جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ตอนที่21 สับสน@สำนักงานใหญ่ธนาคารบวรกิจวัฒนานนท์ภาคินทร์เปิดประตูห้องทำงานของพาริช พร้อมกับเดินเข้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ ร่างแกร่งทิ้งตัวลงบนโซฟาหรูกลางห้องทำงาน ส่วนพาริชเห็นหน้าพี่ชายถึงกลับสงสัย“เป็นไรของเฮียอารมณ์เสียอะไรมา”“น่าเบื่อฉิบหาย” ภาคินทร์ไม่ได้ตอบคำถามคนเป็นน้องแต่กลับบ่นแทน พาริชถึงกับลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม“มีอะไรน่าเบื่อสำหรับเฮียด้วยเหรอ”“ผู้หญิงร่าน ผู้หญิงไม่รู้จักพอ ผู้หญิงหน้าไม่อายมีผัวอยู่แล้วยังไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น”“เฮียบ่นถึงใคร” พาริชขมวดคิ้วถามคนเป็นพี่กลับไปด้วยความสงสัย“ลียา” คนเป็นพี่ตอบกลับไปสั้น ๆ แต่ก็พอทำให้พาริชเข้าใจ“ไหนบอกว่าไม่ได้คิดอะไรไง แล้วตอนนี้ทำไมต้องมานั่งคิดหนักเรื่องเธอ”“เฮียไม่รู้ มันหงุดหงิดบอกไม่ถูก”“ผมขอถามเฮียหน่อยได้ไหม”“มีอะไรก็ถามมา” ภาคินทร์ทำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย“เวลาเฮียเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น เฮียรู้ยังไง”คำถามของพาริชทำให้คนเป็นพี่ถึงกับนิ่งเงียบเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่“รู้สึกไม่ชอบ หงุดหงิดและก็รำคาญ”“ใช่เลย..เฮียชอบเธอ”“ไม่มีทางคนอย่างเฮียไม่มีวันชอบยัยเด็กนั่น”“จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของผม ผม

ตอนที่23 หมาหวงก้างหนึ่งสัปดาห์ต่อมา10.00น.@สนามบินxxx“ดูแลตัวเองด้วยนะโยมีอะไรก็โทรหาคินทร์ได้ตลอด”“อืม..โยขอบใจคินทร์มากเลยนะ ไว้โยจะโทรหาบ่อย ๆ” โยธิตาเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าไปกอดภาคินทร์“โยต้องเข้มแข็งเพื่อเจ้าตัวเล็กนะรู้ไหม”“อืม” โยธิตาได้แต่พยักหน้าทั้งน้ำตา ภาคินทร์ผละกอดจากเพื่อนตัวเล็กแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ“หลังจากวันนี้ไปห้ามร้องเด็ดขาด เข้าใจไหม”“เข้าใจ”“ไปได้แล้วเดี๋ยวตกเครื่อง”“โยไปแล้วนะ” โยธตาโบกมือลาภาคินทร์ที่ยืนมองเธอเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตา“โชคดีนะโย”ภาคินทร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะเดินกลับไปที่รถแล้วขับออกไป ภาคินทร์ขับรถตรงไปที่มูลนิธิทันที@มูลนิธิ“ลียาอยู่ไหม” ภาคินทร์เอ่ยถามแพรพลอยที่นั่งอยู่ข้างหน้า“อยู่ค่ะแต่ว่าคุณลียาเธออยู่กับ...” ยังไม่ทันที่แพรพลอยจะเอ่ยจบประโยค คนเอาแต่ใจก็เปิดประตูเข้าไปเสียก่อน ทำให้คนที่อยู่ข้างในมองมาที่ภาคินทร์“ยังไม่เลิกกันอีกเหรอ ฉันว่าฉันเคยพูดไปแล้วนะ” ภาคินทร์เดินตรงไปที่ลียากับนาวาที่นั่งอยู่ตรงโซฟากลางห้อง“ขอโทษนะครับ ผมคงเลิกกับน้องลียาไม่ได้เพราะอีกสามเดือนข้างหน้าเราสองคนจะหมั้นกัน” นาวาหันไป

ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาสองเดือนต่อมาภาคินทร์นั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หน้าคอนโดทุกเช้า ก่อนที่เธอจะออกไปทำงานและเขายังขับรถตามเธอจนถึงมูลนิธิทุกวัน เหมือนว่าเขากำลังส่งไปเธอทำงาน เสร็จแล้วตัวเองก็กลับไปทำงานต่อ ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับคนตัวเล็กและเหมาห้องทั้งชั้นเพื่อให้เขาได้อยู่กับเธอแค่สองคน เขาทำแบบนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอเข้าเดือนที่สองแล้ว คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้นเขาก็ยิ่งต้องง้อคนตัวเล็กมากขึ้น@มูลนิธิ12.00 น.“คุณลียาค่ะคือว่ามื้อกลางวันของวันนี้ คุณภาคินทร์เป็นคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะและยังบอกอีกว่าต่อไปนี้จะเป็นคนสนับสนุนมื้อกลางวันให้เด็ก ๆ เองค่ะ”ลียาที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งเพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดถึงคนใจร้าย ภาคินทร์อยากจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไป“อีกอย่างคุณภาคินทร์เป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เด็ก ๆ ไปเที่ยวอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ คุณลียาโอเคกับเรื่องนี้ไหมหรือจะให้แพรไปบอกว่าไม่ต้อง”“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ คุณแพรไปทำงานได้เลยค่ะ”“ค่ะ” แพรพลอยได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป“คิดว่าแค่นี้จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ” ล

ตอนที่27 กลับมาได้ไหม@โรงพยาบาลภาคินทร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนลียาหมอให้นอนอยู่ที่ห้องโดยมีพยาบาลค่อยดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าห้องผ่าตัดที่มีพายุกับพาริชยืนรออยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวล“ตายุ ตาริช” เป็นคุณหญิงพรเพ็ญกับท่านขจรที่กำลังเดินมา“คินทร์เป็นไงบ้าง” ท่านขจรเอ่ยถามหลานชายทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ” เป็นพายุที่ตอบกลับ“แล้วหนูลียาล่ะ” คุณหญิงพรเพ็ญถามหาลียาด้วยความเป็นห่วง“หมอให้ทานยาตอนนี้หลับไปแล้วครับ อยู่ที่ห้องพักฟื้น” เป็นพาริชที่ตอบกลับคุณหญิงพรเพ็ญ5 ชั่วโมงผ่านไปการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ภาคินทร์ถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียูเพราะต้องอยู่ดูอาการอย่างใกล้ชิดเช้าวันต่อมาลียาที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าสวยซีดและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“ตื่นแล้วเหรอลูก” ลียามองคุณหญิงพรเพ็ญที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“คุณแม่เฮียล่ะคะ” ลียาถามหาภาคินทร์ทันที“ตาคินทร์ปลอดภัยดี หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงยกมือขึ้นมาลูบลงที่ผมสลวยของลียาเบา ๆ“คุณแม่ไม่ได้โกหกลียาใช่ไหมคะ”“ไม่ได้โกหกค่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาตาคินทร์เอง แต่ตอนนี้ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายก่อน”“ค่ะ” ลียาตอบ

ตอนพิเศษ12 ปีต่อมาเสียงประตูล็อกดัง คลิก ทิ้งให้ภาคินทร์ยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องน้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกกระหน่ำ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวังที่ฟูฟ่องและความกังวลที่กัดกิน สองปี… สองปีเต็มที่เขากับลียาเฝ้ารอวันนี้ร่างสูงของภาคินทร์เดินวนไปวนมาหน้าประตูไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน แต่ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบาและเสียงซองพลาสติกที่ถูกฉีกออก ทุกเสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล"ลียา… เป็นไงบ้างหนู" เขาตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป แต่ก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนไว้ได้มิด "ไม่ต้องรีบนะเฮียรอได้… รอมาตั้งสองปีแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องน้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นไม่วางตา ราวกับว่ามันเป็นประตูสู่โชคชะตาของเขาทั้งสองคน ในหัวมีแต่ภาพของขีดสองขีดที่รอคอยมาแสนนานปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงลูกบิดประตูที่หมุนปลดล็อกดัง แกร๊ก อย่างแผ่วเบา แต่สำหรับภาคิน