All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Chapter 11 - Chapter 20

วันนี้มีเรียนแค่บ่ายวิชาเดียวค่ะเพราะงั้นฉันกับแกงค์เพื่อนสนิทเลยตกลงกันว่าจะทานข้าวให้เรียบร้อยก่อนเข้า ม. เนื่องจากไม่อยากเบียดเสียดผู้คนในโรงอาหารคณะนั่นล่ะพอ 11 โมง... ฉันกับฝันก็ลงมาสั่งข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งหน้าหอ ระหว่างรอข้าวอยู่นั้น เอมกับแก้มยุ้ยก็เดินมาหาที่ร้าน จากนั้นเราสี่คนก็ขึ้นมานั่งทานข้าวที่ห้องฉันกัน“อร่อยอ่ะ มันไม่ได้เผ็ดอย่างเดียวแบบบางร้านแต่นี่มีครบทุกรส มิน่า... คนถึงเยอะมาก” หลังจากได้ลิ้มรสหมูผัดพริกแกงไข่ดาวเพียงคำแรก แก้มยุ้ยก็ออกปากชมทันที“ข้าวผัดของฉันก็อร่อยเหมือนกัน แกลองชิมดู” เอมยื่นข้าวผัดไปทางแก้มยุ้ยบ้าง กลายเป็นว่าสองคนนี้แลกข้าวกันชิมซะงั้น“เออ! ข้าวผัดก็อร่อย คราวหลังถ้ามีเรียนบ่ายแค่ตัวเดียว เรามาทานข้าวร้านนี้กันก่อนเหอะ... อร่อยกว่าใน ม. เยอะมาก” คำชวนของแก้มยุ้ยทำเอาฉันกับฝันหัวเราะออกมา“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ฉันก็เบื่ออาหารที่คณะไม่ต่างจากแกหรอก” ฝันว่ายิ้มๆ ก่อนจะตักข้าวใส่ปาก“มันส่งอะไรมาวะ” เอมพึมพำขณะกำลังจ้องหน้าจอมือถือ แล้วก็โพล่งหน้าตาตื่นซะงั้น “พวกแกดูไรนี่! ลิซ่ามันส่งมา” ลิซ่าคือเพื่อนเก้งในเอกที่นิสัยดีแถมสร้างเสียงหัวเราะให

ติ๊ง!ลิฟท์ที่ฉันเป็นคนกดเรียกลงมาเปิดออก ฉันรีบพาร่างที่ชื้นด้วยน้ำฝนของตัวเองขึ้นมาชั้นบน แต่ระหว่างที่เดินผ่านห้องฝันก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าเพื่อนคงกำลังเป็นห่วง เลยเปิดกระเป๋าล้วงมือถือส่งไลน์บอกอีกฝ่ายว่าถึงหอแล้วยังไม่ทันที่จะปิดหน้าจอมือถือด้วยซ้ำ ฝันก็ส่งสติ๊กเกอร์หมีเต้นระบำกลับมา แถมบอกว่าดีใจที่ฉันได้รับการปล่อยตัวจากรุ่นบ้าอำนาจสักที ฉันส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะกลับไป แล้วบอกว่าเดี๋ยวค่อยเม้าท์กันนะขออาบน้ำก่อน ฝันก็ส่งสติ๊กเกอร์กระต่ายโอเคกลับมาฉันใช้คีย์การ์ดแตะประตูเข้าห้อง นำเสื้อช็อปกับผ้าขนหนูของพี่เทมส์ไปพาดเก้าอี้ รีบเอาของออกจากกระเป๋ามาผึ่งทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูและชุดนอนเข้าห้องน้ำ พออาบน้ำสระผมเรียบร้อยก็ออกมาใช้ไดร์เป่าผมจนแห้งสนิท เปิดทีวีเพื่อไม่ให้ในห้องเงียบจนเกินไปจากนั้นก็รื้อตู้เย็นหาอะไรทาน โชคดีที่มีไส้อั่วเจ้าเด็ดจากแพร่อยู่ใต้ชั้นฟรีซ เลยจัดการเอาเข้าไมโครเวฟ อุ่นทานกับขนมปังแผ่นที่มีอยู่ซะเลยระหว่างที่กำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อค่ำอยู่นั้น คุณแม่ก็วีดีโอคอลมาถามไถ่ความเป็นไปเหมือนเช่นทุกวัน ฉันเล่าโน่นนี่นั่นให้ฟังไปเรื่อยเปื่อย แต่ไม่ได้บอกเรื

“สวัสดีค่ะพี่เทมส์ เลิกเรียนแล้วใช่มั้ยคะ”“อือ เราอยู่ที่คณะใช่ป่ะ” พี่เทมส์ถามเสียงเรียบ“เปล่าค่ะ ตอนนี้หนูอยู่หอ พี่เทมส์รอหนูแป๊บนึงนะคะ ไม่เกินสิบห้านาทีเดี๋ยวหนูเอากระเป๋าไปให้ที่คณะค่ะ” ฉันบอกยาวเหยียดพลางเอาของขวัญใส่ลงถุงกระดาษอย่างระมัดระวัง“งั้นรอนั่นแหละ เดี๋ยวพี่ขับรถไปเอาที่หอเราเอง”“โอเคค่ะ” ฉันตอบตกลงอย่างง่ายดาย ดีซะอีกที่พี่เทมส์เป็นฝ่ายมาเอาเอง ฉันไม่ต้องเสียเวลาเข้า ม. ไงเล่า จัดการคืนกระเป๋าตังค์เรียบร้อยก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปหาพี่เค้กได้เลยฉันออกมายืนรอพี่เทมส์ที่หน้าหอ มือข้างนึงถือถุงกระดาษ อีกข้างก็ส่งไลน์หาคุณแม่ว่ากำลังจะออกไปทานข้าวกลางวันกับพี่เค้ก เดี๋ยวจะเอาของขวัญที่คุณแม่ส่งมาไปให้ด้วยเลย“น้องครับ! ให้พี่ช่วยถือของมั้ย ถุงใบใหญ่ท่าทางลำบาก”น้ำเสียงแหบห้าวของใครบางคนที่ดังเหมือนอยู่ใกล้ทำให้ฉันละสายตาจากมือถือพลางเงยหน้ามอง แล้วก็เจอนักศึกษาชายตัวสูงใหญ่สามคนกำลังส่งยิ้มมา หนึ่งในนั้นยื่นมือมาด้วย“ไม่เป็นไร กูจัดการเองได้” ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบปฏิเสธก็ได้ยินน้ำเสียงนิ่งติดหงุดหงิดแทรกขึ้นมาหมับ! แถมมีมือของใครบางคนคว้าที่ข้อศอกของฉันด้วยขวับ! ฉันเงยหน้

“อาการแกเหมือนมีความรักเลยรู้ป่ะ นั่งรอผู้ติดต่อมาทั้งวันงี้” ฝันพูดทำนองแซว ตาระยิบระยับ“บ้าเหอะ ไม่ใช่สักหน่อย” ฉันย่นจมูกใส่เพื่อนรักทำเอาอีกฝ่ายหัวเราะหน้าบาน“อ่ะๆ ลืมไป คนน่ารักอย่างแกไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้ติดต่อมา ต้องบอกว่ามีผู้พร้อมพุ่งเข้าหาแกตลอดถึงจะถูก”“ก็ไม่แน่หรอก” ฉันเผลอพูดเบาๆ อย่างลืมตัว“เฮ้ย! พูดงี้อย่าบอกนะว่าแกแอบชอบใครอยู่!” ฝันกระซิบถามตาเหลือก มือที่ถือตะเกียบของเพื่อนถึงกับค้างกลางอากาศ“ใช่ที่ไหนกันเล่า คนอย่างฉันจะแอบชอบใครได้ ตื่นเช้ามาก็ไปเรียนพร้อมแกแถมอยู่กับแกทั้งวัน ตอนเย็นก็ทำกิจกรรมของมหาลัย วันๆ แทบไม่มีเวลาว่างให้คิดเรื่องไรด้วยซ้ำ แกเคยเห็นฉันคุยกับผู้ชายคนไหนบ้าง ถ้าไม่ใช่เพื่อนในเอกหรือพวกรุ่นพี่ที่รู้จักน่ะ”“ก็จริง แกปฏิเสธหนุ่มที่เข้ามาจีบทั้งหมดแม้จะงานดีแค่ไหนก็ตาม ขนาดไดเร็คไอจียังไม่เคยตอบเลย” ฝันว่าพลางวางตะเกียบลงบนถ้วย ใช้หลอดคนน้ำแข็งในแก้วเหมือนใช้ความคิด ก่อนจะตาโตในเวลาถัดมา“มองฉันแบบนี้หมายความว่าไง” ฉันถามอย่างไม่ไว้ใจในสายตาของเพื่อน“แต่มีผู้ชายคนนึงที่แกให้ไลน์ไป อย่าบอกนะว่าแกกับพี่เทมส์คุยกันแล้ว!”“ชู่ว! เบาสิ แกอยากให้

“เคลียร์เรื่องนึงละ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเสื้อช็อปของพี่เทมส์ เล่ามาเลย!”เวลาแห่งการซักฟอกของจริงเริ่มจากนี้สินะ ฉันเงียบนิดนึง จะเล่าไงไม่ให้เพื่อนคิดว่าที่พี่เทมส์ทำไปเพราะชอบฉันอ่ะ เอางี้ละกัน...“ก็ตอนที่ฉันวิ่งตากฝนอยู่ใน ม. พี่เทมส์เพิ่งทำโปรเจ็คเสร็จ แล้วบังเอิญขับรถผ่านมาพอดี พี่เขาเห็นฉันเข้า... เลยให้ยืมเสื้อช็อปใส่คลุมไว้ ละขับรถมาส่งที่หอ” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อไม่ให้คนฟังตื่นเต้น ในใจก็พาลคิดว่านี่มันเหมือนฉากของหนังเรื่องนึงเลย... พระเอกยื่นมือเข้ามาช่วยนางเอกยามมีปัญหางี้“อ๊าย! ถึงขนาดขับรถมาส่งที่หอเลยนะนั่น เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าพี่เทมส์ชอบแก!”เอ้า! ไหงเป็นงี้ไปได้ นี่อุตส่าห์ใช้เสียงเรียบ ฝันยังตื่นเต้นแถมฟันธงว่าพี่เทมส์ชอบฉันไม่หยุด“ไม่ได้ชอบ” ฉันส่ายหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่รู้ว่านี่เป็นการปฏิเสธฝันแค่อย่างเดียว หรือพร่ำบอกตัวเองด้วยหรือเปล่า“ถ้าไม่ชอบ แล้วพี่เทมส์จะให้แกยืมเสื้อช็อปแถมยังขับรถมาส่งถึงหอทำไม” คำถามนี้ฉันถามตัวเองมาหลายรอบมาก แล้วฉันก็ได้คำตอบเพียงอย่างเดียวคือ“ก็เพราะพี่เทมส์มีน้ำใจไง เอาจริงป่ะถ้าแกเป็นพี่เทมส์... รุ่นน้องผู้หญิงกำลังว