Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ดาราภัสกำโทรศัพท์มือถือแน่น ระหว่างที่กำลังนั่งรอเพื่อนสนิทอยู่หน้าห้องผ่าตัด เธอกำลังลังเลอยู่ว่า จะติดต่อเขาไปก่อนดีไหม เพราะดูจากอาการที่เขาเดินออกจากห้องพักฟื้นคนไข้ไป เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าเธอ เพราะอยู่ด้วยกันมานานหลายเดือน เธอจึงพอจะเดาออก ว่าเขากำลังไม่พอใจเธออยู่“ทักไปก่อนดีไหมนะ” เธอพึมพำออกมาก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเดินมา“คุณดาวครับ... กลับไปก่อนก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าคุณเฟรนด์ให้ ดูเจ้านายเหมือนจะอารมณ์ไม่ค่อยดี”อรุณที่เดินกลับมาจากการออกไปส่งเจ้านายขึ้นรถเอ่ยขึ้น เขาได้รับคำสั่งให้อยู่ดูแลหญิงสาวที่โรงพยาบาล จึงไม่ได้ติดตามเจ้านายกลับไปด้วย“แต่...” เธอกำลังลังเลว่าควรจะรอเพื่อนสนิทอยู่ตรงนี้หรือกลับไปเอาใจเขาดี เพราะสัญญาระหว่างเขากับเธอยังคงไม่จบลง“ไปเถอะครับ การผ่าตัดน่าจะกินเวลาไปอีกนาน เดี๋ยวผมจะโทรบอกถ้าผ่าตัดเสร็จแล้ว คุณเฟรนด์คงยังไม่ฟื้นทันทีหลังผ่าตัดเสร็จหรอกนะครับ” ที่อรุณพูดมันก็ถูก เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าย่ามขึ้นมาสะพาย“ถ้าอย่างนั้น ดาวขอร

ดาว ดาราภัสรู้สึกกังวลกับเรื่องข่าวของฟ้า แผ่นฟ้าที่หลุดออกมา นักข่าวหลายสำนักพยายามที่จะขุดคุ้ยหาประวัติของหญิงสาวที่เขากำลังคบหาอยู่ในขณะนี้ เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติแต่ก็อดที่จะระแวงไม่ได้ คอนโดที่เคยอยู่กับเขาพักหลังมานี้เธอก็ต้องให้อรุณหรือวิรุตพาเข้าไปด้วยรถติดฟิล์มดำ ความปลอดภัยในคอนโดนั้นดีอยู่แล้ว เพราะไม่มีนักข่าวหรือคนนอกที่ไม่ใช่คนที่พักอาศัยอยู่เข้าไปด้านในได้ เรื่องนี้ก็เกิดจากคำขอพิเศษของผู้พักอาศัยระดับวีไอพีอย่างฟ้า แผ่นฟ้านั่นเอง“อดทนหน่อยนะครับคุณดาว เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี”อรุณปลอบใจ เขาเข้าใจดีว่าคนธรรมดาคงไม่มีใครอยากที่จะมาเป็นข่าวกับคนที่มีหน้ามีตาทางสังคมอย่างเจ้านายแน่นอน“แล้วเอ่อ....ครอบครัวพี่ฟ้าล่ะคะ” เธอเอ่ยถามออกมาด้วยความกังวล เขาไม่ได้กลับมาอยู่คอนโดกับเธอตั้งแต่วันที่เป็นข่าว อาจจะเพราะโดนครอบครัวห้ามหรือเปล่าเธอเองก็ไม่แน่ใจ“ทางคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงไม่มีใครว่าอะไรหรอกครับ คุณดาวก็น่าจะเคยเห็นข่าวเรื่องที่เจ้านายพวกผมชอบผู้ชายด้วยกันแล้ว เห็นมีข่าวกับผู้หญิงแบบนี้พวกท่านคงสบายใจนะครับ คุณดาวไม่ต้องกังวลเลยครับว่าคุณฟ้าจะเดือดร้อน”คำตอบของอร

แผ่นฟ้าเดินเข้าไปในคอนโดก่อนที่ตรงไปยังลิฟต์วีไอพีที่ซึ่งมีพนักงานรักษาความปลอดภัยยืนส่งยิ้มมาให้กับเขา ชายหนุ่มก้มหน้าให้เขาเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายกดปุ่มที่หน้าลิฟต์จนประตูเปิดออก เขามองตามเลขชั้นด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้น ชีวิตของเขาไม่เคยคิดเรื่องอะไรแบบนี้จนได้มาพบกับเธอ เธอที่ทำให้เขาสนใจได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก ร่างสูงโปร่งเดินออกจากลิฟต์แล้วตรงไปยังห้องพักของตนทันที มือหนาหยิบเอาคีย์การ์ดขึ้นมาแตะไปที่หน้าประตูก่อนที่จะดึงประตูเปิดออกแล้วเข้าไปด้านใน กลิ่นหอมของอาหารที่โชยมาเตะจมูกทำให้แผ่นฟ้าฉีกยิ้มออกมา เขาเดินตรงไปยังห้องครัวก็ได้พบผู้หญิงที่เขามั่นใจแล้วว่า เขาจะมอบสถานะอื่นให้กับเธอ แทนสถานะที่เป็นเพียงผู้หญิงที่เขามีไว้เพื่อระบายเรื่องบนเตียง“อ๊ะ!!! พี่ฟ้า” เสียงหวานอุทานออกมาเมื่อถูกจู่โจมจากทางด้านหลัง วงแขนแข็งแรงสอดเข้ามากอดเอวขอดของเธอก่อนที่จะตามมาด้วยจมูกโด่งที่ฝังลงบนลำคอระหง“คิดถึงจัง กำลังทำอะไรอยู่ครับ” เขาผละออกจากร่างบางแล้วไปยืนอยู่ข้างๆ แทน“ทำไข่พะโล้อยู่ค่ะ” เสียงหวานตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งไปให้เขา

หลังจากตกลงคบหากับแผ่นฟ้า ชีวิตของดาว ดาราภัสก็มีความสุขมากขึ้น ในทุกๆ วันเธอกับเขาได้ใช้เวลาร่วมกัน จากเมื่อก่อนแค่รอเวลาให้เขาเรียกให้เธอทำหน้าที่บนเตียง แต่ตอนนี้ทุกอย่างระหว่างเขากับเธอมันเกิดขึ้นจากความต้องการจากหัวใจ“ดาว... พร้อมจะไปเจอคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่หรือยัง” เขาเอ่ยถามแฟนสาวหลังจากที่ทั้งคู่เพิ่งอาบน้ำด้วยกันเสร็จแล้วขึ้นมานอนบนเตียงนุ่ม“เอ่อ... รอเราสองคนคบกันไปอีกสักปีก่อนดีไหมคะ คือ...ดาวยังไม่พร้อมค่ะ” เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“พี่ตามใจเรานะ ถ้าเรายังไม่พร้อมพี่ก็จะไม่บังคับ” เขาบอกก่อนที่จะพลิกกายนอนตะแคงมองหน้าคนที่นอนข้างๆ“แต่พี่ขอไปเยี่ยมสถานที่ที่เธอเติบโตมาได้ไหม” เขาอยากจะไปดูสถานที่ที่สร้างเธอให้ได้มาเจอกับเขา มาเป็นผู้หญิงคนแรกของเขา และมาเป็นเจ้าของหัวใจของเขา“พี่ฟ้าหมายถึงที่ที่ดาวโตมาน่ะหรือคะ” ดาราภัสเอ่ยถามแฟนหนุ่มออกมาด้วยความไม่แน่ใจ“ใช่สิครับ แล้วเราเติบโตมาจากไหนล่ะ” เธอยังไม่แน่ใจว่าเขารู้เรื่องของเธอมากมายขนาดไหน แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคนแบบเขาอยากรู้อะไรก็คงจะไม่ปล่อยให้ค้างคาใจ“สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ชลบุรีค่ะ” เธอตอบเขาออกมาพลางสังเกตสีห

รถบรรทุกที่ขนสิ่งของมาจนเต็มคันขับเข้ามาจอดที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านฟ้าใส ดาว ดาราภัสหันไปมองหน้าแฟนหนุ่ม เขาส่งยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับเธอระหว่างที่กำลังอุ้มเด็กเล็กๆ อยู่ในอ้อมแขน ดาราภัสมองภาพนั้นแล้วจึงยิ้มออกมา เขาไม่ได้ทำท่ารังเกียจเด็กกำพร้าที่บิดามารดาทอดทิ้งหรือถูกความตายมาพรากพวกนี้เลย เขาอบอุ่นจนเธอรู้สึกว่าบุญที่ตนเองทำมาคงจะหมดไปตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่ในชีวิตของเธอแล้ว“ขอบคุณ คุณแผ่นฟ้ากับทุกคนมากเลยนะจ๊ะที่นำของมาให้บ้านเด็กกำพร้าของเรา”แม่ฉวีเอ่ยออกมาหลังจากที่กลับมาจากการเดินออกไปบอกกล่าวให้กับพนักงานที่ติดมากับรถ ขนของลงไปไว้ในห้องว่างห้องหนึ่งของบ้าน แผ่นฟ้าเดินเข้ามาหาสองสาวต่างวัยแล้วจึงเอ่ยออกมา“ผมยินดีมากครับ คุณพ่อกับคุณแม่ของผมสอนเสมอว่าเราเกิดมามีมากกว่าคนอื่นเขา เราต้องรู้จักแบ่งปันให้คนที่เขาไม่มีเหมือนกับเรา”“ครูจำได้จ้ะ ตอนเด็กๆ คุณแผ่นฟ้าก็เคยพูดประโยคนี้ให้พวกเราที่นี่ได้ยิน ดาว... หนูจำได้ไหม เด็กผู้ชายที่ยื่นตุ๊กตาหมีสีขาวให้ดาวยังไงล่ะ”คำถามของแม่ฉวีทำให้ดาราภัสนึกย้อนไปในวัยเด็ก ตอนนั้นเธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้