บทที่ 10หลังจากเดินออกมาจากเรือนท้ายจวน หลินเซวียนและไป๋อวี้เซวียนก็กลับมาที่โถงใหญ่อีกครั้งเพื่อบอกลากลับจวนตระกูลไป๋ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะก้าวพ้นประตู ฮูหยินหลินก็รีบก้าวออกมาขวางไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูฝืนธรรมชาติ“คุณชายรองไป๋ ข้าขอเวลาพูดคุยกับเยว่เอ๋อร์ตามลำพังประสาแม่ลูกสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ ตั้งแต่นางออกเรือนไป ข้าก็คิดถึงนางจับใจเหลือเกิน”ไป๋อวี้เซวียนปรายตามองแม่ยายจอมปลอม ก่อนจะก้มลงมองสตรีข้างกาย เมื่อเห็นหลินเซวียนพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงบอกว่า ‘ข้าจัดการได้’ เขาจึงยอมปล่อยมือนาง“ข้าจะรออยู่ที่รถม้า... อย่าให้ฮูหยินของข้าตากลมนานนัก” เขากล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงคำเตือน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปเมื่อแผ่นหลังกว้างลับสายตา ฮูหยินหลินก็รีบคว้าแขนหลินเซวียน กึ่งจูงกึ่งลากเข้าไปในห้องหนังสือที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน พอปิดประตูลงกลอนสนิท ร่างของ ‘หลินเยว่’ ที่ซ่อนอยู่หลังฉากกั้นก็ก้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง“พี่ใหญ่ ท่านช่างเล่นงิ้วตบตาได้แนบเนียนนักนะ!” หลินเยว่เปิดฉากทันทีด้วยความอิจฉาริษยา“เห็นข้าต้องทนซ่อนตัวอยู่ในบ้าน ส่วนท่านได้สวมเครื่องประดับหรูหรา ควงสาม
続きを読む
