All Chapters of Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Chapter 81 - Chapter 90

Sebastian's POV “Putang-ina. Huling-huli mo na naman ang kilig ko.” Hindi ko iyon sinadyang sabihin. Basta na lang lumabas sa bibig ko. Napatawa si Vanessa dahil alam niyang hindi naman talaga mura iyon para sa kaniya. Overwhelmed lang talaga ako. Sobrang dami kong nararamdaman at hindi ko alam kung paano ko ie-explain nang maayos. She made me feel things I never thought I could feel. Hindi iyong kaba o takot. Kundi iyong klase ng excitement at happiness na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Iyong tipong gusto kong maging mas mabuting lalaki dahil sa kaniya. At si Vanessa? Naiintindihan niya agad ako. Lagi naman. Hindi rin ako nagpatalo kaya agad ko rin siyang hinalikan. Hinila ko siya palapit sa akin at kinulong sa mga braso ko. Hindi iyon simpleng smack lang. Totoong halik iyon. Iyong klase ng halik na napapatingin ang ibang tao tapos iiwas na lang ng tingin. Iyong halik na nagpapalambot kay Vanessa sa mga kamay ko. Paglayo ko, namumula na ang mukha niya. Bahagyang maga ang la

Vanessa's POV Napailing na lang ako habang nakangiti. Ang corny talaga niya minsan. Sobrang OA. Pero ganoon talaga si Sebastian. Hindi siya marunong gumawa ng bagay nang kalahati lang. Kapag may ginawa siya, all in palagi. Muli kong ibinalik ang tingin ko sa tattoo niya. Sobrang ganda talaga ng pagkakagawa. Malinis ang mga linya. Perfect ang shading. Kuhang-kuha ng artist ang bawat detalye ng ultrasound picture. Iyong maliit na hugis. Iyong munting flicker. Pati iyong maliit na cross na ginamit ni Dr. Reyes para markahan ang puwesto ng baby. It was beautiful. Romantic. At medyo nakakabaliw. “You really love me,” sabi ko. “I really love you.” “And you really love our baby.” “I really love our baby.” Muli kong hinaplos ang tattoo niya. “Masakit siguro ‘to.” “A little,” sagot niya. “Pero worth it naman.” “How long did it take?” “Three hours. Nag-break pa iyong artist kasi nangalay daw kamay niya sa sobrang daming details.” Napatawa ulit ako. “Three hours kang tinutusok ng

Vanessa’s POV Napatingin agad ako sa sala nang mapansin ang sunod-sunod na pagpasok ng mga kasambahay namin habang may buhat na malalaking karton. Halos mapuno na ang buong living room dahil sa dami ng kahon na nakasalansan sa gilid ng sofa. Narinig ko pa ang excited na boses ni Mommy Kiara habang may itinuturo sa isang kasambahay kung saan ilalagay ang mga iyon. Katatapos ko lang maligo kaya nakasuot lang ako ng simpleng maternity dress habang pinupunasan ang basa ko pang buhok gamit ang towel. Bumaba ako dahil gutom na gutom na ako, pero mukhang mas naagaw ng eksena sa sala ang atensiyon ko kaysa sa pagkain. “Diyan muna ilagay. Careful, may fragile diyan!” sabi ni Mommy Kiara. “Kuya Ben, huwag mong patungan ‘yung pink box!” dagdag naman ni Kimberly habang hawak ang cellphone niya na parang may tsine-check na listahan. Napalingon silang dalawa nang mapansin ako. “Vanessa!” masayang tawag ni Mommy Kiara bago mabilis na lumapit sa akin. “Good timing! Kakadating lang ng ibang order

Third Person's POV Maingat na inalalayan ni Sebastian si Vanessa pagpasok nila sa kompanya. Mahigpit ang hawak niya sa baywang ng asawa habang dahan-dahan silang naglalakad papunta sa private elevator. Anim na buwan nang buntis si Vanessa kaya mas naging protective si Sebastian kaysa dati. Hindi na rin pumapasok araw-araw si Vanessa sa trabaho. Simula nang dumami ang problema sa kompanya nitong mga nakaraang buwan, halos pilitin na siya ni Sebastian na manatili na lang sa bahay para makapagpahinga. At sa totoo lang, pumayag na rin si Vanessa. Mabilis na siyang mapagod. Madalas sumakit ang likod niya at mamaga ang mga paa niya. May mga araw ding hirap siyang matulog dahil sobrang likot ng baby nila. Kaya nitong mga nakaraang buwan, mas naka-focus siya sa pag-aalaga sa sarili niya at sa pagiging asawa ni Sebastian. Pagpasok nila sa elevator, agad na pinindot ni Sebastian ang top floor. “Okay ka lang?” tanong niya habang nakatingin sa mukha ni Vanessa. “I’m fine.” “Masakit ba l

Third Person's POV Lubog na sa utang si Gerald mula nang bumagsak ang kompanya ng Watson Group. Siya ang sinisisi ng mga magulang niya kung bakit ganoon na lang kadaling nawala ang lahat. Ang Watson mansiyon na dati ay simbolo ng kapangyarihan at kayamanan ay parang kulungan na ngayon. Tahimik ang buong bahay at wala na halos mga kasambahay dahil karamihan ay pinatanggal na. Kahit ang mga mamahaling paintings sa dingding ay parang pinapaalala sa kaniya ang pamilyang legacy na siya mismo ang sumira. Naupo si Gerald sa dati niyang kwarto. Parehong kwartong pinangarap niyang balang araw ay siya ang mamamahala sa negosyo ng pamilya nila. Pero abo na lang ngayon ang pangarap na iyon. Ang kompanyang itinayo ng lolo sa tuhod niya, pinalago ng lolo niya, at inalagaan ng ama niya sa loob ng ilang dekada ay tuluyan nang nawala. Isa-isang ibinenta ang assets para mabayaran ang mga utang. Tatlong buwan nang walang maayos na salitang sinasabi sa kaniya ang ama niyang si Gregory Watson. Kada usa