Tous les chapitres de : Chapitre 211 - Chapitre 220

บทที่ 40: ศึกซ่อมแซมหอน้ำชาสามวันผ่านไปนับตั้งแต่ตระกูลเสิ่นถูกตัดสินโทษ ข่าวการล่มสลายของจวนเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักของชาวเมืองหลวงไปทุกหย่อมหญ้า ทว่าสำหรับเสิ่นลั่วอวี้แล้ว เรื่องราวเหล่านั้นเปรียบเสมือนฝุ่นผงที่ถูกปัดเป่าออกไปจากชีวิต นางไม่คิดจะหันกลับไปมองอดีตอีก มุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การสร้างอนาคตของตนเองเช้าวันนี้ หญิงสาวเดินทางมายังหอน้ำชาของตนที่กำลังอยู่ในช่วงซ่อมแซม ทว่าเมื่อก้าวลงจากรถม้า ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้นางต้องยกมือขึ้นคลึงขมับด้วยความปวดหัวแทนที่จะมีเพียงกลุ่มช่างไม้ที่ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงส่งมาช่วย บัดนี้ลานหน้าร้านกลับเต็มไปด้วยช่างฝีมือหลวงในชุดเครื่องแบบทางการ อีกทั้งยังมีกองไม้หอมชั้นเลิศ กระเบื้องเคลือบอย่างดี และอุปกรณ์ก่อสร้างราคาแพงวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดตรงกลางลานนั้น บุรุษผู้สูงศักดิ์สองคนกำลังยืนประจันหน้ากัน“ท่านอ๋องทรงมีงานราชการมากมาย ไฉนจึงต้องลำบากมาดูแลเรื่องเล็กน้อยอย่างการซ่อมร้านน้ำชาด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ซื่อจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแววตาแฝงความขุ่นเคือง “กระหม่อมหาช่างฝีมือและวัสดุมาให้ลั่วอวี้พร้อมแล้ว ไม่รบกวนเวลาของท่าน

บทที่ 42: คำสารภาพที่สายเกินหนึ่งเดือนผ่านไป การซ่อมแซมหอน้ำชาเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวจินเยว่แวะเวียนมาที่ร้านอย่างสม่ำเสมอ แม้ตอนแรกเสิ่นลั่วอวี้จะพยายามรักษาระยะห่าง ทว่าความใส่ใจและท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา ก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองผ่อนคลายลงทีละน้อย ความตึงเครียดจางหายไป กลายเป็นความคุ้นเคยที่ทำให้เขากล้าแสดงออกมากขึ้นเย็นวันนั้น เสิ่นลั่วอวี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการตรวจนับใบชาและบัญชีรายรับรายจ่าย เพื่อเตรียมเปิดร้านอย่างเป็นทางการในวันรุ่งขึ้น ทว่าจู่ๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มก็ก้าวเข้ามาภายในร้าน“พรุ่งนี้ร้านจะเปิดแล้ว วันนี้เจ้าควรพักผ่อนให้มาก” เซียวจินเยว่เอ่ยพลางดึงสมุดบัญชีออกจากมือนาง “คืนนี้มีเทศกาลโคมไฟที่ถนนสายหลัก ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่น”เสิ่นลั่วอวี้ชะงักไปเล็กน้อย นางมองสบตาเขาแล้วส่ายหน้าเบาๆ “หม่อมฉันยังมีงานต้องจัดการอีกมาก พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามืด คงไม่มีเวลาไปเดินเที่ยวเล่นหรอกเพคะ”เซียวจินเยว่หรี่ตาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก “น่าเสียดาย... ข้าได้ยินมาว่าการไปลอยโคมดอกบัวขอพรที่ริมแม่น้ำในคืนเทศ

บทที่ 44: คำขาดก่อนออกศึกยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) แสงแรกของวันยังไม่ทันพ้นขอบฟ้า ทว่าเสียงแตรเขาสัตว์และเสียงย่ำเท้าของกองทัพนับแสนกลับดังกึกก้องกังวานไปทั่วบริเวณหน้าประตูเมืองทิศเหนือบนหลังม้าศึกสีนิล เซียวจินเยว่ในชุดเกราะเต็มยศ นั่งตัวตรงสง่างามสมดั่งเทพสงคราม นัยน์ตาคมกริบทอดมองออกไปยังเส้นทางทุรกันดารเบื้องหน้า ทว่าลึกๆ ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองบานประตูเมืองหลวงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง...ไม่มีผู้ใดมาส่ง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว เขาบอกกับตัวเองเงียบๆ แค่นางยอมรับป้ายหยกของเขาไว้ เขาก็หมดห่วงแล้ว“ท่านแม่ทัพ กองทัพหน้าพร้อมเคลื่อนพลแล้วขอรับ!” รองแม่ทัพควบม้าเข้ามารายงานเซียวจินเยว่สูดลมหายใจลึก เขาชักกระบี่ออกจากฝัก ชูขึ้นเหนือศีรษะเตรียมจะออกคำสั่งเคลื่อนทัพ ทว่าในวินาทีนั้นเอง...“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”เสียงตะโกนหวานใสที่คุ้นหูดังแหวกอากาศมาแต่ไกล ตามด้วยเสียงฝีเท้าของม้าที่ควบตะบึงมาด้วยความเร็วสูงสุด!เซียวจินเยว่ชะงัก กระบี่ในมือค้างอยู่กลางอากาศ เขาหันขวับกลับไปมอง และภาพเบื้องหน้าก็ทำเอาหัวใจของแม่ทัพผู้เกรียงไกรถึงกับสั่นสะท้านเสิ่นลั่วอวี้สวมเพียงเ

บทที่ 46: การบอกลาของซื่อจื่อบรรยากาศบนระเบียงชั้นสองของหอน้ำชาหนักอึ้งและอึดอัดขึ้นมาทันทีเสิ่นลั่วอวี้ยืนนิ่งงัน นางมองสบตาอดีตสหายสนิทผู้มีความรู้สึกดีๆ ให้นางมาตลอด ทว่าแววตาของเขาในยามนี้ กลับทำให้นางไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าการปรากฏตัวของเขาในวันนี้ มาเพื่อสิ่งใดซื่อจื่อแค่นยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “เรื่องที่เจ้าควบม้าฝ่ากองทัพไปส่งชินอ๋อง กลายเป็นเรื่องที่ผู้คนเล่าขานกันไปทั่วทั้งเมืองหลวง... ลั่วอวี้ เจ้าทำถึงเพียงนั้น เจ้าให้อภัยเขาแล้วจริงๆ หรือ”“ท่านซื่อจื่อ...” เสิ่นลั่วอวี้หลุบตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงของนางราบเรียบ “ข้าเพียงแต่ทำตามความรู้สึก ข้าไม่อยากให้เขาจากไปโดยมีความค้างคาใจ... และหากเกิดสิ่งใดขึ้นกับเขาในสนามรบ ข้าไม่อยากมานั่งเสียใจภายหลังเจ้าค่ะ”คำตอบที่ชัดเจนและไร้ซึ่งความลังเล ทำเอาซื่อจื่อสูดลมหายใจลึก เขากำหมัดแน่นก่อนจะค่อยๆ คลายออก ราวกับกำลังปล่อยวางความหวังสุดท้ายที่ยึดติดมาเนิ่นนาน“ข้าเข้าใจแล้ว” ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ แววตาแฝงไปด้วยความร้าวราน“ชินอ๋องตรัสถูก ข้ามันอ่อนแอ... ข้าไม่กล้าพอที่จะขัดใจครอบครัว ไม่กล้าที่จะปกป้องเจ้าจากจารีต

บทที่ 48: ฝ่าหิมะเยือนแดนเหนือร่างบางเซถลาจนเกือบจะล้มพับ ทว่าเสิ่นลั่วอวี้กลับสูดลมหายใจลึก ฝืนยันกายให้ลุกขึ้นยืนตรงอย่างมั่นคง มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือเพื่อเรียกสติเขาบอกว่าจะรอดกลับมาชดใช้หนี้ให้นาง... ชินอ๋องตรัสแล้วไม่คืนคำ เขาจะมาตายอยู่ที่ชายแดนอันหนาวเหน็บเช่นนี้ไม่ได้!“ใครอนุญาตให้เขาตายกัน!” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยเสียงสั่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “ม่ออวิ๋น! พาข้าไปแดนเหนือเดี๋ยวนี้!”ม่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นเบิกตากว้าง “เถ้าแก่เนี้ย! แต่ว่าการเดินทางไปชายแดนในฤดูหนาวนั้นอันตรายยิ่งนัก อีกทั้งร่างกายของท่าน...”“ข้ามีป้ายหยกของเขา ข้าคือผู้ที่มีสิทธิ์ขาดที่สุดในจวนชินอ๋อง!” นางประกาศกร้าว จนม่ออวิ๋นและเย่หานต้องรีบคุกเข่ารับคำสั่ง“เย่หาน! ไปจัดเตรียมรถม้าที่ทนทานที่สุด นำโสมคนร้อยปีและยารักษาแผลชั้นเลิศจากคลังของจวนอ๋องมาให้หมด ถ่ายทอดคำสั่งให้หน่วยองครักษ์เงาทุกคนเตรียมพร้อม... เราจะออกเดินทางไปแดนเหนือภายในชั่วยามนี้!”“รับคำสั่งขอรับ!” ทั้งม่ออวิ๋นและเย่หานคุกเข่าประสานเสียงหนักแน่นยี่สิบวันต่อมา ณ ค่ายทหารแดนเหนือการเดินทางที่ปกติต้องใช้เวลาเกือบสอ