Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ฟ้า แผ่นฟ้ารู้สึกหงุดหงิดใจอยู่แปลกๆ กับเรื่องที่ได้รับรู้มา วันนี้ทั้งวันเล่นเอาพนักงานคนไหนก็เข้าหน้าเขาไม่ติด ถึงเวลานี้ตัวเขาจะอยู่บริษัทน้ำหอมของบิดา แต่ทว่าใจของเขากลับไปอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา เพราะความรู้สึกแบบนี้ มันเรียกว่าอะไรเขาเองก็ไม่เข้าใจ“ท่านรองประธานเป็นอะไรอะ วันนี้ดูอารมณ์ไม่ดีเลย หน้าตาท่านจากที่ดูเย็นชาอยู่แล้ว ตอนนี้กลับดูเข้าถึงยากไปกว่าเดิมอีก” พนักงานสาวๆ ในบริษัทที่เดินไปชงกาแฟระหว่างพักพูดคุยกัน“รู้ว่าคุณแผ่นฟ้ากำลังอารมณ์ไม่ดีพวกเธอก็ยังกล้าจับกลุ่มคุยกันอีกเน๊อะ ระวังเถอะจะตกงานเอา”กวินตรา หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ของบริษัทเอ่ยออกมาก่อนที่จะเดินกลับไปยังแผนกของตนเรียกสายตาหมั่นไส้จากพนักงานสาวๆ ที่จับกลุ่มคุยกันได้เป็นอย่างดี มีใครบ้างที่จะไม่รู้ว่าหัวหน้าแผนกคนนี้นั้นแอบปลื้มท่านรองประธานอยู่“พี่วิรุต... กาแฟค่ะ เอ...วันนี้ท่านรองประธานเป็นอะไรคะ ดูหงุดหงิดไม่เหมือนทุกที”ถึงแม้ทุกครั้งที่รองประธานหนุ่มเข้าบริษัทมาจะมีหน้าตาไม่ยิ้มแย้ม แต่เขาก็ไม่ได้คิ้วขมวดเป็นปมเช่นเดียวกับวันนี้ กวินตราซื้อกาแฟสดในบริษัทมาให

ดาว ดาราภัสแวะไปหาเพื่อนสนิทที่โรงพยาบาลก่อนแล้วจึงกลับคอนโด แต่ทว่าวันนี้เธอกลับพบแต่ความว่างเปล่า ไร้เงาเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ชอบมาคลอเคลียเธออย่างเช่นที่ผ่านมา เขาไม่บอกเธอสักคำว่าจะกลับมาค้างที่คอนโดหรือไม่ เขาเงียบไปเฉยๆ ตั้งแต่เช้า พอเจอกันที่มหาวิทยาลัยเขาก็มีแต่ความเย็นชาต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง“เขาจะกลับคอนโดไหมนะ” เธอไม่กล้าแม้แต่จะส่งข้อความหาเขาก่อน เพราะกลัวจะเป็นการรบกวนเวลาของเขาร่างระหงในชุดนักศึกษาก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องนแต่งตัวก่อนที่จะปลดเปลื้องชุดนักศึกษาออกแล้วใช้ผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวมาพันกาย จากนั้นจึงเดินออกมาเพื่อเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ผ่านไปไม่นานหญิงสาวก็เดินกลับออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่สวมเสื้อผ้าเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้วเสียงข้อความดังขึ้นจากแอปพลิเคชันในสมาร์ทโฟนของดาว ดาราภัส เจ้าของเครื่องที่กำลังง่วนอยู่กับการทำมื้อเย็นละมือจากหม้อแกงส้มแล้วรีบเดินไปหยิบขึ้นมาเปิดอ่านเจ้านาย : วันนี้ไม่กลับนะเขาส่งข้อความมาเพียงแค่นั้น แต่ทว่าคนอ่านกลับรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ ทั้งรู้สึกน้อยใจ เหงา และรู้สึกว่าเธอทำอะไรผิดไปหรือเปล่า เขาถึงได้เย็นชากับเธอนัก ใบห

แสงแดดในสายของวันใหม่สาดส่องเข้ามาภายในห้องที่มีเพียงร่างหนาเท่านั้นที่นอนหลับใหลอยู่ยังไม่ได้สติ ส่วนคนตัวเล็กที่โดนเขารังแกจนถึงเช้าก็ฝืนตัวเองลุกจากที่นอน ทำธุระส่วนตัวในยามเช้าแล้วแต่งตัวชุดนักศึกษาออกไปมหาวิทยาลัยเรียบร้อย เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นมาจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูบนหัวเตียงปลุกเจ้าของให้ตื่นจากการหลับใหล เขายันกายลุกขึ้นนั่งโชว์แผงอกหนั่นแน่นอยู่บนเตียง มือหนาคว้าสมาร์ทโฟนมากดรับสาย“ฮัลโหล....” น้ำเสียงงัวเงียดังไปตามสาย“ฟ้า... นอนคอนโดอีกแล้วเหรอลูก ไหนบอกแม่ว่าเมื่อคืนจะกลับมานอนบ้านยังไงล่ะ”นิรา นิรันนุกุล คูเวอร์ มารดาของชายหนุ่มเอ่ยถามมาตามสายทันทีเมื่อเขารับสาย“ขอโทษครับแม่ เมื่อคืนฟ้าดื่มกับสกาย เมาไปหน่อย อรุณเลยพามาส่งที่คอนโด” เขาตอบมารดาไปตามความจริง“อืม... ลูกนอนค้างคอนโดบ่อยไปนะลูก รู้สึกว่าจะสามเดือนแล้วใช่ไหม” นิราบ่นออกมา“คอนโดมันใกล้ไนต์คลับไงครับ เอาอย่างนี้ คืนนี้ผมจะกลับไปค้างที่บ้าน ไปสักอาทิตย์นึงเลยดีไหมครับ” เขาเอ่ยออกมาอย่างเอาใจมารดา“ดีสิ... ที่บ้านเงียบเกินไปแล้วลูก ตั้งแต่พี่น้ำของเราแต่งงานออกไป ยัยจันทร์ก็ไม่ค่อยกลับบ้าน ไหนจะเราอีกคน”

แผ่นฟ้านอนค้างที่บ้านตามที่เขารับปากมารดาเอาไว้จริงๆ เขากลับมาจากไนต์คลับเป็นเวลาเกือบตีสอง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มเยื้องย่างเข้าคฤหาสน์คูเวอร์ไปอย่างเงียบๆ เพราะเวลานี้ทุกคนนอนหลับกันหมดแล้ว ในขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านห้องครัวก็ได้พบกับน้องสาวคนเล็กที่ลงมาหาน้ำดื่มพอดี“กลับมานอนบ้านจริงด้วยแฮะ” จันทร์ จันทิราเอ่ยแซวผู้เป็นพี่ชาย“ก็รับปากคุณแม่ไว้แล้ว ลูกผู้ชายพูดคำไหนไม่คืนคำ” เขาตอบน้องสาวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“แล้วลงมาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ อย่าบอกนะว่าหิวน่ะ” ฟ้า แผ่นฟ้ายกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูจึงเห็นว่าเวลานี้มันล่วงเลยมาจนตีสองกว่าแล้ว“อือ... หิวน้ำ น้ำที่ห้องหมด” จันทร์ จันทิราตอบพลางยกขวดน้ำสีใสให้ผู้เป็นพี่ชายดู“พี่ฟ้า...” เสียงหวานเอ่ยถามออกมาขณะที่ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินตรงไปยังบันไดเพื่อกลับห้องของตน“หืม... ว่ายังไง”“กับผู้หญิงคนนั้น พี่ชอบเธอหรือเปล่า” ชายหนุ่มพอจะรู้ว่าน้องสาวของเขาหมายถึงใคร เพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตเขาตอนนี้ก็มีเพียงคนที่อยู่คอนโด“อืม... ชอบ” เขาไม่ปิดบัง“แล้วเธอรู้หรือเปล่า” คนฟังรู้สึกตื่นเต้นกับคำตอบของพี่ชาย เพราะนี่นับได้ว่าเป็นผู้หญิงคนแ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหล่า มีแววตาเย็นชาแอบซ่อนยู่ภายใต้แว่นตากันแดดสีชา กำลังเดินเคียงข้างกับหญิงสาวรูปร่างระหงเข้าไปภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่ที่เพื่อนสนิทของหญิงสาวนอนพักฟื้นมานานหลายเดือน เพราะโรคประจำตัวที่เป็นมาตั้งแต่เด็กเฟรนด์ จุฑารัตน์มีคิวเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจในวันนี้ นอกจากหญิงสาวจะได้รับกำลังใจจากเพื่อนสนิทแล้ว เธอยังได้รับกำลังใจจากคนที่แวะเวียน มาคอยดูแลเธอตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา จึงทำให้เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในวันรุ่งขึ้น ซึ่งคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชายหนุ่มที่ในอดีตเคยขับรถเฉี่ยวชนเธอนั่นเอง“พี่อรุณคะ ไม่เห็นพี่จะต้องลำบากมาอยู่เป็นเพื่อนเฟรนด์บ่อยๆ เลยค่ะ” คนป่วยเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจอรุณรินน้ำใส่แก้วแล้วส่งให้กับหญิงสาวบนเตียง ในการแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนดูแลเธอ นอกจากเขาจะทำตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มแล้ว เขาก็ยังทำตามหัวใจตนเองอีกด้วย“ลำบากอะไรกัน... พี่เต็มใจ”คำตอบของชายหนุ่มทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งขึ้น เธอรับน้ำในมือหนาขึ้นมาดื่ม ก่อนที่จะเอ่ยคำขอบคุณ“ขอบคุณนะคะที่