Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็น..มารดาอันดับหนึ่ง!: Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 40: ทวนพยัคฆ์ทะลวงเขี้ยวหมาป่า และราชบุตรเขยแห่งแดนอุดรบานประตูเหล็กกล้าของ 'ป้อมปราการเขี้ยวหมาป่า' แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงปะทะของทัพม้าทักษิณที่ทะลวงเข้ามาดุจพายุคลั่ง!คลื่นความถี่ 396 เฮิรตซ์ ที่โยวเทียนซาเป่าผ่านขลุ่ยไม้ไผ่ ทำลายขวัญกำลังใจของทหารกบฏจนย่อยยับ พวกมันที่เคยฮึกเหิมบัดนี้ทิ้งอาวุธ นั่งกุมหัวร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวต่อบาปกรรมของตนเอง เปิดทางให้พยัคฆ์หนุ่มและกุหลาบเหมันต์ควบม้าบุกทะลวงเข้าไปถึงใจกลางป้อมปราการได้อย่างง่ายดาย"คุกใต้ดินอยู่ทางนั้น! ใต้หอคอยศิลาดำ!" ชิงลั่วชี้ดาบโค้งจันทร์เสี้ยวไปยังสิ่งปลูกสร้างที่มืดทึบที่สุดในป้อมโยวเทียนซากระทุ้งสีข้างม้า พุ่งทะยานไปตามทิศทางนั้นทันที ทว่าเมื่อพวกเขาลงจากหลังม้าและก้าวเข้าไปในโถงทางลงคุกใต้ดิน บรรยากาศรอบด้านกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งเบื้องหน้าประตูคุก ปรากฏร่างของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ผู้หนึ่ง สูงใหญ่กว่าคนปกติถึงสองเท่า กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ปูดโปนจนแทบจะปริแตกออกจากเกราะหนังสัตว์ ในมือของมันถือกระบองหนามเหล็กขนาดยักษ์ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง"นั่นมัน 'ปาถู' อดีตองครักษ์ทรยศของท่าน

บทที่ 42: กระชากหน้ากากจอมบงการ และกุหลาบเหมันต์หวนคืนรังซากศพของกองทัพอสูรไร้เสียงนอนเกลื่อนกลาดเต็มลานกว้างหน้าจวนแม่ทัพโยว โลหิตสีคล้ำไหลเจิ่งนองย้อมผืนหิมะจนกลายเป็นสีแดงฉาน โยวอู๋จี้ตวัดง้าวมังกรสะบัดคราบเลือดทิ้งด้วยท่วงท่าองอาจ ขณะที่มู่หรงเยว่เก็บกระบี่ยาวเข้าฝัก รัศมีแห่งจอมทัพทั้งสองข่มขวัญจนแม้แต่สายลมเหมันต์ยังต้องหยุดนิ่งเหวินซิงอี้ก้าวลงมาจากหลังคาพร้อมกับก้อนแป้งทั้งสอง นางเดินเข้าไปยืนเคียงข้างสามีและสหายร่วมรบ ทว่าแววตาของมารดาอันดับหนึ่งกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย"การต่อสู้ยังไม่จบ..." นางเอ่ยเสียงแผ่วทว่าดังกังวานในความเงียบ "หมากตัวสุดท้าย ยังซ่อนอยู่ในเงามืด"แปะ... แปะ... แปะ...เสียงปรบมือเชื่องช้าดังสะท้อนมาจากยอดหลังคาของจวนฝั่งตรงข้าม ร่างของบุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่าม ปักลวดลายพญามังกรห้าเล็บ (สัญลักษณ์ของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง) ค่อยๆ ลอยตัวลงมาเบื้องหน้าพวกเขาอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าทุกย่างก้าวที่เท้าของเขาสัมผัสพื้น อากาศรอบด้านกลับบิดเบี้ยวและหนักอึ้งจนบ่าวไพร่ที่แอบดูอยู่ถึงกับกระอักเลือด!"ยอดเยี่ยม... ยอดเยี่ยมมาก สมแล้วที่เป็นมังกรคู่แห่งจิงเฉิง

บทที่ 44: เล่ห์กลกุนซือหยก และแม่ค้าสาวแห่งแดนใต้เสียงดีดลูกคิดทองคำดัง แกร๊ก... แกร๊ก... เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนไปทั่วห้องรับรองชั้นบนสุดของ 'หอการค้าเทียนซิง' สาขาหลักแห่งเมืองหลวงจิงเฉิงโยวอี้เฉินในวัยสิบหกปี เติบโตขึ้นเป็นบุรุษหนุ่มที่หล่อเหลาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ เรือนผมสีดำขลับถูกรวบครึ่งศีรษะประดับด้วยกวานหยกขาว เขาสวมชุดไหมสีกรมท่าปักลวดลายกิเลนเหินหาว นัยน์ตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนในวัยเด็ก บัดนี้คมกริบและลึกล้ำยากจะหยั่งถึงประดุจมหาสมุทรเบื้องหน้าของกุนซือหนุ่ม คือสตรีร่างระหงในชุดกระโปรงพลิ้วไหวสีส้มอมแดงแบบฉบับชาวใต้ ใบหน้าของนางงดงามคมคาย นัยน์ตาเฉี่ยวหงส์สาดประกายดื้อรั้นและเย่อหยิ่ง นางคือ 'ฮวาชิงอิง' คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฮวา คหบดีผู้ผูกขาดเส้นทางเดินเรือทางตอนใต้ของแคว้น"เถ้าแก่โยว... ข้อเสนอแบ่งกำไรเจ็ดต่อสามที่ท่านเสนอมา ช่างเป็นการปล้นกันกลางแดดเสียจริง" ฮวาชิงอิงแค่นเสียงหัวเราะ นางยกถ้วยชาหลงจิ่งขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสง่างาม "ตระกูลฮวาของข้าเป็นผู้เสี่ยงตายออกเรือฝ่าพายุไปนำ 'ไข่มุกจันทรา' และสมุนไพรทะเลทะลวงปราณมาให้ แต่ท่านกลับนั่งรอรับส่วนแบ

บทที่ 46: รัชทายาททวงหยก และการประลองพิษแห่งหอเทียนซิงสองวันหลังจากการเผชิญหน้าในตลาดผีใต้ดินณ หอโอสถเทียนซิง สาขาหลักที่ใหญ่โตโอ่อ่าที่สุดในจิงเฉิง ลูกค้าคลาคล่ำเดินเข้าออกไม่ขาดสาย ทว่าในยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) บรรยากาศภายในโถงชั้นหนึ่งพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ เมื่อบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเขาสวมชุดไหมสีขาวบริสุทธิ์ขลิบเงิน ท่วงท่าการเดินเหินสง่างามและแผ่รังสีสูงศักดิ์ที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องหลีกทางให้อย่างลืมตัว แม้ใบหน้าหล่อเหลาเหลาคมคายจะไม่ได้สวมหน้ากากปิดบัง ทว่านัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่กวาดมองไปรอบๆ กลับเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งอากาศในหอโอสถหลงเทียนอี้ องค์รัชทายาทในคราบคุณชายผู้มั่งคั่ง เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์หยกขาว หลงจู๊วัยกลางคนรีบก้มหัวต้อนรับด้วยความนอบน้อม"คุณชายท่านนี้ ต้องการโอสถบำรุงหรือให้หมอฝีมือดีของเราตรวจชีพจรขอรับ?""ข้ามาตามหาหมอ..." หลงเทียนอี้เค้นเสียงเรียบ "หมอพิษอายุน้อย ที่ชอบใช้ระเบิดควันสีชมพู และเพิ่ง... 'รับ' ป้ายหยกของข้าไปเป็นค่ารักษาเมื่อสองคืนก่อน"หลงจู๊ชะงัก ชำเลืองมองบุรุษตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะรีบให้เด็กรับใช้ไปเชิญต

บทที่ 48: กล่องดนตรีมฤตยู และการเจรจาสีเลือดแห่งแดนใต้ลมเหมันต์ในจิงเฉิงที่ว่าหนาวเหน็บ ยังไม่อาจเทียบได้กับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกจากร่างของโยวอี้เฉิน กุนซือหนุ่มแห่งหอการค้า เทียนซิงก้าวฉับๆ ออกจากห้องหนังสือ ทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังค่ายม้าศึกเพื่อเตรียมควบตะบึงลงใต้ ทว่า... เบื้องหน้าประตูจวนกลับมีร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งยืนขวางทางอยู่เหวินซิงอี้ในชุดคลุมสีเข้ม ยืนกอดอกพิงบานประตู ในมือนางถือ 'กล่องโลหะทรงดอกบัว' ขนาดเท่าฝ่ามือที่สลักลวดลายวิจิตรพิสดาร"ความรักทำให้กุนซือผู้เยือกเย็นของแม่ กลายเป็นคนใจร้อนวู่วามไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?" เหวินซิงอี้เอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ "เจ้าคิดจะใช้องครักษ์เงาบุกทะลวงรังโจรสลัดกลางทะเลที่มีค่ายกลเกาะแก่งซับซ้อนงั้นรึ? ต่อให้องครักษ์เงาเก่งกาจเพียงใด แต่พวกเขาไม่ใช่ทหารเรือ ย่อมเสียเปรียบพวกฉลามทมิฬที่ชินกับเกลียวคลื่นเป็นแน่"โยวอี้เฉินชะงักฝีเท้า เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความร้อนรุ่มในอก "ท่านแม่... ชิงอิงตกอยู่ในอันตราย ข้าไม่อาจรอช้าได้แม้แต่เค่อเดียว ข้าจะใช้เงินจ้างทหารเรือรับจ้างที่แดนใต้...""คนฉลาดอย่างเจ้า เมื่อความรักบังตา ก