คราวหลังไลน์มานะ-1

วันนี้มีเรียนแค่บ่ายวิชาเดียวค่ะ

เพราะงั้นฉันกับแกงค์เพื่อนสนิทเลยตกลงกันว่าจะทานข้าวให้เรียบร้อยก่อนเข้า ม. เนื่องจากไม่อยากเบียดเสียดผู้คนในโรงอาหารคณะนั่นล่ะ

พอ 11 โมง... ฉันกับฝันก็ลงมาสั่งข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งหน้าหอ ระหว่างรอข้าวอยู่นั้น เอมกับแก้มยุ้ยก็เดินมาหาที่ร้าน จากนั้นเราสี่คนก็ขึ้นมานั่งทานข้าวที่ห้องฉันกัน

“อร่อยอ่ะ มันไม่ได้เผ็ดอย่างเดียวแบบบางร้านแต่นี่มีครบทุกรส มิน่า... คนถึงเยอะมาก” หลังจากได้ลิ้มรสหมูผัดพริกแกงไข่ดาวเพียงคำแรก แก้มยุ้ยก็ออกปากชมทันที

“ข้าวผัดของฉันก็อร่อยเหมือนกัน แกลองชิมดู” เอมยื่นข้าวผัดไปทางแก้มยุ้ยบ้าง กลายเป็นว่าสองคนนี้แลกข้าวกันชิมซะงั้น

“เออ! ข้าวผัดก็อร่อย คราวหลังถ้ามีเรียนบ่ายแค่ตัวเดียว เรามาทานข้าวร้านนี้กันก่อนเหอะ... อร่อยกว่าใน ม. เยอะมาก” คำชวนของแก้มยุ้ยทำเอาฉันกับฝันหัวเราะออกมา

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ฉันก็เบื่ออาหารที่คณะไม่ต่างจากแกหรอก” ฝันว่ายิ้มๆ ก่อนจะตักข้าวใส่ปาก

“มันส่งอะไรมาวะ” เอมพึมพำขณะกำลังจ้องหน้าจอมือถือ แล้วก็โพล่งหน้าตาตื่นซะงั้น “พวกแกดูไรนี่! ลิซ่ามันส่งมา” ลิซ่าคือเพื่อนเก้งในเอกที่นิสัยดีแถมสร้างเสียงหัวเราะให้พวกเราเป็นประจำอีกด้วย ชื่อจริงของมันคือเมธา แต่มันบอกให้เรียกลิซ่าเพราะมันสวยระดับไอดอลเกาหลี ฮ่าๆ

“มีไรเหรอ” ฝันกับแก้มยุ้ยถามพร้อมกัน เอมไม่ได้ตอบ นอกจากวางมือถือลงบนโต๊ะก่อนจะเร่งเสียงดังจนสุด

หือ! คลิปวีดีโอ? ของใครอ่ะ? สักพักฉันก็ได้คำตอบเพราะคนถ่ายซูมเข้าไปใกล้ๆ จนเห็นว่าคนในคลิปเป็นพี่เทมส์! ละอีกคนคือผู้หญิงหน้าตาสะสวยกำลังยื่นไอโฟนไปตรงหน้าพี่เฮ้ดว้ากคณะวิศวะ เธอพูดด้วยสีหน้าสดใสว่า

“พี่เทมส์คะ หนูขอถ่ายรูปคู่กับพี่ได้มั้ย หนูปลื้มพี่มากเลย” แปล๊บ! เกิดอะไรขึ้นกับหัวใจฉันกัน ทำ ไมมันกระตุกแปลกๆ พี่เทมส์จะตกลงหรือปฏิเสธ? ฉันเผลอเม้มปากด้วยความอยากรู้

เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมฉันต้องอยากรู้ ในเมื่อมันไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย ฉันคิดอย่างแตกตื่น

“.............” หือ! พี่เทมส์เงียบ แถมยังมองผู้หญิงหน้าตาสะสวยอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินไปสมทบกับพวกพี่เดย์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... น่าสงสารอ่ะ คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวฉันเป็นอันดับแรก ความรู้สึกถัดมาคือโล่งใจ

เจ้ย! นี่ฉันนิสัยเสียถึงขั้นเห็นผู้หญิงด้วยกันวืดแล้วโล่งอกงั้นเหรอ ทำไมเป็นคนแบบนี้ห๊ะลูกพีช!

“ก็หน้าแตกไปเลยสิคะ” เสียงของแก้มยุ้ยทำให้ฉันสั่งตัวเองหยุดคิดบ้าบอ ก่อนจะตักข้าวใส่ปากทันควัน

“เป็นฉันนี่อายมากเลยนะ โดนมองเป็นธาตุอากาศขนาดนั้น” ฝันพูดพลางกอดข้อศอกด้วยสีหน้าสยด สยอง

“ก็อย่างว่าแหละ พี่เทมส์ดูไม่ใช่ผู้ชายที่ยอมทำตามคำขอใครง่ายๆ” เอมออกความเห็นพลางเก็บมือถือ

“แต่พี่เขายอมทำตามคำขอพีชมันนะ ทำแบบง่ายๆ โดยที่พีชไม่ต้องออกปากขอซ้ำสองด้วย” ฝันพูดลอยๆ ก่อนที่เอมและแก้มยุ้ยจะชะงัก

ขวับ! แล้วเพื่อนทั้งสามก็มองหน้าฉันอย่างตะลึง

“หรือว่าพี่เทมส์จะชอบแก!” เอมถามหน้าตาตื่น

“บ้าเหรอ! ไม่มีทาง” ฉันระรัวส่ายหน้าแบบไม่กลัวหัวหลุดจากคอ พี่เขาจะมาชอบฉันได้ไงในเมื่อเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเองเหอะ

“ทำไมจะไม่มี ขนาดตัวท็อปคณะบริหารเข้าไปขอถ่ายรูป พี่เขายังไม่ยอมเลย แต่ทีแกขอ... พี่เทมส์เป็นฝ่ายกดชัตเตอร์เองด้วยซ้ำ” ฝันร่ายยาวแบบไม่หายใจหายคอ

“พี่เขาอาจจะสงสารฉันก็ได้ป่ะ ไหนจะโดนรุ่นพี่ในเอกแกล้ง ไหนจะโดนกลุ่มพี่ว้ากเพื่อนเขาโห่แซว เพราะงั้นเลยยอมช่วยให้มันจบๆ ไป” ฉันบอกพลางยกไหล่ขึ้นเหมือนไม่คิดไรมาก ในใจก็สั่งให้ตัวเองอย่าเพ้อไปตามข้อสันนิษฐานของสามคนนี้

“แต่ฉันว่าพี่เทมส์ชอบแก ไม่งั้นจะเนียนขอไลน์แกทำไม” แก้มยุ้ยพยักหน้าเหมือนชวนเชื่อ ฉันงี้รีบส่ายหน้าอย่างไว

“โนจ้า! พี่เขามีไลน์ฉันก็จริงแต่ไม่เคยทักมาเหอะ” ว่าแล้วฉันก็หยิบมือถือตัวเองขึ้นมา เข้าหน้าแชทไลน์ของพี่เทมส์ ก่อนจะยื่นให้สามคนนี้ดู เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันเลย มีเพียงรูปที่พี่เทมส์ส่งมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น “เห็นป่ะ พี่เทมส์ไม่ได้จีบฉัน ไม่เคยชวนคุยไรด้วย” ฉันย้ำอีกครั้งทำเอาสามคนนี้ทำหน้างงเหมือนมึนตึ๊บ

“แปลกมาก ตอนรับน้องพี่เขามองแกออกบ่อย ทำไมพอมีโอกาส... เขาไม่คุยกับแกวะ” ฝันกอดอกด้วยสีหน้าครุ่นคิด บ่นพึมพำอย่างไม่เข้าใจ

“เขาอาจจะมองเพื่อนเอกจีนที่นั่งข้างฉันก็ได้ป่ะ รายนั้นโคตรสวยเลย” ฉันบอกเหมือนไม่คิดอะไร แต่ในใจดันรู้สึกโหวงเหวงพิกล

“แกๆ คนนั้นไง ที่ได้ถ่ายรูปกับพี่เทมส์”

“เฮ้ย! น่ารักอ่ะ เหมือนตุ๊กตาเลย”

“มึง! เด็กนั่นที่เข้าไปขอถ่ายรูปกับเทมส์”

“แหม่! ช่างกล้า คิดว่าน่ารักตายล่ะ”

“นั่นไง คนนั้นที่...บลาๆ ”

“อีกละ” ฉันถอนหายใจด้วยความเซ็งระหว่างเดินเข้ามาใน ม. แล้วดันมีผู้หญิงทั้งรุ่นเดียวกันรวมถึงรุ่นพี่ ต่างซุบซิบแล้วชี้มาทางนี้ ซ้ำร้ายบางคนถึงกับเบ้ปากใส่ ทั้งหมดเป็นเพราะรุ่นพี่ปี 3 ในเอกนั้นแหละ แกล้งให้ฉันไปขอถ่ายรูปคู่กับพี่เทมส์ เป็นไงล่ะ... โดนเม้าท์ โดนหมั่นไส้เลย ชีวิตอยู่ยากไปอีก!

“เอาน่าแก อย่าคิดมาก เดี๋ยวคนก็ลืม” ฝันที่เดินข้างกันยื่นมือมาแตะไหล่อย่างให้กำลังใจ สมละที่เป็นเพื่อนสนิท ฉันยังไม่ทันบ่นไร อีกฝ่ายก็ดันรู้ความในใจซะแล้ว

“พวกแกคิดดูดิ เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายวันละ ยังเม้าท์ไม่เลิกอ่ะ” ฉันบู้ปากอย่างเหนื่อยหน่าย เกิดเรื่องตั้งแต่วันศุกร์ นี่ก็วันจันทร์ ทำไมยังพูดถึงกันอีกคะ... ไม่เบื่อกันบ้างเหรอ

“ก็เพราะแกน่ารักไง คนเลยพูดถึงเป็นธรรมดา” ว่าแล้วเอมก็ยื่นมือมาบิดแก้มขวาของฉันเบาๆ ด้วยสีหน้ามันเขี้ยว

“ไอ้พวกที่มองอย่างหมั่นไส้ก็ไม่มีไรหรอก อิจฉาแหละดูออก... แกเลิกคิดมากได้ละ โอเค้?” แก้มยุ้ยยกไหล่ แบสองมือออกมาด้านหน้าและยักคิ้วให้

“อือ” ฉันพยักหน้าเนือยๆ จนสามคนนี้หัวเราะออกมา

อันที่จริงนอกจากพูดขอบคุณไปแล้ว ฉันควรต้องไหว้ / ย่อสามคนนี้ด้วยซ้ำ เพราะถ้าไม่ได้ฝัน เอม และแก้มยุ้ยเข้ามาช่วยเคลียร์... เรื่องน่าจะออกมาเลวร้ายมากกว่านี้อีกมั้ง

ก็แบบศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ที่ผ่านมา ทั้งรุ่นพี่ทั้งเพื่อนในเอกต่างไลน์มาถามสามคนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันคลั่งพี่เทมส์ถึงขนาดเข้าไปขอถ่ายรูปคู่เลยเหรอ สามสาวก็ช่วยอธิบายว่าฉันไม่ได้ชอบพี่เทมส์ ไม่ได้คิดอะไรกับเฮ้ดว้ากคณะวิศวะทั้งนั้น แต่ที่ทำไปเพราะโดนรุ่นพี่ปี 3 สั่งเพื่อแลกกับลายเซ็นก็เท่านั้น

เราสี่คนเดินขึ้นตึกอย่างไม่เร่งรีบเพราะยังเหลือเวลาอีกประมาณสิบนาทีกว่าจะเข้าเรียน พอเปิดประตูเข้าไปในห้องก็แอบงงนิดหน่อยเมื่อเห็นรุ่นพี่ผู้หญิงเอกอื่นยืนเรียงหน้ากระดานถึงห้าคน

“รุ่นพี่เค้ามาทำอะไรกันเหรอ” พอหย่อนตูดลงบนเก้าอี้ ฉันกระซิบถามลิซ่าที่นั่งในห้องอยู่ก่อนแล้ว

“มาตามหาหลีดหน้าใหม่ เค้าบอกว่าทั้งคณะมีแค่เอกเราเอกเดียวที่ไม่ไปคัดตัว” ลิซ่ากระซิบกลับ

“น้องลูกพีชคะ”

เฮือก! เสียงเรียกของรุ่นพี่ทำเอาฉันแอบตกใจก่อนจะเงยหน้าขานรับ “คะ”

“พี่อยากให้น้องไปคัดตัวในวันนี้ด้วยค่ะ” รุ่นพี่พูดเสียงเข้มแถมมองฉันด้วยแววตาแข็งกร้าว... อะไรอ่ะ? ไหงมองเหมือนโกรธกันเลย งงนะ!