All Chapters of แค่ของชั่วคราวที่คุณไม่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

นับจากวันนั้นไม่ว่ากองทัพจะพยายามตามง้องอนหญิงสาวแค่ไหน เธอไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาเลย บ่อยครั้งชายหนุ่มรู้สึกท้อแต่ยังคงไม่ยอมถอย“ไปทำงานกับพี่นะครับ” เขามารอเธอตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อรอไปทำงานกับคนตัวเล็ก“ไม่ต้องมายุ่ง” ปฏิเสธเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังรถของตัวเอง“เฮ้อ…” พ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ ช้อนตามองร่างเล็กกระทั่งเธอขึ้นรถและขับออกไปก่อนตนเองจะขึ้นรถและขับตามไปเช่นกันหลังจากถึงบริษัทกองทัพพยายามตามหลังของลูกหว้าแล้วคว้าหมับท่อนแขนเล็ก“ปล่อยค่ะ” ปรายตามองมือหนาถือวิสาสะจับแขนตัวเองด้วยสายตาเย็นชา“อย่าทำแบบนี้เลย อย่าเอาแต่ผลักไสและวิ่งหนีพี่” หลายวันที่ผ่านมาเขาเอาแต่วิ่งตามคนตัวเล็กไม่ห่าง แต่อีกฝ่ายทำเมินไม่เหลียวมองสักนิดเดียว“ปล่อยคุณกองทัพ ไม่เห็นเหรอว่าคนมองทั้งบริษัทแล้ว” พูดพลางหันมองคนรอบข้าง“พี่ไม่สนใจ” ใครจะมองยังไงก็ช่าง ขอแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่มองมา“แต่ฉันสน เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที” สะบัดแขนเล็กจนหลุดพ้นจากฝ่ามือใหญ่“ลูกหว้าอย่าเพิ่งไป” ตะโกนไล่หลังหญิงสาวที่เดินจ้ำอ้าวจากไป ไม่เหลียวมองเขาสักนิด“ต้องทำไงดี ลูกหว้าถึงจะอภัยให้พี่”ความเย็นชาที่ได้รับจากคนตัวเล็กทำเอาเจ็บป

วันแล้ววันเล่าผ่านพ้นไปหลายเดือนจากหน้าท้องแบนราบนูนขึ้นจนเห็นชัดเจน ถึงจะผ่านมานานขนาดนั้นแต่ลูกหว้ายังไม่ยอมรับคำขอโทษของกองทัพ เธอยังคงทำตัวใจแข็งดั่งหินผา ส่วนเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นกันทุกวันเธอมักจะมาดูแลร้านกาแฟ เขาจะตามมาด้วยเสมอแต่ไม่วายโดนคนตัวเล็กไล่กลับ“กาแฟได้แล้วค่ะ”“คุณลูกหว้า” ลูกค้าเจ้าของกาแฟแก้วนั้นที่หญิงสาววางลงบนโต๊ะหันมามองด้วยความตกตะลึงไม่คิดจะเจอเธอที่นี่“คุณเตวิช”“คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอ” ลักษณะการแต่งกายกับท่าทางคนตรงหน้าคาดเดาว่าเธอไม่น่าจะใช่ลูกจ้าง“ค่ะ ดื่มกาแฟให้อร่อยนะคะ”“อย่าเพิ่งไปครับ” ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็ก ลูกหว้าปรายตามองข้อมือตัวเองก่อนเขายอมปล่อย “ขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจ”“มีอะไรกับฉันเหรอคะ”“ผมขอคุยด้วยได้ไหม ขอเวลาไม่นาน”“อืม” ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบตกลงลูกหว้าปล่อยให้เขาเพลิดเพลินกับการดื่มกาแฟและเค้กสักพักหนึ่ง ก่อนออกไปคุยนอกร้าน“ผมอยากคุยเรื่องวันนั้น”“เรื่องวันนั้นเหรอ” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นมองคนตรงหน้า นึกไม่ถึงเขาเป็นคนเปิดประเด็นเหตุการณ์ครั้งนั้น ทั้งที่ผ่านมาตั้งนานแล้วคิดว่าน่าจะลืมเสียอีก“หลังจากวันนั้นผมพยายามจะติดต่

“ฮือ ๆ พี่ทัพอย่าเป็นอะไรนะคะ” โอบกอดคนตัวโตแน่นด้วยความกลัวจะสูญเสียเขาไปตลอดกาล หยาดน้ำตาหลั่งไหลอาบแก้มนุ่มเปรอะเปื้อนทั่วหน้างดงาม“อย่าอยู่เลยแก” แพทตี้ยังคงไม่ละความพยายามจะฆ่าลูกหว้าให้ได้ เธอเล็งปืนไปยังคนบนพื้นปัง! กระสุนนัดนั้นแพทตี้ไม่ได้เป็นคนยิง แต่เป็นฝีมือเจ้าหน้าที่ตำรวจยิงใส่ร่างแพทตี้จนทรุดลงคาพื้นสถานการณ์ขณะนี้ชุลมุนยิ่งนัก แต่ลูกหว้าไม่สนใจอะไรเลย นอกจากเป็นห่วงกองทัพนอนสลบคาอ้อมแขนตนเอง“ฮือ ๆ พี่ทัพฟื้นมาเถอะ ลูกหว้ายอมอภัยให้แล้ว” กว่าจะรู้ตัวว่ารักเขามากแค่ไหนก็ตอนเห็นอีกฝ่ายสลบในอ้อมแขนตัวเอง ไม่อยากจินตนาการเลยหากเขาไม่ฟื้นขึ้นมาจะเป็นอย่างไร เธอคงเสียใจตลอดชีวิตแน่นอน“ลูกหว้ารีบพาไอ้ทัพไปโรงพยาบาลเถอะ”“ช่วยด้วยนะคะ พี่อิน พี่ทิป” เงยหน้ามองเพื่อนสนิทของเขาทั้งสองคนสลับไปมาด้วยความหวังจะช่วยให้เขารอด“มาครับ เดี๋ยวพี่กับไอ้ทิปพยุงเอง” อินทัชเอ่ยบอกก่อนช่วยประคองร่างไร้สติของกองทัพคนละข้างกับภูทิป“หนักฉิบหายตัวไอ้ทัพ”“บ่นมากไอ้ทิปไม่เห็นเหรอ ลูกหว้าร้องไห้หนักขนาดนั้น รีบพามันไปหาหมอก่อนเมียมันจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด” อินทัชพลางว่าปรายตามองลูกหว้า

นับจากกองทัพหายเป็นปกติแพทย์อนุญาตให้ชายหนุ่มกลับบ้านได้ เขาย้ายไปอยู่คอนโดกับลูกหว้าเนื่องจากอยากอยู่ใกล้ชิดคนตัวเล็ก“พี่ไปทำงานก่อนนะครับคนดี เจอกันเย็นนี้” “ค่ะ”“พี่จะรีบไปทำงานแล้วกลับมาหาหนูกับลูกนะครับ” โน้มจูบแก้มนุ่มหนึ่งที“เดินทางปลอดภัยค่ะพี่ทัพ” โบกมือลาคนตัวโต ดวงตากลมโตมองเขาจนลับหายก่อนหมุนตัวเข้าข้างในและปิดประตูติ่งต๊อง! ระหว่างหญิงสาวกำลังทำความสะอาดบ้านอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นเสียงกริ่งหน้าประตูห้องดังขึ้นก่อนเดินไปเปิดและต้องตกใจเมื่อคนข้างนอกคือใคร“พ่อแม่มาได้ไง” พวกท่านไม่บอกกล่าวสักคำจะกลับมาไทย ทั้งที่เธอคุยโทรศัพท์กับมารดาแทบทุกคืนจึงค่อนข้างตกใจทีเดียวพวกท่านมายืนตรงหน้า“ลูกหว้ากลับบ้านเราเถอะ แม่กับพ่อกลับมารับหนูแล้ว” แม่ของเธอเอ่ยขึ้นพลางชำเลืองมองหน้าท้องนูนของลูกสาว“แม่คะ แต่หนูต้องอยู่รอพี่ทัพ”“กลับบ้านลูกหว้า” ปรินทร์พ่อของเธอเอ่ยขึ้นด้วยเสียงไม่สบอารมณ์“ไปเก็บของเถอะลูก”“ก็ได้ค่ะ” ยอมทำตามคำสั่งของคนทั้งสองอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากให้บุพการีโมโหไปมากกว่านี้หากกองทัพรู้เธอไม่อยู่คงไปตามที่บ้าน อีกอย่างอยากรู้เช่นกันชายหนุ่มจะฝ่าด่านของบิดาไ

หลายเดือนต่อมาเรื่องราวมากมายผ่านเข้าในชีวิตลูกหว้ากับกองทัพคลี่คลายไปในทางที่ดี หญิงสาวได้ให้กำเนิดลูกสาวหน้าตาน่ารัก น่าชังนามว่าเดมี่ซึ่งเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของคนทั้งสองหลังจากหนูน้อยเดมี่อายุครบสามเดือน ลูกหว้าและกองทัพได้จัดงานแต่งขึ้นซึ่งเป็นงานเล็ก ๆ จัดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นและโรแมนติก เชิญเพียงแค่ญาติพี่น้องและเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นภายในงานแต่งงานเต็มไปด้วยกลิ่นอายความรักที่เจ้าบ่าวมอบให้แก่ภรรยาสาวแสนรัก“พี่รักลูกหว้านะครับ”“รักพี่ทัพเช่นกัน” แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอแกร่งพร้อมเขย่งเท้าขึ้นสูงและยื่นหน้าจูบริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนกองทัพจะรั้งท้ายทอยอีกคนและมอบจูบแสนหวานฉ่ำแก่เธอ ดูดดื่มกลีบปากอวบอิ่มทั้งล่างและบน จากนั้นสอดแทรกลิ้นร้อนอุ่นเข้าในโพรงปากเธอ กวาดต้อนชิมความหวานอย่างหลงใหล“อื้อ” นัยน์ตาคู่หวานหลับพริ้ม จูบของเขาทำเอาไร้เรี่ยวแรงทีเดียว เคลิ้มจนสติกระเจิดกระเจิง ไม่อาจรับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากเสียงร้องครางดังกระหึ่มและเสียงลมหายใจของกันและกันทั้งสองยังคงมอบจูบให้กันและกันไม่มีท่าทีผละออกง่ายดาย ต่างฝ่ายต่างตักตวงความสุขให้กัน“อะแฮ่ม” เสียงบุคคล