แอบเสน่หา

ซ่า...บ่ายวันนี้สายฝนกระหน่ำลงใส่หลังคาตาข่ายของสวนดอกไม้อย่างหนัก ทั้งยังมีเสียงฟ้าร้องดังครืนๆ อยู่เรื่อย ทว่าหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดชาวสวนที่กำลังผลุบโผล่อยู่ในแปลงปลูกดอกอัญชันกลับไม่รู้สึกกลัวเลย เธอรู้สึกสดชื่นด้วยซ้ำไป“ฤดูฝนกำลังจะมาเยือนแล้วสินะ”เสียงหวานใสพึมพำกับตัวเอง ก่อนหิ้วตะกร้าเดินเก็บดอกอัญชันต่ออย่างไม่สนใจฝนฟ้า หากใครมาเห็นเข้า คงคิดว่าเธอเป็นแค่คนงานในสวน ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นเจ้าของสวนดอกไม้แห่งนี้ต่างหากนรีกานต์เรียนจบทางด้านธุรกิจอาหารและการจัดการจากกรุงเทพฯ กลับมาบ้านเกิดเมื่อสามปีก่อน เธอตัดสินใจเปิดร้านอาหารในจังหวัดเพื่อนำความรู้ความสามารถที่ร่ำเรียนมาสานต่อ แล้วครอบครัวเธอก็ทำงานเกี่ยวกับการเกษตรอยู่แล้ว วัตถุดิบต่างๆ ที่ใช้ในร้านจึงค่อนข้างหาได้ง่าย ผักสดๆ จะถูกส่งตรงจากฟาร์มผักปลอดสารพิษของพี่สาวทุกวันด้วยคุณภาพอาหารและการตกแต่งร้านสบายๆ ร้านของเธอเลยได้รับผลตอบรับเป็นอย่างดี เปิดร้านได้ไม่กี่เดือนก็เป็นที่นิยม โต๊ะแทบไม่พอรับลูกค้า เพื่อนที่กรุงเทพฯ ก็ร่ำร้องอยากจะลิ้มลอง แต่ร้านอยู่ไกลเกิน ล่าสุดเธอจึงปักหมุดขยายกิจการไปเปิดที่โรงแรมเมืองวิมาน

“ดีแล้ว ถ้าผู้ใหญ่หมูไม่อยู่ มีอะไรขาดเหลือมาบอกที่นี่ได้เลยนะ เดี๋ยวทวดจะแบ่งที่นาให้ลองทำดูสักห้าไร่ ไม่คิดเงินคิดทองหรอก ได้ข้าวมาเท่าไหร่ พ่อก็ลองเอาไปกินดู จะได้รู้ว่าตัวเองปลูกได้ดีแค่ไหน สมัยก่อนปู่ทวดของพ่อก็เคยมาลองทำเหมือนกัน แต่งานทางโน้นก็ยุ่งมาก สุดท้ายเลยทำได้นิดๆ หน่อยๆ ก็ต้องกลับไปก่อนทุกปี”“เคยได้ยินคุณปู่เล่าให้ฟังเหมือนกันครับ ว่าคุณทวดมาอยู่ที่นี่แทบทุกปี ยังไงต่อไปผมขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยกมือไหว้ฝากตัว คนสนิทที่มาด้วยกันไม่รีรอจะทำตามความนอบน้อมของเขาทำเอาคนเรือนคำหอมรับไหว้แทบไม่ทัน สีหน้าดูแตกต่างกันไป ทั้งเอ็นดูและอยากเห็นว่าพวกเขาจะแน่จริงสักแค่ไหนในตอนที่ทศวรรษจะขอตัวกลับแล้วนั่นเอง แดนดินพลันบอกให้เขารู้สั้นๆ“หลังสงกรานต์ชาวบ้านเขาจะลงนากัน จะมาเมื่อไหร่ก็กลับไปคิดดูเองนะ เดี๋ยวจะร่างขั้นตอนการทำนาไว้ให้”“ขอบคุณมากครับ ผมจะมาแน่นอน”ไม่มีใครคิดว่าทศวรรษจะเอาจริงกับการมาอยู่ที่หมู่บ้านนาทองคำ แต่เขากลับจริงจังถึงขนาดเร่งมือปลูกบ้านภายในเวลาแค่เดือนกว่าไม่ใช่บ้านสำเร็จรูปเหมือนที่ภวัตทำให้กรองขวัญแต่เป็นบ้านหลังใหญ่ที่ปลู

“สาวที่ไหนเหรอครับ”น้ำเสียงทะเล้นดังขึ้นทันทีที่ทศวรรษเดินกลับเข้ามาในบ้าน“หลานสาวคุณทวดคำหอม”“สวยน่ารักดีนะครับ”ชายหนุ่มปรายตามองลูกน้อง ถ้ามันรู้ว่านรีกานต์เป็นเจ้าของฝ่ามือพิฆาตในวันที่เขาถูกผู้หญิงวางยาจนเอาตัวแทบไม่รอด มันยังจะคิดว่าเธอน่ารักอยู่อีกหรือเปล่า“มองผมแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าครับ”“วาทิตอยู่ไหนแล้ว”วาทีหุบยิ้มแล้วรายงานเสียงเข้ม “คาดว่าจะกลับมาในอีกประมาณยี่สิบนาทีพร้อมอาหารชุดใหญ่ครับ”“ดี นายไปจัดจานรอเลย ฉันจะไปอาบน้ำ”“ครับผม”ขณะอาบน้ำอยู่ทศวรรษก็อดคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้ คนตัวเล็กทั้งดิ้นทั้งทุบเขาด้วยความตกใจที่ถูกกอด แถมยังเกือบจะทำเสียเรื่อง จนเขาต้องดึงมาจูบปิดปากชายหนุ่มยกมือขึ้นจับริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อรู้สึกเหมือนรอยจูบในวันนั้นยังอยู่ตรงนี้ ในตอนที่เขาผละออก เธอตั้งสติได้แล้วเรียบร้อย ฝ่ามือน้อยๆ เลยเหวี่ยงมาใส่หน้าเขาสองทีติดกันเจ็บจนจำได้ขึ้นใจ!ถ้าเมื่อกี้ไม่มีหมวกบังหน้า เขาคงจำเธอได้ตั้งแต่แรกการได้มาเจอเธอที่นี่ ไม่รู้ว่าเป็นโชคชะตาหรือวาสนาที่รู้คือเขายังไม่รู้ชื่อเธอเลย...“งี้ดๆ งี้ดๆ”เสียงครางอ่อยๆ ของเจ้าเข้มพยายามเรียกความสน

“นี่เพิ่งไถกลบหน้าดินเองนะ ยังไม่ได้เริ่มทำนาจริงๆ เลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทนต่อได้อีกกี่วัน” คเชนทร์ส่ายหน้าบอกอย่างนึกเห็นใจคนอยากลองของ “กว่าจะตกกล้า ดำนา เกี่ยวข้าว สีข้าวเปลือกออกมาเป็นเมล็ดขาวๆ เอามาหุงกิน ถึงตอนนั้นพวกเขาอาจจะม่องเท่งไปแล้วก็ได้”“เออ นั่งทำงานบนตึกสูง ในห้องแอร์เย็นๆ ดีๆ ไม่ชอบ อยากมาตากแดดตากฝนทำนา ถ้าไอ้คุณทศนั่นมันทนได้ถึงเกี่ยวข้าวกินได้นะ พ่อจะยกลูกสาวให้เลย” คนปากไวพูดออกมาก่อนคิด“พ่อพูดจริงป้ะ” เทวาเบิกตาถาม“จริงสิ คนมืออ่อนตีนอ่อนทนงานหนักแบบนี้ได้ไม่นานหรอกโว้ย”ลูกชายทั้งสามทำตาโตใส่กัน ได้ข่าวว่าฟาร์มควายของก้องหล้าก็เกิดขึ้นมาได้ เพราะพ่อไปท้าคนเขาไว้ว่าจะไม่เอาแม่มาเป็นเมียนะพ่อ!“ถ้าพี่เขาทำนาจนจบกระบวนการจริงๆ นอกจากพ่อจะยกลูกสาวให้แล้ว พ่อส่งเค้าไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยสิ เค้าอยากเป็นเด็กนอก” เทวาหน้ามนคนหัวสูงเอ่ยขอทันทีแดนดินปรายตาใส่ลูกชายคนเล็ก “ไปทำไม ตอนนี้แกก็เป็นเด็กนอกอยู่แล้วนี่”“นอกคอก!” พี่ชายทั้งสองบอกเสียงดัง“โด่ นอกคอกไรแว้!”“ไม่แว้ไม่เว้อละ ยังไงพวกเขาอยู่ได้ไม่นานก็เผ่นหนีแน่นอน” บอกด้วยเสียงมั่นใจแล้ว แดนดินก็ลุกขึ้น “

“ลงมาเร็วๆ อยู่ตรงนั้นไม่ปลอดภัยหรอกนะ” ทศวรรษสั่งเสียงเข้ม ไม่รู้ว่าชาวบ้านเกิดบ้าอะไรกัน ถึงลุกขึ้นมาวิ่งแตกกระเจิงหนีออกจากซุ้มนี่คนละทิศละทาง พอหันมาถามผู้รู้ ก็พบว่าเหลืออยู่เพียงคนเดียว แถมยังหนีขึ้นไปยืนอยู่บนแคร่เล็กๆ อีกคิดว่าตรงนั้นมันจะปลอดภัยหรือไงแม่คุณ!“ตรงนี้แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว” เสียงหวานยืนยันขึงขังพลางมองกลับหาคนบ้านตน แล้วก็แทบเต้นเร่าๆ กับภาพคเชนทร์กำลังกางแขนโอบแม่และผู้หญิงคนนั้นเอาไว้อย่างปกป้อง“แน่ใจนะ ว่าจะอยู่ตรงนี้” ทศวรรษถามอีกครั้ง“แน่ใจ”“ตามใจ ฉันไปก่อนละ”นรีกานต์ผายมือเชิญให้คนตัวใหญ่ พอเขาผละไปจริงๆ ก็เตรียมวิ่งไปหาน้องชายกับแม่ทว่าตอนนั้นเอง อยู่ดีๆ เธอก็รู้สึกเหมือนเงาของซุ้มมันเคลื่อนที่ได้ พร้อมกันนั้นเสียงกรีดร้องของชาวบ้านก็ดังขึ้นมารอบตัว หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองข้างบนหัวตัวเองด้วยอาการหน้าซีดเผือดเต็นท์กำลังจะพังลงมาแล้ว!“ว้าย!”คนตัวเล็กหวีดเสียงร้องพลางหลับตาแน่นปี๋เตรียมรับแรงกระแทก แต่แล้วก็รู้สึกว่ามีคนมาดึงลงจากแคร่ในเสี้ยวนาทีที่คานเหล็กของเต็นท์พังลงมาพอดีท่ามกลางเสียงถล่มทลายของเต็นท์ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายเรียกหาคนนรีกานต์เห็