Lahat ng Kabanata ng เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Kabanata 1 - Kabanata 10

วันปฐมนิเทศวันนี้ทางมหาวิทยาลัยนัดหมายนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่ 1 ทุกคนขึ้นหอประชุมพร้อมกันฉันกับฝันนัดแนะกันตั้งแต่เมื่อวานจะไป ม. ด้วยกัน แต่ค่ะแต่... ลูกพีชคนนี้ดันสะดุ้งตื่นก่อนนาฬิกาปลุก! เพราะฝันเห็นผู้ชายหน้าหล่อดาเมจรุนแรงคนเมื่อวานว่าเขาขับรถพาไปเที่ยวงี้ จะบ้าตายกับตัวเอง เจอกันแค่ครั้งเดียวถึงขั้นเก็บผู้ชายเอามาฝัน... รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น เพ้อเจ้อมากค่ะลูกพีช!ละคือพยายามหลับต่อเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ไง นี่เลยลุกจากเตียงขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะเดินมาเปิดตู้เย็นหยิบนมจืดกับเบเกอรี่แสนอร่อยฝีมือของคุณป้าที่ท่านนำมาใส่ตู้เย็นตั้งแต่เมื่อวานเข้าไมโคร เวฟเพื่ออุ่นทานฉันหยิบมือถือขึ้นมาเข้าไลน์ อ๊ะ! คุณแม่ทักมาว่าอยากเห็นลูกสาวในชุดนักศึกษา... ลูกของแม่ต้องสวยแน่เลย ฉันหลุดขำพลางส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะกลับไป ก่อนจะบอกว่าถ้าหนูเปลี่ยนผ้าเสร็จ เดี๋ยวถ่ายรูปส่งให้ดูค่ะ สักพักคุณแม่ก็ส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับมาทานอะไรเสร็จฉันเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน พอเห็นตัวเองในชุดนักศึกษาผ่านกระจกก็อดยิ้มไม่ได้ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกก้าวไงไม่รู้แฮะแชะ! ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเซลฟ

“แก! นั่นพี่ปี 3 ที่หาตัวโคตรยากใช่มะ ไปขอลายเซ็นกัน!” แก้มยุ้ยโพล่งน้ำเสียงตื่น เบิกตาโตพลางชี้ไปยังรุ่นพี่ผู้ชายกลุ่มนึงที่กำลังโดนน้องปี 1 ในเอกรุมล้อมระหว่างเดินเข้ามาในโรงอาหารช่วงนี้พวกเราเด็กปี 1 มีภารกิจต้องล่าลายเซ็นพี่ปี 2 ยันปี 4 เลยค่ะ ของพี่ปี 2...ฉันกับเพื่อนในเอกขอกันครบหมดละเพราะเจอกันบ่อยตอนพี่ๆ นัดซ้อมบูมเอก ขาดก็แต่พี่ปี 3 และปี 4 บางกลุ่มที่ไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็น แบบเรียนเสร็จพวกพี่เค้าก็ออกจาก ม. ไปเลยไรเงี้ย เพราะงั้นถ้าเจอต้องรีบทันที อย่ารอเวลาอะไรทั้งนั้น“แกสองคนไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันกับฝันเฝ้าโต๊ะเอง” ฉันพยักเพยิดบอกเอมกับแก้มยุ้ย ตาก็มองรุ่นพี่ด้วยว่าหน้าตาเป็นไง เผื่อวันนี้พวกพี่เค้าว๊าบหายไปก่อน... เจอเวลาอื่นจะได้ขอถูกคน“เค เดี๋ยวฉันสองมานะ ป่ะ...ไปกัน” เอมพยักหน้าชวนแก้มยุ้ย แล้วสองคนนี้ก็วิ่งโร่ไปหาพวกรุ่นพี่อย่างไม่รอช้า อย่างที่รู้กัน คณะมนุษย์มีนักศึกษาเรียนเยอะ ที่นั่งในโรงอาหารค่อนข้างมีจำกัด ลุกปุ๊บคือเสียม้าปั๊บ เพราะงั้นต้องมีคนทำหน้าที่เฝ้าโต๊ะ จะทำอะไรค่อยผลัดเปลี่ยนกันไป“พวกนั้นโดนบูมแน่เลย” ฝันว่าเมื่อเห็นเอมกับแก้มยุ้มรวมถึงเพื่อนในเอกคนอื

ติ๊ง!ลิฟท์ที่ฉันเป็นคนกดเรียกลงมาเปิดออก ฉันรีบพาร่างที่ชื้นด้วยน้ำฝนของตัวเองขึ้นมาชั้นบน แต่ระหว่างที่เดินผ่านห้องฝันก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าเพื่อนคงกำลังเป็นห่วง เลยเปิดกระเป๋าล้วงมือถือส่งไลน์บอกอีกฝ่ายว่าถึงหอแล้วยังไม่ทันที่จะปิดหน้าจอมือถือด้วยซ้ำ ฝันก็ส่งสติ๊กเกอร์หมีเต้นระบำกลับมา แถมบอกว่าดีใจที่ฉันได้รับการปล่อยตัวจากรุ่นบ้าอำนาจสักที ฉันส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะกลับไป แล้วบอกว่าเดี๋ยวค่อยเม้าท์กันนะขออาบน้ำก่อน ฝันก็ส่งสติ๊กเกอร์กระต่ายโอเคกลับมาฉันใช้คีย์การ์ดแตะประตูเข้าห้อง นำเสื้อช็อปกับผ้าขนหนูของพี่เทมส์ไปพาดเก้าอี้ รีบเอาของออกจากกระเป๋ามาผึ่งทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูและชุดนอนเข้าห้องน้ำ พออาบน้ำสระผมเรียบร้อยก็ออกมาใช้ไดร์เป่าผมจนแห้งสนิท เปิดทีวีเพื่อไม่ให้ในห้องเงียบจนเกินไปจากนั้นก็รื้อตู้เย็นหาอะไรทาน โชคดีที่มีไส้อั่วเจ้าเด็ดจากแพร่อยู่ใต้ชั้นฟรีซ เลยจัดการเอาเข้าไมโครเวฟ อุ่นทานกับขนมปังแผ่นที่มีอยู่ซะเลยระหว่างที่กำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อค่ำอยู่นั้น คุณแม่ก็วีดีโอคอลมาถามไถ่ความเป็นไปเหมือนเช่นทุกวัน ฉันเล่าโน่นนี่นั่นให้ฟังไปเรื่อยเปื่อย แต่ไม่ได้บอกเรื

เพราะทนสายตาล้อเลียนของพวกพี่เจมส์ไม่ไหว แถมพี่เทมส์ยังเฉย ไม่แก้ต่างอะไรสักอย่าง หนำซ้ำยังใช้สายตาคู่มีพลังแต่วิ้งวับมองมานิ่งๆ อย่างที่พี่เค้าชอบทำอีก“พวกหนูสองคนอิ่มพอดีเลย ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ!”พรึ่บ! ฉันลุกขึ้นยืน ยกมือขึ้นไหว้พวกพี่ว้าก ยื่นมือไปคว้าข้อมือของฝัน ดึงเพื่อนรักออกไปจ่ายตังค์แล้วออกจากร้านทันที“พีช” ฝันเรียกฉันด้วยน้ำเสียงติดจะงอนเมื่อเดินมาไกลจากร้านก๋วยเตี๋ยวพอสมควร“เดี๋ยวฉันเลี้ยงเนื้อย่าง ทงคัตสึ ชูครีม หรือแกอยากกินไรบอกได้เลย...” ฉันบอกอย่างเอาใจ“ไม่ใช่เรื่องกิน” ฝันขัดขึ้น “เรื่องพี่เฮ้ดว้ากต่างหาก สารภาพมาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้น!”“แกอย่ามองฉันอย่างงั้นเซ่” ฉันพูดอย่างออดอ้อนเมื่อเจอสายตาจ้องจับผิดของเพื่อนหน้าหวาน ตอนนี้เราสองคนอยู่ในห้องของฉันค่ะ โดยที่ฝันเป็นฝ่ายยืนกอดอกมองมาแบบไม่วางตา ส่วนฉันนั่งเจี๊ยมเจี้ยมบนโซฟากลางห้องนั่งเล่น“ก็แกอ่ะ ปิดบังฉันก่อน หึ!” ฝันใช้น้ำเสียงกระเง้ากระงอด บู้ปากเหมือนน้อยใจอะไรทำนองนั้น“โนๆ ฉันไม่ได้ปิดบังนะ แค่เห็นว่าไม่สำคัญเลยไม่ได้เล่าให้ฟังเท่านั้น” ฉันแก้ตัวหน้าตาใสซื่อ ใช่ซะที่ไหนกันล่ะ...กลัวเล่าไปเพื่อนจะฟัน

ตอนที่เข้ามาในลานเกียร์ พี่เทมส์เห็นฉันเข้าก็ทำท่าเหมือนจะเดินมาหา ฉันงี้รีบหลบหลังฝันทันที ก่อนจะล้วงมือถือส่งไลน์ไปบอกว่าI am peachchan : หนูคิดว่าเย็นนี้เราเจอกันที่โรงหนังดีกว่าค่ะTHAMES : ทำไมไม่ไปด้วยกัน?I am peachchan : รับน้องเสร็จ หนูต้องเอาของไปเก็บที่หอก่อนค่ะ แยกกันไปน่าจะสะดวกกว่าTHAMES : งั้นพี่ไปรับเราหน้าหอตอน 4 โมง 40 เตรียมตัวรอเลยห๊ะ! อะไรของพี่เขากัน? เวลาแค่นี้จะพอไร เริ่มรับน้องตอนสี่โมง กว่าจะเลิกก็ปาเข้าไปสี่โมงครึ่ง เวลาสิบนาทีจะพอกับการเดินกลับหอเอาของไปเก็บได้ไง ฉันเก็บความสงสัยไว้ในใจ ขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างงุนงงแต่แล้วก็ได้คำตอบในเวลาต่อมา เมื่อหนึ่งในพี่ว้ากคณะวิศวะอย่างพี่กัสประกาศว่า“พวกคุณรู้มั้ย! ตอนนี้พวกคุณสามารถอยู่ในระเบียบวินัยได้อย่างเคร่งครัด ทำให้พวกผมไม่มีอะไรจะบ่น ไม่มีอะไรจะว้าก เพราะงั้นวันนี้ทุกคนกลับบ้านได้” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากภายในเวลาไม่ถึงห้านาที เล่นเอาน้องปี 1 หันมองหน้ากันอย่างงงๆ แต่ก็รีบสลายตัวอย่างรวดเร็ว (กลัวพี่เปลี่ยนใจน่ะสิ)รุ่นพี่คณะมนุษย์ก็คงอึ้งแต่ทำอะไรไม่ได้ (พี่เอเคยเม้าท์ให้ฟังว่า พอรวมการรับน้องทั้งสองคณะ