Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็น..มารดาอันดับหนึ่ง!: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 10: ภัยพาลหน้าประตู และปราณเสียงสะกดวิญญาณลมเหมันต์ยามเช้าพัดพาเอาเกล็ดหิมะบางเบามาปะทะบานประตูไม้ที่เพิ่งได้รับการซ่อมแซมจนแน่นหนา ภายในกระท่อมตระกูลโยวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของโอสถระงับเหมันต์ที่ถูกบรรจุลงในตลับไม้ไผ่เล็กๆ สิบตลับอย่างประณีตเหวินซิงอี้รวบรวมตลับยาใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง นางสวมเสื้อคลุมบุนวมตัวใหม่ทับชุดฝ้ายตัวเก่า แม้จะไม่มีเครื่องประดับใดๆ บนศีรษะ ทว่าผิวพรรณที่เริ่มมีน้ำมีนวลจากการได้กินอาหารดีๆ และการเดินลมปราณเรกิ ก็ขับเน้นให้ใบหน้าที่เคยซูบซีดเริ่มเผยเค้าความงดงามตามธรรมชาติของเจ้าของร่างเดิมออกมา"เทียนซา อี้เฉิน ดูแลน้องให้ดี" นางหันไปกำชับก้อนแป้งทั้งสามที่กำลังนั่งผิงไฟกินข้าวต้มหมูร้อนๆ "แม่จะนำยาไปขายที่อำเภอชิงสุ่ย คราวนี้อาจจะกลับช้าสักหน่อย หากมีใครมาเคาะประตู...""ข้าจะไม่เปิดให้ใครเด็ดขาดขอรับ!" โยวเทียนซารับคำเสียงหนักแน่น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว ท่อนไม้ด้ามเก่ายังคงวางอยู่ใกล้มือเสมอเหวินซิงอี้ระบายยิ้มบางเบา นางลูบศีรษะบุตรชายคนโตด้วยความเอ็นดู ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปผลักบานประตู หูที่ได้รับการฝึกฝนประสาทสัมผัสผ่านสมาธิขั

บทที่ 12: กอบโกยความมั่งคั่ง และเบาะแสใต้แผ่นไม้กระดานข้อตกลงร่วมค้าถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็วและรัดกุมด้วยพู่กันของเถ้าแก่หู เหวินซิงอี้จรดปลายพู่กันลงนาม ‘เหวินซิงอี้แห่งตระกูลโยว’ ลงบนกระดาษสัญญาสองฉบับด้วยลายมือที่พลิ้วไหวและทรงพลังจนเถ้าแก่หูอดไม่ได้ที่จะลอบชื่นชมสตรีชนบทที่อ่านออกเขียนได้ แถมยังมีลายมือดุจพญามังกรสยายปีกเช่นนี้ เบื้องหลังของนางต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่!"นี่คือตั๋วเงินจำนวนห้าสิบตำลึงขอรับท่านปรมาจารย์" เถ้าแก่หูยื่นตั๋วเงินประทับตราหอการค้าใหญ่ของแคว้น พร้อมกับป้ายหยกสีเขียวมรกตที่สลักคำว่า 'ร้อยพฤกษา' ส่งให้นางด้วยสองมือ "เงินจำนวนนี้คือค่าตอบแทนสำหรับโอสถระงับเหมันต์สิบตลับแรกในวันนี้ และป้ายหยกนี้คือป้ายแสดงตัวตนแขกคนสำคัญ หากท่านต้องการสมุนไพรใดเพิ่มเติม เพียงแสดงป้ายนี้ หอโอสถของเราจะจัดเตรียมให้ท่านฟรีโดยไม่คิดเงิน ขอเพียงท่านส่งมอบโอสถให้เราตามกำหนดทุกๆ เจ็ดวันก็พอ"ห้าสิบตำลึงเงิน! สำหรับโอสถเพียงสิบตลับ!นับว่าเป็นราคาที่สูงลิบลิ่วเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะหาได้ในชั่วชีวิต ทว่าเหวินซิงอี้รับมันมาเก็บไว้ในอกเสื้อด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความละโมบหรือตื่นเต้นดี

บทที่ 14: ลมหายใจแห่งจักรวาล และรถม้าลึกลับฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!เสียงด้ามไม้กวาดเก่าๆ แหวกผ่านอากาศอันหนาวเหน็บยามย่ำรุ่ง ลมหายใจของโยวเทียนซากลายเป็นไอสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกจากปากและจมูกตามจังหวะการหอบ แม้หยาดเหงื่อจะผุดซึมจนเสื้อฝ้ายตัวในเปียกชุ่ม แต่แววตาของเด็กชายวัยแปดขวบกลับวาวโรจน์ดุจพยัคฆ์น้อยที่กำลังลับเขี้ยวเล็บหลังจากผ่านการชำระล้างไขกระดูกเมื่อคืน ร่างกายของเขาก็เบาหวิวราวกับขนนก ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่เอ่อล้นอยู่ภายในจนเขาไม่อาจข่มตาหลับได้สนิท สัญชาตญาณดิบเรียกร้องให้เขาปลดปล่อยมันออกมาเหวินซิงอี้ยืนกอดอกพิงกรอบประตู เฝ้ามองบุตรชายคนโตร่ายรำกระบวนท่าสะเปะสะปะอยู่เงียบๆ กระทั่งเห็นว่าจังหวะก้าวเท้าของเขาเริ่มปั่นป่วนเพราะความใจร้อน นางจึงก้าวเดินออกไปที่ลานหิมะ"เทียนซา... หยุดก่อน"เสียงกังวานใสของมารดาดังขึ้น โยวเทียนซาชะงักด้ามไม้กวาดที่กำลังฟาดฟัน หันมามองนางด้วยใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแฮก"ท่านแม่ ข้า... ข้าช้าเกินไป พละกำลังในตัวข้ามันพุ่งพล่าน แต่ข้ากลับใช้มันออกมาไม่ได้ดั่งใจนึกเลยขอรับ" เด็กชายก้มหน้าด้วยความเจ็บใจเหวินซิงอี้ระบายยิ้มบางเบา นางก้าวเข้าไปใกล้ ด

บทที่ 16: หยกดำบัญชาการ และพยัคฆ์น้อยพิทักษ์รังความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมพื้นที่ภายในรถม้าไม้จันทน์ดำ มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของชินอ๋องมู่หรงเยว่ และเสียงสายลมเหมันต์ที่พัดผ่านช่องหน้าต่างดวงตาสีรัตติกาลที่แฝงไปด้วยความดุดันและอำนาจชี้เป็นชี้ตาย จ้องมองสตรีในชุดผ้าฝ้ายปะชุนตรงหน้านิ่งนาน หากเป็นขุนนางในราชสำนัก เพียงแค่ถูกเขามองด้วยสายตาเช่นนี้ก็คงทรุดลงไปโขกศีรษะขอประทานอภัยแล้ว ทว่าเหวินซิงอี้กลับนั่งหลังตรงตระหง่าน มุมปากยังคงประดับรอยยิ้มการค้าที่อ่านไม่ออก"หึ... หึหึ..."จู่ๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังลอดออกมาจากลำคอของมู่หรงเยว่ มันไม่ใช่การแค่นเสียงเย้ยหยัน แต่เป็นการหัวเราะด้วยความถูกใจอย่างแท้จริง "สตรีที่กล้าใช้ข้าเป็น 'ดาบ' ในแผ่นดินนี้ เจ้าคือคนแรก... และอาจจะเป็นคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตรอดอยู่"ชายหนุ่มปลดป้ายหยกสีดำสนิทที่สลักลวดลายกิเลนสยายปีกออกจากเอว โยนมันลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าเหวินซิงอี้"ป้ายกิเลนทมิฬ... ผู้ที่ถือป้ายนี้เทียบเท่ากับตัวข้าไปเยือนด้วยตนเอง องครักษ์เงาทั้งหมดในอำเภอชิงสุ่ยจะฟังคำสั่งเจ้าแต่เพียงผู้เดียว" มู่หรงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "แต่จำไว้ให้

บทที่ 18: เตาหลอมโอสถแห่งเสียง และเงาผู้พิทักษ์รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนหมู่บ้านหลินสุ่ยพร้อมกับความเงียบสงบที่แปลกประหลาดไม่มีเสียงไก่ขัน ไม่มีเสียงสุนัขเห่าหอน และที่สำคัญ... ไม่มีเสียงด่าทอหรือท่าทีวางอำนาจของหัวหน้าหมู่บ้านหลี่และพรรคพวกอีกต่อไป ข่าวการถูกกวาดล้างของกลุ่มอิทธิพลเถื่อนในคืนเดียวแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านราวกับไฟลามทุ่ง ชาวบ้านต่างปิดประตูเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเดินเฉียดใกล้ลานหิมะหน้ากระท่อมตระกูลโยวสำหรับพวกเขา สะใภ้รองบ้านโยวผู้นี้ ไม่ใช่สตรีหม้ายที่รอวันตายอีกต่อไป แต่นางคือตัวตนอันลี้ลับที่เบื้องบนคอยหนุนหลัง!ภายในกระท่อมดินที่บัดนี้อบอุ่นและแน่นหนา เหวินซิงอี้ไม่ได้ใส่ใจกับความหวาดกลัวของชาวบ้านเบื้องนอก นางกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเตรียม 'วัตถุดิบชั้นยอด' ที่องครักษ์เงานำมาส่งให้อย่างลับๆ ตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00 - 04.59 น.)บนโต๊ะไม้เตี้ยกลางห้อง กล่องไม้จันทน์หอมสามใบถูกเปิดออก เผยให้เห็นสมุนไพรวิญญาณระดับตำนานที่แม้แต่เศรษฐีในเมืองหลวงก็ยังยากจะหามาครอบครอง"โอ้โห..." โยวอี้เฉินอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับขณะจ้องมองสิ่งของในกล่อง "ท่านแม่...