All Chapters of แอบเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 18

นรีกานต์รอจนรถพวกวาทีเคลื่อนออกจากหน้าบ้านไปไกลแล้ว จึงเดินถือสมุดจดงานเล่มเล็กไปที่บ้านข้างๆไม่รู้ทศวรรษกำลังทำอะไรอยู่ บ้านถึงได้เงียบอย่างนี้“มาแล้วเหรอ”“อุ๊ย!”อยู่ๆ คนตัวใหญ่ก็โผล่มาข้างหลัง ทำเอาคนกำลังชะเง้อหาตกใจสะดุ้ง“อะไรจะขี้ตกใจขนาดนั้น มีเหตุการณ์อะไรให้จำฝังใจเหรอ” ทศวรรษแกล้งถามขณะเดินไปนั่งลงเก้าอี้ตัวยาวกลางโถงนั่งเล่นกึ่งรับแขกของบ้าน แขนข้างหนึ่งของเขาอยู่ในสภาพเข้าเฝือกสวมผ้าคล้องคอไว้ ทั้งตัวสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงนอนแบบขายาว เขานั่งลงแล้วก็ผายมืออีกข้างเชิญเธอ “นั่งสิ พวกนั้นบอกว่าเธอจะมาดูแลฉันที่นี่”“แค่ตอนนี้ค่ะ”“ก็ยังดีที่มา”นรีกานต์นั่งลงแล้วจึงเอ่ยกับเขาเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยฉันไว้”“อืม ถ้าผมจะขอให้เรื่องนี้หักล้างเรื่องตอนนั้น พอจะเป็นไปได้ไหม” เขาเอ่ยยิ้มๆ“ถ้าคุณต้องการให้เป็นอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีปัญหา” เธอบอกเสียงเย็นชา“โอเค ถือว่าจบกันนะ”“ค่ะ”“วันนี้เธอรับปากคนของฉันว่าจะมาช่วยดูแลฉัน งั้นช่วยอาบน้ำให้หน่อยสิ อาบเองไม่ถนัด เจ็บแขน” เขาแกล้งบอก“ฉันแค่รับปากว่าจะมาอยู่กับคุณตอนพวกเขาไม่อ

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเดือนตอนนี้ชาวบ้านเริ่มลงมือทำนากันอย่างจริงจังแล้วต้นกล้าที่หว่านเอาไว้เป็นแปลงๆ ตามชนิดพันธุ์ข้าวที่ต้องการปลูก ถูกทำมาปักดำตามขั้นตอนอย่างคุ้นเคย แต่ละบ้านพากันออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด กว่าจะกลับเข้าบ้านก็เย็นย่ำ มีลูกเรียกมา มีหลานเรียกใช้ บางวันก็พากันรวมกลุ่มไปลงแขกให้คนโน้นคนนี้ บางวันก็จะรวมกลุ่มกันมารับจ้างดำนาให้แดนดินตามคิวที่ได้จองเอาไว้เป็นวิถีที่ทำกันมาตั้งแต่ในอดีต ขณะที่พื้นที่อื่นเริ่มเปลี่ยนไปใช้การระบบนาหว่าน ซึ่งมีวิธีการไม่ยุ่งยาก แต่ได้ผลผลิตต่างจากระบบนาดำมากมาย ที่สำคัญข้าวที่ปลูกแบบนาดำและปลูกโดยระบบปลอดสารเคมีจะสามารถเอาไปขายให้กับโรงสีข้าวคำหอมได้ โรงสีนี้ให้ราคาข้าวดีกว่าการนำไปขายให้กับโรงสีในเมืองอีก ขณะเดียวกันพวกเขาก็สามารถหารายได้เสริมจากการไปรับจ้างดำนาให้กับคนที่มีที่นาเยอะๆ ได้อีกทางอย่างนาข้าวห้าไร่ของพวกทศวรรษเป็นต้นนาผืนน้อยที่ทศวรรษได้รับอนุญาตให้ลองทำ ถูกชาวบ้านมารุมช่วยลงแขกดำนาให้จนเสร็จในสองวัน ในอัตราค่าจ้างที่ถูกกว่าเขาจ้างพนักงานรายวันในเดอะเฟิร์สแอร์เวย์อีกไม่ถึงเดือน ทุ่งนารอบๆ หมู่บ้านก็เต็มไปด้วยสีเขียวอ่อนจากต

“คิก! นี่แน่ะๆ”เสียงเล็กใสเจื้อยแจ้วจากสวนดอกไม้ข้างๆ เรียกความสนใจจากคนนั่งดูงานอยู่ตรงเก้าอี้ในสวนนั่งเล่นหลังบ้าน เขาอ่านเอกสารที่ค้างไว้จนจบแล้วถึงเดินไปชะเง้อดูภาพที่เห็นคือเด็กชายอายุประมาณห้าขวบกำลังเล่นกับสุนัขสองตัวอยู่ข้างแปลงดอกไม้ ทั้งคนทั้งหมามอมกันไปหมด“อ้ะ!”“โฮ่ง! งี้ดๆ”เขาหรี่ตามองตัวที่วิ่งมาเห่าใส่ หมาตัวสีน้ำตาลแดงที่มักจะวิ่งตามหลังนรีกานต์นั่น“เจ้านายแกไปไหนแล้วล่ะ”เห็นหมาแล้วก็คิดถึงคนพอเริ่มลงนา เขาไม่ได้เห็นหน้าคนน่ารักเลย“พี่เข้มไม่เอา เดี๋ยวน้านาดุเอานะ” เด็กชายหันมาเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามาดุหมา“งี้ดๆ”“คุณลุงไม่ต้องกลัว พี่เข้มไม่กัด มันแค่สงสัยว่าคุณลุงเป็นใคร”ทศวรรษหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เจ้าตัวน้อยนี่รู้จักใช้คำพูดนัก ดูก็รู้ว่าตัวเองอยากรู้จักเขาเองแท้ๆ“คุณลุงมาช่วยน้านาเก็บดอกไม้หรอ พฤทธิ์ก็มาช่วยเก็บดอกไม้เหมือนกัน!”“อืม แล้วน้านาไปไหนแล้วครับ ทำไมหนูมาเล่นอยู่ตรงนี้คนเดียว” ถามพลางมองหาร่างเล็กในสวน แต่ก็ไม่เห็นใครพฤทธิ์ชี้ไปทางออฟฟิศของแม่แล้วเงยหน้าบอกคุณลุงแปลกหน้า “น้านาไปเอาหมวกมาให้พฤทธิ์ครับ สั่งให้พฤทธิ์เล่นกับพี่ๆ รออยู่ตรงนี้”ช

“เขาเป็นเพื่อนลูกเขยเรา?” แดนดินทวนถามภรรยาที่กำลังเก็บผ้าบนราวตากมาใส่ลงตะกร้าในมือเขา“ค่ะ ลูกเป็ดกลับมาเล่าให้ฟังเมื่อกลางวันนี่เอง เขาเป็นรุ่นน้องที่วัตสนิทด้วยที่สุด ความคิดความอ่านของเขาค่อนข้างลึกซึ้งยากจะคาดเดาหนักกว่าลูกเขยของเราอีก อย่างเรื่องมาทำนาอยู่ที่นี่ไงคะ” ฤทัยรักษ์ยกตัวอย่างยิ้มๆ “พอเขาคิดอยากทำ ก็ลงมือทำเลย ขนาดวัตยังถึงกับตะลึงกับเรื่องนี้ คนอย่างลูกเขยเราเคยแสดงอารมณ์อะไรออกมาให้เห็นบ้าง นอกจากรักเมียออกนอกหน้าเกินไปน่ะ”ก็จริง...แม้ในใจจะเห็นด้วยกับเมีย แต่แดนดินยังเอ่ยแย้ง “เป็นคนอื่นก็ตะลึงน่า ไม่มีใครเขาคิดหรอก ว่าคนแบบนั้นจะมาทำไร่ไถนาอยู่ที่นี่ แล้ววัตบอกอะไรเกี่ยวกับเขาอีกบ้าง นิสัยใจคอเป็นยังไง”ถ้าสองคนนั้นรู้จักและสนิทกันจนถึงทุกวันนี้ แสดงว่ามันต้องมีนิสัยอะไรคล้ายคลึงกันมากกว่าที่ทุกคนรู้ในเมื่อภวัตของทุกคนมันเจ๋งขนาดนั้นทศวรรษคนนี้จะเจ๋งขนาดไหนกัน“วัตไม่ได้บอกอะไรหรอกค่ะ มีแต่ลูกสาวพี่ดินนั่นละ ที่เล่าให้ฟังเหมือนรู้จักเขาดี เห็นว่าเป็นคนเข้าถึงยาก แต่นิสัยดี เรื่องงานนี่เก่งพอๆ กับวัต เรื่องสาวนี่น้อยยิ่งกว่าน้อย เอาแต่ควงสองเลขาหนุ่มนั่นไปไหนมา