันหลินเซวียนนั่งเอนหลังพิงเบาะรถม้าอย่างอ่อนล้า แม้ว่างานเลี้ยงวันนี้จะกวาดเงินเข้ากระเป๋าไปได้มากจนน่าชื่นใจ แต่ภาพเหตุการณ์ตอนที่ซูหว่านหว่านกระอักเลือดเรียกร้องความสนใจจากสามีของนาง ก็ยังคงติดอยู่ในห้วงความคิดราวกับก้างปลาที่ติดคอตลอดเส้นทางกลับจวน ไป๋อวี้เซวียนเอาแต่เงียบขรึม นัยน์ตาคมกริบหลุบลงต่ำคล้ายกำลังครุ่นคิดถึงอาการ ‘พิษเหมันต์’ ของหญิงสาวผู้นั้น ความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในรถม้าดูอึดอัดชอบกล“ท่านพี่...” หลินเซวียนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ “ท่านกังวลเรื่องอาการป่วยของแม่นางซูมากหรือเจ้าคะ?”ไป๋อวี้เซวียนเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา เขาพยักหน้ารับตามตรงด้วยความสัตย์จริง“พิษเหมันต์เป็นพิษหายากที่กัดกินเส้นชีพจรอย่างช้าๆ เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ข้ายังศึกษาตำรายาอยู่ที่สำนักแพทย์หลวง ข้าเคยช่วยยื้อชีวิตนางไว้ได้ครั้งหนึ่ง... ไม่คิดเลยว่าพิษในกายของนางจะยังหลงเหลือและกำเริบขึ้นมาอีก ในฐานะหมอ หากข้าเพิกเฉยปล่อยให้นางตายต่อหน้า คงขั