บทที่ 5 : หว่านรัก 1/3

นรีกานต์รอจนรถพวกวาทีเคลื่อนออกจากหน้าบ้านไปไกลแล้ว จึงเดินถือสมุดจดงานเล่มเล็กไปที่บ้านข้างๆ

ไม่รู้ทศวรรษกำลังทำอะไรอยู่ บ้านถึงได้เงียบอย่างนี้

“มาแล้วเหรอ”

“อุ๊ย!”

อยู่ๆ คนตัวใหญ่ก็โผล่มาข้างหลัง ทำเอาคนกำลังชะเง้อหาตกใจสะดุ้ง

“อะไรจะขี้ตกใจขนาดนั้น มีเหตุการณ์อะไรให้จำฝังใจเหรอ” ทศวรรษแกล้งถามขณะเดินไปนั่งลงเก้าอี้ตัวยาวกลางโถงนั่งเล่นกึ่งรับแขกของบ้าน แขนข้างหนึ่งของเขาอยู่ในสภาพเข้าเฝือกสวมผ้าคล้องคอไว้ ทั้งตัวสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงนอนแบบขายาว เขานั่งลงแล้วก็ผายมืออีกข้างเชิญเธอ “นั่งสิ พวกนั้นบอกว่าเธอจะมาดูแลฉันที่นี่”

“แค่ตอนนี้ค่ะ”

“ก็ยังดีที่มา”

นรีกานต์นั่งลงแล้วจึงเอ่ยกับเขาเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยฉันไว้”

“อืม ถ้าผมจะขอให้เรื่องนี้หักล้างเรื่องตอนนั้น พอจะเป็นไปได้ไหม” เขาเอ่ยยิ้มๆ

“ถ้าคุณต้องการให้เป็นอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีปัญหา” เธอบอกเสียงเย็นชา

“โอเค ถือว่าจบกันนะ”

“ค่ะ”

“วันนี้เธอรับปากคนของฉันว่าจะมาช่วยดูแลฉัน งั้นช่วยอาบน้ำให้หน่อยสิ อาบเองไม่ถนัด เจ็บแขน” เขาแกล้งบอก

“ฉันแค่รับปากว่าจะมาอยู่กับคุณตอนพวกเขาไม่อยู่ ถ้าคุณอยากอาบน้ำก็รอให้พวกเขากลับมาก่อนแล้วกันค่ะ” เธอบอกปัดแบบไม่ต้องคิดนาน “ฉันยินดีจะช่วยเหลือคุณในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ไม่ยินดีจะช่วยคุณถึงขั้นนั้นค่ะ”

“จะให้ฉันเน่าอยู่แบบนี้ทั้งวันน่ะเหรอ”

“ไม่รู้สิคะ ถ้าคุณไม่มีเรื่องอื่นให้ช่วยอีก ฉันจะนั่งทำงานอยู่ตรงนี้เงียบๆ จนกว่าคนของคุณจะมา ตามนี้นะคะ”

ทศวรรษส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “กลัวฉันจะทำอะไรเธอมากขนาดนั้นเลยหรือไง”

“ใครกลัว แค่ฉันร้องแก๊กเดียว คนงานของพี่สาวฉันก็จะแห่มาที่บ้านนี้ทันที” คนคิดหลายอย่างกว่าจะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำยักไหล่บอก

“โอเคๆ ไม่กลัวก็ไม่กลัว เดี๋ยวฉันไปจัดการตัวเองก่อนแล้วกัน”

“เชิญค่ะ”

ทศวรรษมองคนเชิดหน้าบอกพร้อมกับผายมือเชิญแล้วนึกมันเขี้ยว

พอลุกเดินห่างมาจนเกือบจะถึงประตู เขาก็แกล้งร้องออกมาเสียงดัง

“โอ๊ย!”

หลังจากร้องออกมาแล้ว ร่างสูงยังทรุดนั่งลงจับแขนข้างที่บาดเจ็บอยู่ด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“เป็นอะไรไปคะ! เจ็บแขนเหรอ เจ็บมากหรือเปล่า ทำไมคุณเดินไม่ระวังเลย” นรีกานต์รีบเข้ามาดูอาการเขาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ เธอเพิ่งจะเปิดสมุดในมือเขาก็ร้องขึ้นมาแล้ว “ขอดูหน่อย ไม่ใช่ว่าแขนหักไปแล้วนะ”

ชายหนุ่มแกล้งนั่งพิงผนังบ้านอย่างอ่อนแรง ยังหลับตานิ่งๆ ปล่อยให้พยาบาลจำเป็นได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่

“ไม่น่าจะหัก” เธอบอก หลังจับตรงนั้นบีบตรงนี้อยู่นาน

“หึหึ จะหักได้ไง แค่ชนขอบประตูเบาๆ เท่านั้นเอง”

คนน่ารักถึงกับหน้าเหวอ “แล้วร้องเสียงดังทำไม ฉันตกใจหมด!”

“ก็เมื่อกี้จู่ๆ แขนมันเจ็บแปลบขึ้นมา ขอบใจนะ ที่เป็นห่วง” ทศวรรษขยิบตาให้อย่างที่น้อยคนจะได้เห็นมุมขี้เล่นนี้ของเขา

แต่นรีกานต์ไม่รู้และไม่อยู่ในอารมณ์สนใจ พอรู้ว่าถูกเขาแกล้ง เธอก็ลุกขึ้นเดินกลับไปนั่งที่เดิมด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

โกรธแล้วสิ

ถึงจะดูออก แต่ชายหนุ่มยังอดหยอดอีกไม่ได้ “ระหว่างฉันไปอาบน้ำก็อย่าเพิ่งหนีกลับละ เดี๋ยวมาเล่นด้วยใหม่ ขอเวลาแป๊บ”

“โรคจิต!”

“หึหึ”

เพราะปากดีพูดท้าเธอไว้แบบนั้น พอทศวรรษกลับมาจากอาบน้ำ เขาก็พบว่าคนตัวเล็กได้หนีกลับไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงจดหมายกระดาษหนึ่งแผ่นเล็กๆ

ในเมื่อคุณช่วยเหลือตัวเองได้ดี ฉันก็คงไม่ต้องอยู่ด้วย หวังว่าคุณจะหายเจ็บเร็วๆ นะคะ

“ชิ่งหนีไปจนได้ ยัยตัวแสบ”

ทศวรรษได้แต่ส่ายหน้ามองไปทางบ้านสวนข้างๆ พอมาคิดอีกที นรีกานต์กลับไปก่อนก็ดีเหมือนกัน หากมีคนรู้ว่าเธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้กับเขาตามลำพัง มันคงไม่ดีกับชื่อเสียงของเธอแน่

หลังจากวันนั้น บ้านสามหนุ่มก็จะได้รับปิ่นโตอาหารวันละ 3 มื้อ เป็นเมนูที่คนป่วยคนไม่ป่วยกินได้หมด ไม่ต้องไปหาซื้อกับข้าวนอกบ้านให้ลำบาก พอทศวรรษถอดเฝือกอ่อนออกแล้ว เขาจึงนำกระเช้าผลไม้อย่างดีเข้าไปกราบขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีถึงเรือนคำหอม

“ขอบคุณมากนะครับ ที่ดูแลเรื่องอาหารของพวกเราตลอดหลายวันที่ผ่านมา”

“ดูแลเรื่องอาหารอะไรเหรอ” หญิงชราทวนตามน้ำเสียงแปลกใจ ขณะรับเอาตะกร้าผลไม้มาวางไว้ข้างๆ

“ก็ปิ่นโตสามมื้อที่คุณทวดให้น้องเอาไปส่งให้พวกเราทุกวันไงครับ”

“อ้อ หนูนาเอาไปให้ทุกมื้อเลย ไม่เป็นไรๆ เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว” ว่าแล้วก็ตะโกนเรียกฤทัยรักษ์ออกมาจากเรือนครัว “พ่อทศเอาผลไม้มาขอบคุณเรื่องกับข้าวน่ะ”

ไม่นานฤทัยรักษ์ก็เดินออกมานั่งลงข้างหญิงชรา ยิ้มบางเอ่ยให้กับทศวรรษ “ขอบคุณสำหรับผลไม้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ กับข้าวที่คุณอาทำอร่อยถูกปากพวกเรามาก ถ้าไม่เจ็บตัว ผมคงไม่มีโอกาสได้ทานทุกวันแน่”

“ดีใจที่ชอบนะคะ แต่คงต้องบอกว่าอาไม่ได้ทำทุกวัน แค่ทำเป็นบางวัน ส่วนใหญ่แล้วกับข้าวพวกนั้นหนูนาเป็นคนทำเอง น้องอยากตอบแทนที่คุณช่วยเอาไว้น่ะ”

หนูนาเป็นคนทำเอง

รอยยิ้มพอใจผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างห้ามไม่ได้ ความจริงแล้วผลไม้ตะกร้านี้เป็นแค่เรื่องบังหน้า เขามาเพราะอยากรู้เรื่องกับข้าวในปิ่นโตพวกนั้นต่างหาก นรีกานต์เอามาห้อยไว้หน้าประตูบ้านเขาทุกวัน แต่ไม่ยอมโผล่หน้ามาให้เห็นสักวัน ไม่รู้เลยว่าเขาแอบมองอยู่ทุกวันนั่นละ