Lahat ng Kabanata ng ภารกิจรักพิชิตใจพระรองยุค 80: Kabanata 41 - Kabanata 50

ณ บ้านตระกูลจินทันทีที่กลับถึงบ้าน จินเหมยก็ถูกบิดาเรียกเข้าห้องทันที ใบหน้าที่ดูใจดีของจินลู่จางบัดนี้เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง"เกิดอะไรขึ้น!"จินลู่จางตบโต๊ะเสียงดัง ร่างบางสะดุ้งตกใจ ดวงตาคู่สวยสั่นไหว ปกติบิดาของเธอใจดีไม่เคยด่าทออะไร คนที่โดนตามใจมาตลอดถึงกับไปไม่เป็น"เรื่องที่มีคนพูดถึงแกในงานเลี้ยงของท่านนายพลมันคือเรื่องจริงใช่ไหม!""มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเข้าใจนะคะ"คำแก้ตัวมาพร้อมน้ำตาที่เป็นไพ่ใบสุดท้าย คุณหนูที่มีภาพลักษณ์ที่แสนดี ตอนนี้กลับกลายเป็น 'นางร้าย' ต่อให้ความจริงเป็นเช่นไร เธอก็จะไม่มีวันยอมรับว่าตัวเองทำ"นักร้องชั้นต่ำคนนั้นใส่ร้ายหนู"เป็นการโบ้ยความผิดไปให้อีกคนแบบหน้าซื่อตาใส เธอคิดว่าบิดาต้องเห็นใจ และต้องโกรธแค้นแทนเธอที่เจ็บตัว"ใส่ร้าย?"จินลู่จางทวนคำนั้น เขาอายุขนาดนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ย่อมรู้ว่าคำแก้ตัวนั้นฟังไม่ขึ้น"แกคิดว่าฉันโง่รึไง"คำพูดของบิดาทำจินเหมยชะงักไป คำโกหกของเธอใช้ได้กับเซียวเหิงที่รักจนไม่ลืมหูลืมตาแต่สำหรับบิดาไม่ใช่ น้ำตาที่ไหลเป็นทางใช้ไม่ได้ผล"คุณพ่อคะ....""หุบปาก!!"จินลู่จางตวาดลั่น เขาสูดลมหายใจระงับความโกรธเป

ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล ร่างของหมิงซั่วก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินไปอย่างเร่งด่วน ประตูห้องปิดลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ซื่อหยายืนอยู่หน้าห้องด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างและทำอะไรไม่ถูก"ฮึกๆๆๆ"ซื่อหยาทรุดตัวลงนั่ง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ เธอมองไปที่ประตูห้องนั้นและยังร้องไห้ไม่หยุด"อย่าทิ้งฉันไปนะหมืิงซั่ว"พูดไปก็สะอื้นไป ยิ่งนึกถึงตอนที่หมิงซั่วเข้ามาช่วยเธอก็ยิ่งร้องไห้ เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอให้พ้นจากอันตราย ภาพใบหน้าของเขาที่ซีดเซียวเมื่อถูกดึงออกจากซากโคมไฟยังวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอไม่นานนัก....ท่านนายพลและเหล่าผู้บังคับบัญชาก็ตามมาถึงโรงพยาบาล เขาเห็นซื่อหยาที่ร้องไห้หนัก ช่างเป็นภาพที่เห็นแล้วปวดใจนัก เธอคงรู้สึกผิดมากและคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้หมิงซั่วตกอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้"คุณซื่อหยาเข้มแข็งไว้นะ"ท่านนายพลพูดปลอบโยนคนที่ยังร้องไห้"หมิงซั่วเขาจะต้องปลอดภัย"ซื่อหยาเงยหน้าขึ้นมองท่านนายพลที่พูดให้กำลังใจ ความรู้สึกกลัวถาโถมเข้าใส่ เธอร้องไห้ต่อหน้าทุกคนอย่างไม่อาย และเอาแต่โทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุทำให้้เขาต้องเจ็บตัว"เป็นเพราะฉันคนเดียว"ซื่อหยาร้องไปก็โทษตัวเองไป"อ

ณ โรงพยาบาล"ซื่อหยา"หมิงซั่วเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง"คะ"คนที่กำลังแกะส้มเรียงใส่จานตอบรับ หลังจากที่เสิ่นตู้กลับไป เธอกับหมิงซั่วก็ไม่ได้คุยอะไรกัน ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบทำงาน และจมกับความคิดของตัวเอง"ผม... อยากจะขอโทษคุณ"เขากล่าวพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างแท้จริง"เรื่องอะไรคะ"เธอถามเบาๆ"เรื่องของจินเหมย"หมิงซั่วตอบเสียงต่ำ ใบหน้าที่ยังซีดเซียวของเขาดูเคร่งเครียดมาก เขาคงคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ผลักให้จินเหมยทำ น้ำเสียงที่พูดนั้นแฝงความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย"ผมไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนี้"เขาพยายามขยับตัวเพื่อลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บที่ซี่โครงทำให้เขาต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน ซื่อหยาที่เห็นรีบเข้ามาช่วยประคองพร้อมกับตำหนิที่ชายหนุ่มไม่ระวัง คุณหมอสั่งห้ามว่าช่วงนี้อย่าใช้แรงขยับตัวมาก เพราะแผลที่เย็บอาจจะปริได้"แต่ผม...""ฟังฉันนะคะผู้กอง"ซื่อหยาแทรกขึ้นเพราะรู้ว่าหมิงซั่วอยากพูดอะไร เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย"เธอยิ้มบางๆ ให้กับเขาเพื่อแสดงความหนักแน่นในคำพูด"แต่..."หมิงซั่วทำท่าจะแย้ง แต่นิ้วเรียวก็ยื่นไ

"คุณซื่อหยาคงรักผู้กองมากเลยนะครับ"เสิ่นตู้แซว"ฉันรู้น่า"หมิงซั่วตอบกลับไป เสิ่นตู้ทำทีเป็นยักไหล่ ปากบอกว่า 'รู้' แต่หน้าแดงอย่างกับหนุ่มน้อยที่กำลังมีความรักอยู่เต็มหัวใจ โถๆๆๆ จะเก็กไปถึงไหนครับผู้กอง"รู้ว่าอะไรครับ ใช่รู้ว่ารักรึเปล่าน้าาา"ก่อนจะกลับก็ทิ้งระเบิดไว้ เสิ่นตู้หัวเราะก่อนเปิดประตูออกไป แต่ก็ไม่วายเอ่ยแซวซื่อหยาที่นั่งหน้าแดง"ฝากเอ็นดูผู้กองด้วยนะครับคุณซื่อหยา"หลังจากที่เสิ่นตู้กลับไป ในห้องก็เงียบงัน แต่เสียงหัวใจของทั้งคู่กลับเต้นดัง หมิงซั่วรวบรวมความกล้าอีกครั้ง และครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครขัดจังหวะได้อีกแล้ว"ซื่อหยา"เขาเรียกชื่อเธอเสียงทุ้มแผ่วเบา "คะ?""ผมหิวแล้ว" อันที่จริงถ้าเขาหิว เขาก็พอช่วยตัวเองได้ แต่ตอนนี้กลับใช้มันมาเป็นข้ออ้างเพื่อเรียกร้องความสนใจ ร่างสูงแสร้งทำทีจะขยับ แต่ก็ถูกเสียงหวานห้ามไว้ หมิงซั่วแอบยิ้มในใจ เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดไว้ไม่ผิดเลย"อย่าเพิ่งขยับมากสิคะ"เธอดุเขาเสียงอ่อน ตรงข้ามกับแววตาที่มองด้วยความเป็นห่วง "คุณหมอสั่งไว้ว่าห้ามใช้แรงเยอะ"เธอพูดในสิ่งที่หมอกำชับ พร้อมกับเดินไปหยิบถ้วยโจ๊กยื่นให้ ชายหนุ่มรับถ้วย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดหมิงซั่วก็ได้ออกจากโรงพยาบาล อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นมาก ซึ่งการที่เขาร่างกายของเขาฟื้นตัวได้เร็วนั้นเป็นเพราะซื่อหยาที่ดูแลเอาใจใส่ล้วนๆ "ผู้กองค่อยๆ เดินนะคะ"ถึงแม้หมอจะอนุญาติให้กลับไปพักต่อที่บ้านได้ แต่ซื่อหยาก็ยังไม่วางใจ อาจเพราะเธอกลัวว่าเขาจะไม่ระมัดระวังพอจนทำให้แผลปริได้ ความเป็นห่วงของเธอทำให้หมิงซั่วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ รอยยิ้มหวานๆ ที่ส่งให้เหมือนเป็นยาชั้นดี"ผมรบกวนคุณเกินไปรึเปล่า"หมิงซั่วถาม แววตาเกรงใจ ถึงสถานะของเธอจะเป็น 'คนรัก' แต่เขาก็ไม่อยากจะรบกวนเธอมากเกินไป ซื่อหยาอ่านสีหน้าของหมิงซั่วออกและรู้ว่าเขาคิดอะไร เฮ้อ! ทำไมถึงได้ขี้เกรงใจขนาดนี้กัน"ไม่เลยค่ะ ฉันเต็มใจ"เป็นคำตอบที่ทำให้หมิงซั่วยิ่งรักเธอมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าได้ ซื่อหยาช่วยจัดการเอกสารและข้าวของทุกอย่างให้เขาอย่างเรียบร้อยราวกับเป็นภรรยาที่เอาใจใส่ มือที่จับกันมาตลอดช่างบาดตาและบาดใจคนที่มาช่วยขับรถให้อย่างเสิ่นตู้จริงๆหลังจากที่เสิ่นตู้ขับรถมาส่งหมิงซั่วถึงบ้าน ซื่อหยาก็เสนอตัวที่จะอยู่ดูแลเขาต่ออย่างเต็มใจ เธอไม่สนว่าใครจะพูดอย่างไร คนตรงหน้าเธอสำคัญกว่าขี้ปาก