บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็น..มารดาอันดับหนึ่ง!: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำ: เสียงกังวานแห่งดวงดาว และจุดเริ่มต้นของมารดาสรรพสิ่งในจักรวาลล้วนขับเคลื่อนด้วยความถี่สำหรับ 'เหวินซิงอี้' หญิงสาวในยุคปัจจุบันผู้ใช้ทั้งชีวิตอุทิศให้กับการบำบัดผู้คนด้วยพลังงานบริสุทธิ์และศาสตร์แห่งคลื่นเสียง เธอเชื่อมั่นในสิ่งนี้เสมอ มือของเธอที่เคยส่งผ่านพลังงานอบอุ่นเพื่อเยียวยาบาดแผลในจิตใจ เสียงฮัมกังวานในลำคอที่ตรงกับคลื่นความถี่ 528 เฮิรตซ์—คลื่นแห่งปาฏิหาริย์ที่สามารถซ่อมแซมได้แม้กระทั่งดีเอ็นเอที่แตกร้าว ทุกอย่างคือศิลปะแห่งการปรับสมดุลชีวิตทว่า... ในคืนที่ดวงดาวบนท้องฟ้าเกิดการเรียงตัวครั้งใหญ่ ลัคนาแห่งชะตาโคจรทับซ้อนในองศาที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็พรากลมหายใจของเธอไปไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงความรู้สึกเบาหวิว จิตวิญญาณของเหวินซิงอี้หลุดลอยออกจากร่าง สัมผัสได้ถึง 'ปราณแห่งจักรวาล' ที่ไหลเวียนอย่างเชี่ยวกราก รอบกายของเธอคือห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยเส้นแสงแห่งดวงดาว เธอได้ยินเสียงกังวานต่ำๆ คล้ายเสียงของซิงกิ้งโบวล์ใบยักษ์ที่ถูกตีขานรับกันเป็นทอดๆ มันคือเสียงของมิติเวลาที่กำลังฉีกขาด... และดึงดูดดวงจิตของเธอให้ดิ่งวูบลงไปติ๋ง...เสียงหยดน้ำเย็นเ

บทที่ 2: เสียงสะท้อนใต้ผืนหิมะ และเสบียงมื้อแรกบานประตูไม้ผุพังถูกแง้มออก เสียงลมเหมันต์ที่พัดกระหน่ำอยู่เบื้องนอกดังราวกับเสียงโหยหวนของภูตผี เหวินซิงอี้กระชับเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่เต็มไปด้วยรอยขาดวิ่นเข้าหากัน แม้มันจะไม่อาจต้านทานความหนาวเย็นที่บาดลึกถึงกระดูกได้ แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนางหันกลับไปมองก้อนแป้งทั้งสามที่ขดตัวกอดกันอยู่มุมห้องอีกครั้ง แววตาของโยวเทียนซายังคงเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและไม่เชื่อใจ ทว่าความเหนื่อยล้าและความหิวโหยทำให้เด็กชายไม่อาจต้านทานสติที่พร่าเลือนได้นานนัก โยวอี้เฉินหลับตาลงแล้วโดยมีแขนเล็กๆ ของพี่ชายโอบไว้ ส่วนโยวจื่อหลิงนั้นนิ่งสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนน่าใจหาย‘ข้าต้องรีบแล้ว หากปล่อยไว้เช่นนี้ เด็กคนนั้นคงไม่พ้นคืนนี้แน่’หญิงสาวก้าวเท้าเปล่าที่สวมเพียงรองเท้าฟางเก่าๆ ออกสู่ลานหิมะเบื้องหน้ากระท่อม ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสกับความเย็นจัด ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาตามเส้นประสาท ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมอ่อนแอเกินไป ขาดสารอาหารอย่างหนัก และแทบไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนหยัดต้านลมพายุเหวินซิงอี้หลับตาลง นางรู้ดีว่าหากใช้กำลังกายเพียงอย่างเดียว นางคงล้มตายอ

บทที่ 4: รอยเท้ากลางเหมันต์ และปราณพฤกษาใต้หิมะลึกแสงสีทองระเรื่อของยามเช้าอาบไล้ผืนหิมะขาวโพลนจนเกิดประกายระยิบระยับ ทว่าความงดงามนั้นกลับซุกซ่อนความหนาวเหน็บที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่อ่อนแอเหวินซิงอี้กระชับเสื้อสาบฝ้ายตัวเก่าที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนเข้าหากัน นางลุกขึ้นจากกองฟางอย่างเงียบเชียบที่สุด เพื่อไม่ให้เสียงกรอบแกรบไปปลุกก้อนแป้งทั้งสามที่กำลังหลับสนิทเมื่อคืนนี้นางแอบตื่นขึ้นมาเติมฟืนสองครั้ง อุณหภูมิในกระท่อมจึงยังคงอุ่นพอให้เด็กๆ นอนหลับได้เต็มตื่น ใบหน้าของโยวจื่อหลิงมีสีชมพูระเรื่อประดับอยู่จางๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าพิษเย็นถูกสะกดเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ชั่วคราว ส่วนโยวเทียนซาและโยวอี้เฉินก็นอนกอดกันกลม คิ้วที่มักจะขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลาของเด็กชายคนโตคลายออกจนดูสมวัยขึ้นมากนางเดินไปที่หน้าเตาไฟ หยิบมันเทศป่าที่เหลืออีกสามหัวฝังกลบไว้ใต้ขี้เถ้าอุ่นๆ เพื่อให้มันสุกระอุพอดีตอนที่เด็กๆ ตื่นขึ้นมา จากนั้นจึงคว้าตะกร้าไม้ไผ่สานใบเก่าที่ก้นทะลุไปซีกหนึ่ง และเสียมด้ามไม้ผุๆ ที่พิงอยู่มุมผนังขึ้นมาถือไว้ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะผลักบานประตูออกไปนั้นเอง เสียงเล็กๆ ที่แหบ

บทที่ 6: การเจรจาแห่งคลื่นเสียง และเกวียนเสบียงพลิกชะตาความเงียบสงัดครอบคลุมหอโอสถร้อยพฤกษา มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเด็กรับใช้ และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเถ้าแก่หูที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทเห็ดหลินจือหิมะ... สมุนไพรวิญญาณธาตุเย็นที่หาได้ยากยิ่ง ยิ่งเติบโตในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บอย่างเทือกเขาอวิ๋นซาน พลังปราณที่ควบแน่นอยู่ภายในก็ยิ่งบริสุทธิ์และทรงพลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้เถ้าแก่หูตื่นตะลึงที่สุด ไม่ใช่การปรากฏตัวของสมุนไพรล้ำค่า แต่มันคือ 'สภาพ' ของเห็ดดอกนี้ต่างหากรากฝอยนับสิบเส้นที่บอบบางราวกับเส้นไหม ไม่มีรอยฉีกขาดหรือบอบช้ำแม้แต่น้อย!การจะขุดเห็ดหลินจือหิมะให้ได้รากที่สมบูรณ์เช่นนี้ ต่อให้เป็นพรานป่าหรือผู้ฝึกตนที่เชี่ยวชาญที่สุดก็ยังพลาดพลั้งได้ง่ายๆ แต่สตรีในชุดขอทานผู้นี้กลับทำได้ ราวกับนางใช้มนตร์วิเศษช้อนมันขึ้นมาจากผืนดินโดยตรงเถ้าแก่หูลอบสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับความตื่นเต้นที่ฉายชัดบนใบหน้า เขาเป็นพ่อค้า ย่อมรู้ดีว่าการแสดงความปรารถนาออกไปมากเท่าใด ย่อมหมายถึงการสูญเสียอำนาจต่อรองมากเท่านั้น ชายชรากระแอมไอเบาๆ ก่อนจะปั้นหน้าขรึม"แม่นาง... เห็ดหลินจือหิมะดอกนี้

บทที่ 8: หมั่นโถวแป้งขาวบริสุทธิ์ และผู้มาเยือนยามวิกาล แสงอรุณรุ่งสีทองทอทาบผ่านรอยแยกของหลังคาฟาง สาดส่องลงมากระทบผืนดินเหนียวในกระท่อมที่เคยเยียบเย็น ทว่าเช้าวันนี้ บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงความอบอุ่นจากเตาไฟที่ได้รับการเติมฟืนตลอดทั้งคืน ผสานกับไออุ่นจากผ้าห่มยัดนุ่นผืนหนา ทำให้ก้อนแป้งทั้งสามหลับสนิทจนถึงยามสาย โยวจื่อหลิงนอนคุดคู้ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มลงกับอก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวอมม่วงบัดนี้มีเลือดฝาดสีระเรื่อประดับอยู่บนพวงแก้ม บ่งบอกว่าพิษเย็นร้ายกาจที่กัดกินร่างของนางได้ถูกคลื่นเสียง 741 เฮิรตซ์และปราณเรกิชำระล้างออกไปจนหมดสิ้นชั่วคราวเหวินซิงอี้ตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสาง ร่างกายของนางปวดร้าวไปทุกสัดส่วนจากการสูญเสียพลังงานเมื่อคืน แต่นางรู้ดีว่าไม่อาจเกียจคร้านได้ ฤดูหนาวยังอีกยาวไกล และกระท่อมหลังนี้ก็ผุพังเกินกว่าจะต้านทานพายุหิมะระลอกหน้านางจัดการตักน้ำสะอาดผสมกับน้ำร้อน ล้างหน้าบ้วนปาก ก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหารเช้ามือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ได้กรีดปากถุงแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่ซื้อมาเมื่อวาน ตักแป้งสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะแรกออกมาผสมกับ