Todos os capítulos de Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Capítulo 61 - Capítulo 70

Vanessa's POV Parang kahapon ko lang naaalala ang araw na iyon. Umuwi ako galing sa paaralan at nakita kong umiiyak ang nanay ko sa kusina. Namumula ang mga mata niya. Namamaga ang mukha niya. May hawak siyang papel. "Anong problema, Mama?" tanong ko. Tumingin siya sa akin. Sinubukan niyang ngumiti. Pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti. "Wala, anak. Wala kang dapat ipag-alala." Pero alam kong may mali. Alam ko dahil hindi nakaparada ang kotse ni Papa sa driveway. Alam ko dahil wala na ang mga damit niya sa aparador. Alam ko dahil hawak ng nanay ko ang papeles ng annu. Iniwan kami ng tatay ko para kay Tita Maria. Sariling kapatid ng asawa niya. Lumipat siya mula sa bahay namin papunta sa kanya. Tumigil siya sa pagtawag. Tumigil siya sa pagbabayad ng mga bagay-bagay. Tumigil siya sa pagiging tatay ko. At ang nanay ko? Nalanta siya. Tumigil sa pagkain. Tumigil sa pagtulog. Tumigil sa pamumuhay. Makalipas ang dalawang taon, wala na siya. Sabi ng doktor atake sa puso. Pero ala

Vanessa's POV Madilim ang buong bahay nang dumating ako sa bahay namin ni Sebastian. Walang laman ang driveway maliban sa kotse ko. Ibig sabihin, nasa bahay na si Sebastian. Nasa garage ang kotse niya. Kita ko sa bintana sa gilid. 'Yung black sedan. Naka-park nang perpekto sa pwesto nito. Ilang minuto akong nakaupo sa kotse. Hindi agad bumaba. Kailangan ko munang mag-ayos ng sarili. Napagod ako sa usapan namin ni Tita Maria. Ang pagmamaneho pauwi ay nagbigay sa akin ng sobrang oras para mag-isip. Tungkol sa tatay ko. Tungkol sa nanay ko. Tungkol sa lahat ng taong ginugol ko sa pakiramdam na iniwan at di ginusto. Pero ayaw ko nang isipin pa 'yun. Ngayong gabi dapat ay espesyal. First wedding anniversary namin. Kahit nakalimot si Sebastian. Kahit wala siyang pinaplano. Gagawin ko pa ring espesyal. Tumingin ako sa regalo sa passenger seat. Maliit na kahon na nakabalot sa silver na papel. Sa loob ay leather na wallet. Itim. Simple. Mahal. Dalawang buwan akong nag-ipon para mabili ito.

Vanessa’s POV Napatitig ako sa kanya. Nakabuka ang bibig ko. Kumakabog ang dibdib ko. Parang hindi gumagana ang utak ko. “You love me?” tanong ko. “I love you.” “Since when?” “I don’t know. Matagal na siguro. Maybe from the beginning. Baka masyado lang akong tanga para ma-realize agad.” Napahagulhol ako sa saya. “I love you too, Sebastian.” Sinubsob ko ulit ang mukha ko sa dibdib niya. Sirang-sira na ang make up ko. Niyakap ko siya nang mahigpit. Mas bumilis ang pag-agos ng luha ko—pero iba na ‘yon. Happy tears. Luha ng relief. Parang hinuhugasan lahat ng takot, doubt, at insecurities na ilang buwan kong dala. “I love you,” ulit ko. “Sobrang mahal kita na minsan nakakatakot.” “Nakakatakot din para sa akin,” sabi ni Sebastian, mabigat ang boses. Ramdam ang emosyon. “Hindi ko pa ‘to naramdaman dati. Hindi ko alam kung anong gagawin ko dito. Hanggang ngayon, hindi pa rin. Pero alam ko na ayokong mawala ka.” “Hindi ako mawawala.” “Promise?” Tumingala ako sa kanya. Namumula ang

Vanessa's POV Sebastian turned the vibrator on. Mahina ang tunog sa simula. Isang mahinang hugong. Idinikit niya ito sa tiyan ko. Naramdaman ko ang vibration sa balat ko. It was not intense. Just a tease. He moved it up to my ribs. Then down to my hip. Then across my pelvis. Each time, the vibration got a little stronger. Each time, I got a little more desperate. "Sebastian, please." "Please what?" "Please put it inside me." "Since you asked so nicely." Dahan-dahan ipinasok ni Sebastian sa akin ang vibrator at agad iyon gumalaw sa loob ng pagkababae ko. The moment the vibrator entered me, my back arched off the bed. My mouth fell open. A moan escaped my lips. The vibration was strong. Much stronger than I expected. It filled me completely. Every nerve in my body was on fire. Napasinghap ako at tumirik agad ang mga mata ko dahil sobrang lakas ng pag-vibrate nito. Hindi ako makapagsalita. Hindi makapag-isip. Pakiramdam na lang ang kaya ko. The vibration. The pressure. The way S

Vanessa's POV The words came through the phone. Loud. Clear. Crushing. Nagsimulang manginig ang mga kamay ko. Dahan-dahan kong ibinaba ang tinidor ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko at dahan-dahang napalingon kay Sebastian. Nagbago agad ang mukha niya. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya. Bahagyang nabuka ang bibig niya. Tumingin lang siya sa akin. Hindi siya nagsalita. Nakatingin lang siya sa akin. Patuloy pa ring nagsasalita si Tita Maria sa kabilang linya. Sumisigaw. Umiiyak. May kung anu-anong sinasabi na hindi ko na maintindihan. Ang tanging narinig ko lang ay ang unang mga salita niya. Ang mga salitang may winasak sa loob ko. “Patay na ang Papa mo! Hindi na niya kinaya ang sakit niya!” “Vanessa,” mahina at maingat na tawag ni Sebastian. “Vanessa, I’m so sorry.” Hindi ako sumagot. Hindi ako makasagot. Ayaw gumana ng bibig ko. Ayaw gumana ng utak ko. Nakatulala lang ako. “Vanessa, nandiyan ka pa ba?” rinig kong sabi ni Tita Maria mula sa phone. “Vanessa, narinig mo ba