Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็น..มารดาอันดับหนึ่ง!: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 31: ลมหายใจรวยรินในเงามืด และเบาะแสแห่งพยัคฆ์ซ่อนลาย"ยังมีชีวิตอยู่..."เหวินซิงอี้พึมพำ น้ำเสียงของนางแผ่วเบาทว่าสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ถ้วยชาในมือสั่นระริกจนน้ำชาโสมกระฉอกรดปลายนิ้ว ทว่านางกลับไม่รู้สึกถึงความร้อนเลยแม้แต่น้อยมู่หรงเยว่เอื้อมมือมากุมมือที่สั่นเทาของนางเอาไว้ สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือใหญ่ช่วยดึงสติของมารดาอันดับหนึ่งให้กลับคืนมา "สายลับเงาของข้าเพิ่งนำตัวเขาออกมาจากคุกมืดใต้ดินของหอหมื่นโลหิตเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน บัดนี้ 'เถี่ยอิง' (อินทรีเหล็ก) อดีตรองแม่ทัพของอู๋จี้ ถูกพักรักษาตัวอยู่ที่เซฟเฮาส์ลับชานเมือง... แต่สภาพของเขา..."ชินอ๋องเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีรัตติกาลหม่นแสงลง "ลมหายใจของเขารวยรินเต็มที หมอเงาของข้าบอกว่าเขาถูกทรมานด้วยการตัดเส้นเอ็นและกรอกพิษสลายกระดูก... หากไม่ใช่เพราะความแค้นที่ฝังรากลึก เขาคงสิ้นใจไปนานแล้ว ข้าเกรงว่าเขาอาจจะอยู่ไม่พ้นคืนนี้""ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" เหวินซิงอี้ผุดลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยสั่นไหวแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นประดุจน้ำแข็ง "ตราบใดที่มัจจุราชยังไม่ลงนามในบัญชีวิญญาณ ข้าก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากพยานปากสำคัญข

บทที่ 33: น้ำตาพยัคฆ์คืนรัง และครอบครัวที่เปลี่ยนไปความเย็นเยียบของคุกน้ำแข็งใต้ดินไม่อาจดับความร้อนรุ่มในหัวใจของโยวเทียนซาได้ เด็กชายวัยเก้าขวบโผเข้ากอดร่างที่ผอมโซและเต็มไปด้วยบาดแผลของบิดา น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดหลายปีพังทลายลงมาอย่างไม่อายใคร"ท่านพ่อ! ท่านพ่อจริงๆ ด้วย! ข้าคิดว่าท่านทิ้งพวกเราไปแล้ว... ข้าคิดว่าท่านตายไปแล้ว!" เทียนซาสะอื้นฮัก สองมือเล็กๆ พยายามจะดึงโซ่เหล็กเส้นเขื่องที่ร้อยทะลุกระดูกไหปลาร้าของบิดาออก ทว่ามันกลับทำให้โยวอู๋จี้นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด"เทียนซา... ลูกพ่อ..."โยวอู๋จี้เสียงสั่นเครือ มือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นค่อยๆ ยกขึ้นลูบศีรษะของบุตรชายอย่างสั่นเทา ดวงตาที่เคยแห้งผากของอดีตแม่ทัพใหญ่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เขามองข้ามไหล่ของบุตรชายไป สบเข้ากับดวงตาสีรัตติกาลของมู่หรงเยว่ที่ยืนขอบตาแดงก่ำอยู่ไม่ไกล"เยว่... เจ้ามาช่วยข้า..." โยวอู๋จี้เค้นรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากที่แห้งผาก "ข้าคิดว่าชาตินี้... จะไม่ได้ดื่มสุรากับเจ้าอีกแล้วสหาย"มู่หรงเยว่ก้าวเข้าไปประชิดเสาหิน เขากระชากเสียงตอบอย่างดุดันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "หุบปากไปเลยอู๋จ

บทที่ 35: รุ่งอรุณแห่งจวนแม่ทัพ และของขวัญจากมังกรเร้นกายแสงอรุณเบิกฟ้าเหนือเมืองหลวงจิงเฉิง ขับไล่ความมืดมิดและกลิ่นอายแห่งการสมรู้ร่วมคิดที่เกาะกินราชสำนักมานานนับปีให้มลายหายไปณ ถนนสายเกียรติยศ ป้ายจวนขนาดใหญ่ที่สลักด้วยทองคำแท้คำว่า 'จวนแม่ทัพโยว' ถูกอัญเชิญขึ้นแขวนเหนือประตูใหญ่อีกครั้ง บานประตูสีชาดที่ปิดตายมาสามปีเต็มถูกเปิดกว้างต้อนรับเจ้าของที่แท้จริง บ่าวไพร่และทหารยามที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ใหม่ ยืนเรียงรายคุกเข่าต้อนรับด้วยความเคารพสูงสุดโยวอู๋จี้ในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม ก้าวข้ามธรณีประตูจวนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความตื้นตัน เขายื่นมือออกไปหาเหวินซิงอี้ที่เดินอยู่เคียงข้าง นางในชุดกระโปรงไหมสีหยกอ่อนวางมือลงบนฝ่ามือของสามีอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหินอ่อน ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของก้อนแป้งทั้งสามที่วิ่งสำรวจบ้านหลังใหม่อย่างตื่นเต้น"ใหญ่กว่าตึกหยกครามตั้งสามเท่า!" โยวอี้เฉินวิ่งไปกอดเสาไม้หนานมู่ พลางดีดลูกคิดในอากาศ "หากเอาพื้นที่สวนฝั่งตะวันออกไปทำเรือนเพาะชำสมุนไพรวิญญาณ และแบ่งเรือนฝั่งเหนือเป็นคลังเก็บโอสถ... จวนแม่ทัพก็จะกลายเป็นป้อมป

บทที่ 37: บทเพลงชำระวิญญาณ และกุหลาบเหมันต์แห่งทุ่งหญ้าลมเหนือพัดกรรโชกแรงดุจเสียงกรีดร้องของปีศาจ พายุหิมะที่โหมกระหน่ำบดบังทัศนวิสัยจนขาวโพลนไปทั่วแดนเป่ยต้า ณ ค่ายทหารทัพพยัคฆ์ทักษิณประจำด่านชายแดน บรรยากาศไม่ได้หนาวเหน็บเพียงแค่อากาศ ทว่ามันเยือกเย็นไปถึงขั้วกระดูกด้วยความโกลาหลและเสียงคำรามที่ไร้สติ!ขบวนรถม้าของ 'อาณาจักรเทียนซิง' เดินทางฝ่าพายุมาถึงหน้าค่ายในยามเว่ย (13.00-14.59 น.) ทันทีที่บานประตูค่ายเปิดออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาโยวอี้เฉินและโยวจื่อหลิงต้องเบิกตากว้างลานกว้างกลางค่ายทหาร บัดนี้กลายสภาพเป็นลานประหารจำลอง ทหารกว่าสามร้อยนายถูกล่ามโซ่ตรวนเส้นใหญ่ตรึงไว้กับเสาไม้หนาเตอะ พวกเขาดิ้นทุรนทุราย พยายามจะทำร้ายสหายร่วมรบที่พยายามเข้าไปป้อนยา นัยน์ตาของทหารเหล่านั้นแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนจนแทบปริแตก และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... มีคราบเลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมาจากช่องหูของพวกเขาทุกคน!"พี่ใหญ่! พวกเขาไม่ได้แค่คุ้มคลั่ง แต่คลื่นสมองกำลังถูกทำลาย!" โยวอี้เฉินตะโกนแข่งกับเสียงพายุ กุนซือน้อยประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "หากปล่อยไว้อีกเพียงหนึ่งชั่วยาม เส้นเลือดในสมองของพ

บทที่ 39: รอยแผลแห่งกุหลาบ และการยาตราทัพทวงบัลลังก์เหนือแสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้าสะท้อนกับผืนหิมะที่ขาวโพลน ค่ายทัพพยัคฆ์ทักษิณกลับมามีชีวิตชีวาและเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกครั้ง ทหารที่เคยคุ้มคลั่งบัดนี้ฟื้นตัวเต็มที่และกำลังฝึกซ้อมอย่างแข็งขันราวกับต้องการไถ่โทษที่ตนเองตกเป็นหุ่นเชิดของศัตรูภายในกระโจมพยาบาลส่วนตัว กลิ่นหอมของโอสถสมานแผลลอยอบอวล ชิงลั่วในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายที่โยวจื่อหลิงหามาเปลี่ยนให้ กำลังพยายามเอื้อมมือไปผูกปมผ้าพันแผลที่สีข้างของตนเอง ทว่าความเจ็บปวดที่แล่นปลาบทำให้นางต้องนิ่วหน้าและสูดปากด้วยความขัดใจ"สตรีเผ่าเป่ยต้าล้วนดื้อรั้นและไม่รู้จักเจียมสังขารเช่นเจ้าทุกคนหรือไม่?"เสียงทุ้มห้าวที่คุ้นหูดังขึ้นตรงทางเข้ากระโจม โยวเทียนซาในชุดเกราะอ่อนสีเงินก้าวเข้ามาในมือถือถ้วยกระเบื้องที่บรรจุยาต้มกลิ่นฉุนจัด เขาวางถ้วยยาลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว ดึงปลายผ้าพันแผลออกจากมือของนางอย่างถือวิสาสะ"เจ้า! ข้าทำเองได้ ไม่ต้องให้รองแม่ทัพทักษิณมาปรนนิบัติหรอก!" ชิงลั่วหน้าแดงซ่าน พยายามเบี่ยงตัวหลบ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบเตียง หมดทางหนี"อยู่นิ่งๆ เถิด 'ยัยกุ