Lahat ng Kabanata ng ภารกิจรักพิชิตใจพระรองยุค 80: Kabanata 21 - Kabanata 30

ณ สถานีตำรวจหมิงซั่วเดินเข้ามาทำงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ แต่สิ่งที่ผิดปกติคือเขามาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ และชุดที่สวมใส่อยู่ก็เป็นชุดเดิมกับเมื่อวาน "มาทำงานแต่เช้าเลยนะครับผู้กอง"เสียงแซวของเสิ่นตู้ดังขึ้นทันที เมื่อคืนเป็นเวรเขาที่ต้องนอนเฝ้าสถานี เช้านี้ก็เลยได้เห็นอะไรดีๆ ที่ทำให้คนหูตาไวอย่างเขาสงสัย ถึงปากทัก แต่ดวงตาจับจ้องผู้กองที่ปกติไม่เคยเข้างานเช้าขนาดนี้ไง ซึ่งมันดูมีพิรุธจนปล่อยผ่านไม่ได้ แล้วก็สะดุดเข้ากับชุดทำงานที่เหมือนเดิมประหนึ่งไม่ได้กลับไปถอดเลย'มันต้องมีอะไรแน่ๆ'ในหัวสมองของเสิ่นตู้ตอนนี้อัดแน่นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม"แล้วไง"หมิงซั่วตอบสั้นๆ ไม่ได้หันไปมอง เพราะรู้ดีว่ากำลังถูกเสิ่นตู้จ้องจับผิดอยู่"ก็ไม่มีอะไรครับ ผมก็แค่สงสัยเฉยๆ ว่าทำไมวันนี้ผู้กองของผมถึงได้ตื่นเช้าผิดปกติ"เสิ่นตู้จงใจเน้นคำว่า 'ผิดปกติ' ให้ดังกว่าคำพูดอื่นประมาณสองเท่าได้ หมิงซั่วแสร้งทำหน้าเคร่งขรึมหวังเดินผ่านรุ่นน้องที่หูตาไว แต่เสิ่นตู้โทรโข่งประจำสถานีก็ขยันหาเรื่องให้เขาต้องตอบคำถามทุกที "ฉันมีงานที่ทำค้างไว้"เป็นข้ออ้างที่หมิงซั่วคิดได้ในตอนนี้ "อ่อออ!

จินเหมยในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป รอยยิ้มซื่อใสเลือนหาย ดวงตาคู่สวยแฝงไว้ซึ่งความไม่พอใจ ผู้หญิงคนนั้นใช้วิธีการสกปรกแย่งหมิงซั่วไป และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอสัมผัสได้ถึงคำว่า 'เกลียด' จนไม่อยากมอง'ฉันเกลียดเธอซื่อหยา...' ดอกบัวที่เคยให้ความรู้สึกขาวสะอาดตอนนี้มีความหมองหม่นเคลือบไว้ ความรู้สึกเกลียดที่โดนแย่งหมิงซั่วไปทำให้คิดแผนการที่ซับซ้อนกว่าเดิม เธอไม่ได้ต้องการแค่การ 'บังเอิญ' พบเจอซื่อหยาอีกต่อไป แต่ต้องการวางแผนการเข้าหาอย่างแนบเนียนเพื่อสร้างความชิดใกล้ หากเธอช้าไป ใจของหมิงซั่วอาจไม่มีวันหวนกลับมาหาเธอวันต่อมา...ซื่อหยาที่ร้อนรนใช่ว่าจะไม่หาทางแก้ไข เพราะกลัวว่าข่าวลือจะยิ่งไปกันใหญ่จึงทำให้เธอไม่กล้าไปหาหมิงซั่ว แต่เลือกที่จะเขียนจดหมายไป โดยทิ้งท้ายว่า...ฉันจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนเพราะมันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของหมิงซั่วโดยตรง ซื่อหยาจึงปล่อยผ่านไม่ได้ เธอตื่นมาแต่งตัวแต่เช้าและตรงไปที่ร้านสมุนไพร เพราะเธอคิดว่าต้นเหตุต้องมาจากที่นี่แน่นอน"เถ้าแก่!!"พอเห็นหน้าเถ้าแก่ร้านปุ๊บ เธอก็ยิงคำถามชุดใหญ่ เถ้าแก่ไปพูดอะไร ทำไมจากยาบำรุงร่างกายธรรมดาๆ ถึงได้กลายเป็นยาบำร

'ฉันเกลียดเธอซื่อหยา'จินเหมยก่นด่าซื่อหยาในใจไม่หยุด ตั้งแต่กลับมาเธอก็ขลุกตัวอยู่ในห้องนอนใหญ่ เป็นครั้งแรกที่เธออยากได้อะไรแล้วไม่ได้ดั่งใจก็เลยไปลงกับข้าวของในห้องจนเกิดเสียงดัง ความโมโหที่พุ่งพล่านทำใบหน้าสวยแดงก่ำ จิตใจที่ใสซื่อตอนนี้ขุ่นมัวเพราะโดนความ 'อิจฉา' คลอบงำ และความเกลียดชังก็เป็นสาเหตุทำให้เธอมองซื่อหยาเป็นศัตรูเพล้ง!!คนใช้ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เสียงข้าวของที่แตกกระจายไม่หยุดไม่หย่อนทำเหล่าคนใช้สะดุ้งไปตามๆ กัน ต่างคนต่างก็เกิดคำถามไปในทิศทางเดียวกันว่าคนที่อยู่ข้างในนั้น...ใช่คุณหนูจินเหมยจริงๆ หรือ?ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง หรือแม้แต่จะเคาะประตูถาม ภาพลักษณ์คุณหนูที่เรียบร้อยอ่อนหวานแต่ตอนนี้กลับเขวี้ยงปาข้าวของในห้องเสียงดัง ทุกคนมองหน้ากัน ใครมันจะเชื่อว่าคนในนั้นคือคุณหนูจินเหมยที่แสนดี "ถ้าไม่มีเธอ...""หมิงซั่วก็จะยังรักฉันเหมือนเดิม"จินเหมยพูดซ้ำๆ ขณะเดียวกันก็เขวี้ยงปาของในห้องไม่ยั้ง หลังจากที่ระเบิดอารมณ์ไปสักพัก ร่างบางก็ทรุดตัวลงนั่งพร้อมๆ กับหอบหายใจ คำพูดของหมิงซั่วที่เข้าข้างซื่อหยาไม่ต่างจากน้ำเย็นๆ ที่สาดใส่ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกหน้าชาและ

"แต่งงานเหรอคะ?"ซื่อหยาถามซ้ำราวกับไม่แน่ใจ วิธีแก้ปัญหาของเขามันอยู่เหนือความคาดหมาย ถึงเธอจะชอบหมิงซั่วมาก แต่ก็ไม่เคยคิดไปถึงขั้นนั้นไง ก้อนหินอย่างเขาใช่ว่าจะจีบติดได้ง่ายๆ ขนาดเขียนจดหมายจนมือแทบหงิกเขายังไม่สนใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เคยเขียนตอบสักประโยคเดียว"ผู้กองล้อฉันเล่นสินะ"หญิงสาวแสร้งทำเป็นขำกลบเกลื่อน"ผมไม่ได้ล้อเล่น"หมิงซั่วตอบกลับหน้านิ่ง หาได้มีคำว่า 'ล้อเล่น' แฝงในแววตาคู่คมไม่ รอยยิ้มตรงเรียวปากสวยค่อยๆ จางหาย ก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะทะลุอกออกมาอนิจจา....นี่เขาบ้าไปแล้วรึไง"ผู้กองรู้ตัวไหมคะว่าพูดอะไร""เห็นผมพูดตอนเมารึไง""มะ...ไม่ใช่ค่ะ"ซื่อหยาส่ายหน้าปฏิเสธ"ผมตัดสินใจแล้ว!""แต่ฉันยังไม่ตัดสินใจ"ซื่อหยาแย้งขึ้นมา แต่หมิงซั่วก็สวนกลับโดยอ้างเนื้อความที่เธอเขียนในจดหมายว่า"คุณอยากเห็นผมเดือดร้อนรึไง"ซื่อหยาที่ไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองชอบต้องมาเดือดร้อนด้วยถอนหายใจ แผนของเธอคือการใช้ความนิ่งสยบทุกข่าวลือได้ แต่เขากลับทำให้มันลุกลามไปใหญ่ เธอรู้ดีว่าเขาโมโหก็เลยพลั้งปากพูดไป แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้ข่าวลือนั่นกลายมาเป็นความจริง'ถ้าผม

หลังจากที่สั่งให้จ่าเฉินไปส่งจดหมายให้ ใจของหมิงซั่วก็ยิ่งร้อนรนไปใหญ่ ผู้กองหน้านิ่งที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ทางสีหน้าตอนนี้นั่งไม่ติดเก้าอี้ของตัวเองอีกต่อไป ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูเหมือนว่าใจของเขาจะลอยไปอยู่ที่ปลายทางของจดหมายที่เพิ่งส่งไปตลอดเวลา ตึก ตึก ตึก...ร่างสูงเดินวนไปวนมา หาได้มีสมาธิจดจ่อกับการทำงานไม่ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเฝ้ารออะไรสักอย่างจนไม่คิดอยากจะทำอะไร ขนาดหยิบรายงานมาอ่านมันก็ไม่เข้าหัวเอาซะเลยเฮ้อ!งานไม่เดินไม่พอ ใจก็ยังวุ่นวาย หมิงซั่วเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องรู้สึกกระวนกระวายกับจดหมายเพียงแค่ฉบับเดียว"เป็นอะไรครับผู้กอง"เสิ่นตู้ถามคนที่ถอนหายใจด้วยสีหน้ากึ่งขบขัน ปกติเวลาทำงานผู้กองจะมีสีหน้าที่เอาจริงเอาจัง แต่วันนี้ทั้งวันเอาแต่นั่งใจลอยสลับเดินไปเดินมา"เปล่า"หมิงซั่วตอบห้วนๆ "ไอ้ผมก็นึกว่าไม่สบาย"เสิ่นตู้ที่รู้ทันยังคงแซวต่อไป แหมๆ อาการหนักขนาดนี้ยังบอกว่า 'ไม่เป็นไร' โถๆๆ จะปากแข็งไปไหนครับผู้กอง"ผมสบายดี""ถ้าผู้กองสบายดีจริง..."เสิ่นตู้พูดพร้อมกับหรี่ตามองผู้กองที่ตีหน้านิ่งใส่ ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแฝงความนัย อาการออกขนาดนี้ถ้าคิดถ