ภารกิจรักพิชิตใจพระรองยุค 80

'สนุกมากเลยค่ะ'

'รออัพอีกนะคะ'

'ไรท์สู้ๆ'

'ซื่อหยา' พิมพ์ข้อความให้กำลังใจนักเขียนหน้าใหม่ที่เธอกำลังติดตามผลงาน เป็นนิยายจีนยุค 80 ที่ถูกจริตเธอมาก อ่านแล้วฟิน จิกหมอนขาด สาวโสดวัยใกล้เลขสามที่ไม่มีใคร ก็เลยมโนว่าตัวเองเป็นนางเอกนางใจที่มีทั้งพระเอกพระรองมารุมหลงรัก

'ผมชอบคุณ'

'แต่ฉัน....'

บทสนทนาในนิยายทำเธอใจเต้นตึกตัก พระรองสุดหล่อ สุดเท่ สุดกร้าวใจที่เธอเป็นติ่งมาตั้งแต่แรกกำลังขอความรัก แล้วก็จบตัดฉับไป

โอ้ย!!!! ทำไมไรท์ทำอย่างนี้

ซื่อหยาพึมพำ เธออยากอ่านตอนต่อไปมาก มีเหรียญพร้อมเปย์นะ แต่ไรท์ไม่มีตอนให้ แล้วคนรอคอยก็ต้องรออย่างจดจ่อต่อไป ฮือ~เมื่อไหร่ไรท์จะอัพตอนใหม่สักที

'วันนี้ไรท์อัพไหมคะ'

'รอๆๆๆๆ นะคะ'

'กดใจให้ไรท์จะได้มีแรงแต่งนิยาย'

เธอติดนิยายเรื่องนี้มาก ชนิดที่ว่าเฝ้ารออ่านทุกวัน พอเห็นมีข้อความเด้งเตือนในแอพก็รีบกดเข้าไปอ่าน และเธอมักจะเป็นคนแรกๆ ที่เข้าไปคอมเม้นท์ในนิยายเสมอ

[เพียงใจรัก ยุค 80]

คือชื่อนิยายที่กำลังติดท็อปชาร์ตยืนหนึ่งในแอพอ่านนิยายออนไลน์ชื่อดัง มียอดวิวเป็นล้าน ยอดคนกดเข้าชั้นเป็นหมื่น ซึ่งหนึ่งในนักอ่านที่พร้อมเปย์มากๆ ก็คือ 'เธอ' สาวโสด วัยใกล้เลขสาม ที่วันๆ ทำแต่งาน พอมีเวลาว่างก็หมกมุ่นอ่านแต่นิยาย ผู้ชายที่มาจีบก็มีบ้างปะปราย แต่ก็ยังสู้ผู้ชายในนิยายไม่ได้สักคน

นิยายจีน 'เพียงใจรัก' เป็นนิยายที่มีจุดเด่นตรงพระเอกที่รักมั่นคง และมีพระรองที่แสนจะโคตรทุ่มเท เป็นความรักที่นางเอกก็ลังเลเพราะไม่รู้ว่าจะเลือกใคร คนหนึ่งก็แสนดี อีกคนก็มีใจให้ ยิ่งไปกว่านั้นพระเอกกับพระรองก็เป็นเพื่อนสนิทกันจะมาแตกคอเพราะผู้หญิงคนเดียวได้อย่างไร แล้วสุดท้าย 'ใคร' จะเป็นคนที่รับเจ็บแล้วจบแค่คนเดียว

'ลงเรือพระเอก'

'พระรองน่ารักมาก (ก.ล้านตัว) '

'โอ้ย! ไม่รู้จะเลือกใคร'

แฟนคลับของพระเอกมีเยอะ ส่วนพระรองเองก็มีไม่น้อย ไม่ใช่แค่นางเอกนะที่เลือกไม่ได้ เพราะคนอ่านก็สองจิตสองใจ เป็นไปได้ก็อยากเหมารวบเป็นสามีทั้งสองคนเลย ยิ่งตอนล่าสุดที่พระรองเผยความใจ เป็นตอนที่ได้ยอดโดเนทเกือบพัน ซึ่งคอมเม้นท์ก็จะมาแนวเดียวกัน

นั่นก็คือ....

'อยากเป็นนางเอก นางใจ'

'อยากมีฟีลที่โดนผู้ชายหล่อๆ ตามจีบ'

'เธอเอาพระเอกไป ฉันเอาพระรองก็ได้'

ซึ่งซื่อหยาเองก็เป็นหนึ่งในนักอ่านที่ อิน อิ้น อิน เปย์โดเนทให้นักเขียนชนิดที่ว่าไม่น้อยหน้าใคร พระรองไม่รู้ว่านางเอกกับเพื่อนตัวเองต่างคนต่างก็มีใจ และคำตอบที่ได้คือ..

'ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว'

นางเอกไม่กล้าบอกตรงๆ ว่ากำลังปลูกต้นรักกับใคร พระรองที่โดนนางเอกปฏิเสธถึงกับยืนนิ่งไปพักใหญ่ เขาเจ็บแต่กลับไม่พูดอะไร เพราะรู้ดีว่าหัวใจของคนที่เขาชอบมีเจ้าของจับจองแล้ว

'ฮือ~ พระรองของฉัน'

'อยากไปปลอบใจเขาจัง'

'ไรท์นะไรท์ ใจร้ายที่สุดเลย'

นิยายเริ่มต้นได้ดี ตอนกลางก็ปวดใจ ตอนจบถึงรู้ทั้งรู้ว่าตับจะพังแต่เธอก็ยังอ่านต่อไป ยิ่งฉากที่พระรองโดนยิง ติ่งอย่างซื่อหยาถึงกับตาปูดบวม

ปัง!!!

เสียงปืนที่ดังมาจากฉากที่นางร้ายคิดจะกำจัดนางเอกให้พ้นทาง แต่พระรองที่รู้ข่าวก็รีบรุดมาช่วยทันที ปืนที่เล็งใส่นางเอกตอนนี้เปลี่ยนมาเล็งเขาแทน

'อย่าเข้ามานะ'

นางร้ายเตือนเสียงแข็ง

'บอกว่าอย่าเข้ามาไง'

พระรองไม่ฟัง เพราะต้องการเบี่ยงความสนใจ เขาส่งสัญญาณให้เพื่อนสนิทซึ่งก็คือพระเอกเข้าไปช่วยนางเอกที่ตื่นตกใจ

ส่วนพระรองก็...

โดดเข้าไปแย่งปืน

'ปล่อยนะ!'

'ฉันบอกให้ปล่อยไง'

นางร้ายโวยวายเสียงดัง จังหวะที่กำลังชุลมุนแย่งปืนกันนั้น

ปัง!!

เสียงปืนก็ดัง ร่างสูงของพระรองทรุดลงกองกับพื้นทันที

'ฉันๆๆๆ ไม่ได้ตั้งใจนะ'

นางร้ายเสียงสั่นเมื่อเห็นผู้กองหมิงซั่วโดนยิงเข้าที่ท้อง สัญชาตญาณสั่งให้เธอโยนปืนในมือทิ้งอย่างรวดเร็ว

'เขาทำปืนลั่นเอง ใช่ๆๆ เขาเป็นคนทำ'

คนที่กลัวความผิดพูดวนอยู่อย่างนั้น แต่หลายคนเห็นเหตุการณ์อย่างไรซะก็ไม่มีทางรอดอยู่ดี ส่วนพระเอกก็เป็นฮีโร่ในสายตาของนางเอกทันที ต้นรักที่ปลูกก็ยิ่งงอกเงยงดงาม จบด้วยทั้งคู่วางแผนแต่งงานกัน ส่วนพระรองของเธอก็เจ็บตัวฟรี

'ไรท์ใจร้ายๆๆๆๆ'

คอมเม้นต์ว่าไรท์ไปหนึ่ง

'จะจบอย่างนี้จริงเหรอ'

เมื่อเห็นไรท์ไม่อัพมาหลายวันก็เลยติงไป นิยายจบ แต่คนอ่านไม่จบไง อยากรู้ว่าพระรองของเธอจะเป็นยังไงต่อไป ก็เลย...

'ขอเพิ่มตอนพิเศษฮีลใจได้ไหมคะ'

คอมเม้นท์ขอตอนพิเศษไปทุกวัน จนกระทั่งผ่านมาเดือนหนึ่งนักเขียนก็ยังไม่อัพอะไร ไรท์จะจบอย่างนี้จริงๆ ใช่ไหม ฮือ! มันรู้สึกค้างคาใจยังไงก็ไม่รู้

"นักเขียนใจร้าย!"

หมดไปเท่าไหร่กับรายตอน เปย์ไปเท่าไหร่กับคำว่าให้กำลังใจ แต่ทำไม ทำไม นักเขียนถึงทำกับพระรองแสนดีของฉันได้ลงคอ เธอทิ้งตัวลงนอนน้ำตาคลอ นึกสงสารพระรองจับใจ

ถ้าฉันเป็นนางเอก...

ฉันจะเลือกคุณหมิงซั่ว!

ซื่อหยาตัดพ้อใส่นางเอกว่า 'มีตาหามีแววไม่' พระรองสุดหล่อของเธอยอมเสี่ยงชีวิตไปช่วยขนาดนี้ยังมองข้ามไป ทำไมนางเอกถึงได้ใจร้ายกับพระรองเหลือเกิน

'รี้ดมีเหรียญพร้อมเปย์นะคะ'

เธอยังคงอ้อนวอนนักเขียนให้เพิ่มตอนพิเศษฮีลใจ ถึงจะเซงกับตอนจบของนิยายแต่ชีวิตก็ยังคงต้องเดินต่อไป ถ้ามัวแต่เวิ่นเว้อไม่หลับไม่นอนมีหวังได้ไปทำงานสาย พอนึกถึงหน้าโหดๆ และเสียงดุๆ ของหัวหน้าขี้ฟ้องแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ พรุ่งนี้จะมีการแนะนำบุตรชายของประธานบริษัทที่จะมารับตำแหน่งผู้บริหารคนใหม่ จึงต้องบอกตัวเองว่า 'นอนๆๆ'

แต่...

ถึงจะข่มตานอน ตอนจบของนิยายก็ยังกวนใจ เธอยังอยากรู้ว่าหลังจากนั้นชีวิตของพระรองจะเป็นยังไง หัวใจของหมิงซั่วจะลืมนางเอกที่เป็นรักแรกและเริ่มต้นใหม่ได้ไหม โอ้ย! คาใจ คาใจที่สุดเลย

'ฉันอยากเห็นคุณไม่เจ็บปวดหมิงซั่ว'

ซื่อหยาพึมพำ กว่าติ่งพระรองอย่างเธอจะมูฟออนได้จริงๆ ก็คงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน จังหวะที่กำลังเคลิ้มๆ หลับแสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์อยู่ๆ ก็ปรากฎขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเหมือนเธอกำลังถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์

"กะ...เกิดอะไรขึ้น"

เสียงของเธอสั่น ดวงตาเบิกโพลงเมื่อภาพห้องนอนค่อยๆ เลือนหายไป แล้วอยู่ๆ เปลือกตาของเธอก็หนักอึ้งเกินกว่าจะขยับได้ ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังลอยเคว้งอยู่ในอากาศที่ปกคลุมด้วยหมอกควันขาวมองไม่เห็นอะไร ด้วยความตกใจเธอจึงร้องเสียงหลงว่า

"ช่วยด้วย!!!"