All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Chapter 1 - Chapter 10

ขวับ! พอเงยหน้ามองเจ้าของกระดุมเสื้อ ฉันเกิดอาการตัวแข็งค้างในชั่ววินาที ละ... หล่อมากกก!หล่อจนลูกพีชคนนี้แทบลืมหายใจเลย ผู้ชายอะไรเบ้าหน้าฟ้าประทานชัดๆ เริ่มจากกรอบหน้าได้รูปที่ชัดมาก ตาคมแต่วิ้งวับ คิ้วเข้มเรียงเป็นระเบียบ ริมฝีปากสีชมพูได้รูปสวย จมูกนี่พุ่งออกมาชัดมากแต่โคตรรับกับใบหน้าเลย ไหนจะตัวสูง ไหล่กว้าง ยิ่งใส่เชิ้ตดำตัดกับผิวขาวดูสุขภาพดีของเขาด้วยแล้ว... ยิ่งทำให้หนุ่มคนนี้ดูหล่อแบบเกินต้าน หล่อแบบออลคิล ประติมากรรมชั้นเลิศที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาเป็นแบบนี้สินะ!“มึงก็ทำเสียงดุ น้องเค้านิ่งไปละเห็นมั้ย” เสียงแหบห้าวที่ลอดเข้าหูทำให้ฉันรู้สึกตัว ก่อนจะเบนสายตามายังคนพูด แล้วก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีมากอีกสามคนกำลังส่งยิ้มมา ฉันยิ้มตอบก่อนจะหันกลับมาที่คู่กรณีเนื่องจากหมุนไปทางไหน...ปลายผมก็ยิ่งดึงรั้ง เจ็บจนรู้สึกได้“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”ความที่ถูกอบรมพร่ำสอนมาแต่เด็กว่ามารยาทเป็นสิ่งสำคัญทำให้ฉันเอ่ยปากขอโทษอีกครั้ง ทว่าหนุ่มหล่อเกินต้านไม่ได้พูดอะไร นอกจากใช้สายตาคู่คมกริบมองมานิ่งๆ ... มองจนฉันรู้สึกร้อนที่ใบหน้า ใจเต้นตึกตักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เอ่อ... หนูจะรีบเอาผมออ

“ว้าย! เทมส์!”“พี่เทมส์แหละแก หล่อโคตร!”“แก๊! น้องเทมส์!”“เบ้าหน้าฟ้าประทานเว่อร์ หล่อเผื่อผู้ชายทั้ง ม.รึไงนะ อ๊าย!”เสียงวีดว้ายจากสาวๆ แทบทุกโต๊ะราวกับเกิดอุปทานหมู่ทำให้ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ใครคือเทมส์? ทำไมเขาถึงได้รับการต้อนรับดีขนาดนี้“พวกมึงสามคนรู้จักเกรงใจคนอื่นมั่ง ร้านมีเยอะแยะจะเบียดคนไม่รู้จักทำไม กลับ!” น้ำเสียงติดนิ่งปนหงุดหงิดของคนพูดทำเอาฉันใจเต้นตึกตักขวับ! พอหันมองด้านหลังก็พบผู้ชายหล่อเหลาดาเมจรุนแรงทั้งในโลกแห่งความจริงและความฝันยืนห่างไม่ถึงห้าก้าว“มึงแหกตามองดีๆ ไอ้เทมส์ คนไม่รู้จักที่ไหน นี่น้องฝันกับน้องพีชไงวะ” พี่คนนึงพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อวินาทีนี้ฉันรู้สึกเหมือนจะลืมหายใจเมื่อเจ้าของสายตาคู่คมกริบมองตรงมาที่ฉันอย่างมั่นคง มองจนฉันแพ้สายตาคู่นั้น ต้องหลบโดยพลัน...ไลน์~ เสียงข้อความไลน์ของฉัน ฝัน เอมและแก้มยุ้ยดังพร้อมกันทำให้พวกเราหยิบมือถือขึ้นมาเช็ค แล้วพบว่า...“เอาไงดี ข้าวก็สั่งไปแล้ว” เอมถามอย่างปรึกษา“นาทีนี้คงต้องใช้วิธีใส่กล่องหิ้วเข้า ม. ละแหละ” แก้มยุ้ยบอกพลางถอนหายใจ“แต่ถ้ามัวรอข้าว อาจไม่ทันก็ได้นะ” ฉันพูดเสียงอ่อย“มีไรก

“แก! นั่นพี่ปี 3 ที่หาตัวโคตรยากใช่มะ ไปขอลายเซ็นกัน!” แก้มยุ้ยโพล่งน้ำเสียงตื่น เบิกตาโตพลางชี้ไปยังรุ่นพี่ผู้ชายกลุ่มนึงที่กำลังโดนน้องปี 1 ในเอกรุมล้อมระหว่างเดินเข้ามาในโรงอาหารช่วงนี้พวกเราเด็กปี 1 มีภารกิจต้องล่าลายเซ็นพี่ปี 2 ยันปี 4 เลยค่ะ ของพี่ปี 2...ฉันกับเพื่อนในเอกขอกันครบหมดละเพราะเจอกันบ่อยตอนพี่ๆ นัดซ้อมบูมเอก ขาดก็แต่พี่ปี 3 และปี 4 บางกลุ่มที่ไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็น แบบเรียนเสร็จพวกพี่เค้าก็ออกจาก ม. ไปเลยไรเงี้ย เพราะงั้นถ้าเจอต้องรีบทันที อย่ารอเวลาอะไรทั้งนั้น“แกสองคนไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันกับฝันเฝ้าโต๊ะเอง” ฉันพยักเพยิดบอกเอมกับแก้มยุ้ย ตาก็มองรุ่นพี่ด้วยว่าหน้าตาเป็นไง เผื่อวันนี้พวกพี่เค้าว๊าบหายไปก่อน... เจอเวลาอื่นจะได้ขอถูกคน“เค เดี๋ยวฉันสองมานะ ป่ะ...ไปกัน” เอมพยักหน้าชวนแก้มยุ้ย แล้วสองคนนี้ก็วิ่งโร่ไปหาพวกรุ่นพี่อย่างไม่รอช้า อย่างที่รู้กัน คณะมนุษย์มีนักศึกษาเรียนเยอะ ที่นั่งในโรงอาหารค่อนข้างมีจำกัด ลุกปุ๊บคือเสียม้าปั๊บ เพราะงั้นต้องมีคนทำหน้าที่เฝ้าโต๊ะ จะทำอะไรค่อยผลัดเปลี่ยนกันไป“พวกนั้นโดนบูมแน่เลย” ฝันว่าเมื่อเห็นเอมกับแก้มยุ้มรวมถึงเพื่อนในเอกคนอื

เอ๋? ไม่เห็นมีผู้ชายสักคน มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น นี่ฉันโดนอำป่ะขวับ! ฉันหันหน้ากลับมาหาพวกรุ่นพี่อีกครั้ง“หนูไม่เห็นรุ่นพี่ผู้ชายเลยค่ะ”“รุ่นพี่คนนั้นไปตั้งแต่เมื่อน้องยืนนิ่งสักพักละครับ”อ้าว! ถ้างั้นก็ต้องได้ภารกิจใหม่ใช่ป่ะ เออ! ฉันก็พอโชคดีอยู่บ้างนะ“แฮ่ๆ” ฉันยิ้มแหย ทำเป็นถามด้วยน้ำเสียงสลด “งั้นมีภารกิจใหม่ให้หนูทำรึเปล่าคะ”“ตอนนี้ยังครับ ไว้พวกพี่คิดออกเดี๋ยวบอกอีกที”อ้าวเฮ้ย! ไหงงั้นล่ะ สรุปคือวันนี้ฉันจะไม่ได้ลายเซ็นสินะ โธ่!“ได้ค่ะ” ฉันค้อมหัวรับคำอย่างว่าง่าย ใครจะกล้าเถียงล่ะ เกิดเถียงแล้วโดนเขม่นโดนทำโทษทำไง... ฉันยังอยากใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยอย่างสุขสงบอยู่หนาเจ้าหลังเลิกเรียนเป็นเวลาที่รุ่นพี่ในคณะเรียกพบฉันไม่รู้มหาลัยอื่นเค้ารับน้องกันยังไง แต่มหาลัยที่ฉันเรียนอยู่ ตอนเย็นรุ่นพี่จะนัดรุ่นน้องปี 1 รวม ตัวที่คณะ จากนั้นก็แนะนำโน่นนี่นั่น ถ้าทำอะไรผิดก็โดนอบรมสักพักใหญ่ เสร็จละก็ซ้อมเชียร์ต่อ แต่ถ้าใครลงดาวเดือน เป็นเชียร์ลีดเดอร์ เป็นนักกีฬาหรือทำกิจกรรมอื่นๆ ให้คณะจะได้รับการยกเว้นไม่ต้องเข้าเชียร์ส่วนฉัน ฝัน เอมและแก้มยุ้ย เราสี่คนไม่ใช่สายกิจกรรมทำให้ต้องซ้อมเ

“เฮ้ยๆ! ลูกพีชเอกญี่ปุ่น”“เชี่ย! มองมุมไหนก็โคตรตุ๊กตา”“น้องคนนั้นจะทำอะไร เฮ้ย! เดินตรงไปทางพวกวิศวะด้วย”“พวกแก! เด็กเอกญี่ปุ่นเดินไปทางรุ่นพี่พวกเราเว้ย”เวลานี้ใครพูดอะไรฉันแทบไม่ได้ยินทั้งนั้น มีอย่างเดียวที่ได้ยินคือเสียงหัวใจตัวเองกำลังเต้นตึกตักด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งตื่นเต้น ทั้งแอบเขิน ทั้งกลัวสาวๆ หมั่นไส้ผสมปนเปกันไปหมด“มีอะไรรึเปล่าครับน้องลูกพีช”ยังไม่ทันที่ฉันจะถึงตัวเป้าหมาย พี่เจมส์ที่หันมาทางนี้พอดีก็ทักทายด้วยสีหน้าใจดีต่างกับตอนเป็นพี่ว้ากเมื่อกี้ชะมัดพรึ่บ! อะไรคือการที่สิ้นเสียงของพี่เจมส์ กลุ่มพี่ว้ากวิศวะทั้งหมดหันมามองฉันเป็นตาเดียว?ฮือ! ให้มันได้อย่างนี้เซ่! จากที่คิดว่าจะไม่ทำให้ตัวเองเป็นจุดสนใจ คงเป็นแค่ความฝันแล้วสินะ“คือ...คือว่าหนู” ฉันอึกอักเพราะไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ยิ่งพี่เทมส์มองมาด้วยสีหน้านิ่งๆ ด้วยแล้ว ยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่ โอย! เครียดลงแก้มค่ะ!“น้องลูกพีช พวกพี่รอดูอยู่นะ!” ขวับ! เสียงตะโกนของรุ่นพี่ปี 3 ทำให้ฉันหันไปมองพวกพี่เขาทันควันฮือ! พี่ก็อย่าเร่งสิคะ หนูกำลังทำใจอยู่ เฮ้ยเดี๋ยวๆ! ไหงทั้งรุ่นพี่ ทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกันทั้งสองคณ