ภารกิจรักพิชิตใจพระรองยุค 80

"ช่วยด้วย"นั่นคือเสียงร้องสุดท้ายก่อนที่สติจะวูบไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนที่คุ้นตา แต่เป็นเพดานไม้เก่าๆ ที่ทำดวงตาคู่สวยเบิกโพลง"ทะ...ที่ไหนกัน?"ซื่อหยาดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ดวงตาดวงตาคู่สวยสั่นไหว เมื่อเห็นข้าวของเครื่องใช้ที่อยู่ภายในห้องดูแปลกตา ไม่ว่าจะเป็น ตู้ โต๊ะ กาน้ำชา มันให้อารมณ์เหมือนกับย้อนเวลากลับไปอยู่ในช่วงปี '1980' อย่างไรอย่างนั้นเลย "ฝันเหรอ?"ในเมื่อคิดว่าตัวเองฝันไป เธอก็เลยลอง 'หยิก' แขนตัวเองแรงๆ เพื่อทดสอบดู"โอ้ย! เจ็บๆๆๆ"เจ็บขนาดนี้ไม่ใช่ฝันแน่ๆ ซื่อหยาคิดขณะลูบแขนตัวเองที่เพิ่งหยิกไป หากเธอไม่ได้ฝัน แล้วเธออยู่ที่ไหน ในขณะที่เดินสำรวจรอบๆ ห้อง หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาในกระจกทองเหลืองที่ตั้งไว้ ภาพสะท้อนทำให้เธอตกใจเมื่อพบว่าชุดนอนที่สวมใส่ได้ถูกเปลี่ยนไปเป็นชุดจีนกี่เพ้าสีอ่อนลายดอกโบตั๋นดูแปลกตา และเมื่อได้เห็นหน้าตัวเองชัดๆ เต็มๆ สองตา เรียวปากสวยก็อ้าค้างทันทีใบหน้านี้...เป็นใบหน้าของเธอ แต่กลับดูอ่อนกว่าวัย ผิวพรรณดูเปล่งปลั่ง ไร้ริ้วรอยมากวนใจ ผมยาวสลวยนุ่มดุจแพรไหมให้ความรู้สึกเหมือ

ซื่อหยายืนนิ่งอยู่หลังม่านแดง เธอแอบมองแผ่นหลังของพระรองที่ดูเมามาก แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ความรักที่เขามีต่อนางเอก 'จินเหมย' นั้นคงลึกซึ้งเกินกว่าที่จะลืมทั้งหมดได้ในวันเดียวตุ้บ!!'ฉะ...ฉันขอโทษค่ะ'เขาเจอกับ 'จินเหมย' ที่เป็นนางเอกครั้งแรกในงานเทศกาลปล่อยโคมไฟ เธอมัวแต่คุยสนุกกับเพื่อนจนเดินชนแผ่นอกกว้างของผู้กองหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าสวย หวาน ดูเขินอาย แก้มขึ้นสีแดงเรื่อเพราะไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ท่าทางซื่อใสนั้นจับใจผู้กองหมิงซั่วได้ทันทีเป็นฉากที่เขียนบรรยายได้ถึงความรู้สึกของพระรองที่ตกหลุมรักนางเอกของได้เป็นอย่างดี แล้วเธอก็โดนพระรองตกอีกทีเพราะฉากนี้นั่นเอง"ฮือ~ หมิงซั่วของฉัน"ซื่อหยาที่เป็นติ่งพระรองในนิยายมาตั้งแต่ต้นพอมาเห็นสภาพของพระรองที่ต้องทนทุกข์กับรักที่ไม่สมหวังก็แทบร้องไห้ เหล้าในมือของชายหนุ่มถูกยกขึ้นดื่มติดๆ กันราวกับอยากให้ 'ความเมา' ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ไม่อาจสมหวังในรักที่หมายปอง'น่าสงสารที่สุดเลย!'หลังจากอ่านนิยายจบ เธอก็ได้แต่หวังว่าพระรองจะมูฟออนได้ แต่พอมาเห็นสภาพแล้วถึงกับต้องส่ายหัวถอนหายใจ เมาเละขนาดนี้แสดงว่ายัง 'ลืม' นางเอกไม่

เช้าวันถัดมา...เรื่องของนักร้องสาวในโรงน้ำชากำลังซุ่มปลูกต้นรักกับผู้กองหมิงซั่วก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งตลาดอย่างรวดเร็ว ซึ่งตัวการของข่าวลือที่คิดเอง เออเองนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก 'ป้าหลี่' ที่ตอนนี้หาได้สนใจจะขายขนมไม่ ปากหนาๆ ขยับเล่าเรื่องที่ได้เห็นอย่างออกรสออกชาติถึงขั้นไม่เว้นช่องว่างให้หายใจ ใส่สีเติมไข่เข้าไป ยิ่งทำให้คนสนใจอยากรู้จนต้องเข้ามารุมร้านขนมของเธอ'ได้ข่าวว่าจูบกันด้วยนะ''ห๊ะ!! จริงเหรอ''จุ๊ๆ อย่าเสียงดังไป''จูบกันขนาดนี้ฉันว่าได้กันแล้วล่ะ'ข่าวลือถูกปรุงแต่งเติมสีสันจนเกินความจริงไป แต่ทุกครั้งจะลงท้ายด้วยคำว่า 'ป้าหลี่เห็นเองกับตา' ปากคนยาวกว่าปากกา ตอนนี้ข่าวลือเรื่องความรักที่แอบซ่อนของผู้กองหมิงซั่วมาแรงกว่าทุกข่าวในเช้าวันจันทร์ผู้คนเริ่มซุบซิบกัน บ้างก็เชื่อ บ้างก็สงสัย แต่ไม่มีใครรู้ความจริงว่านักร้องสาวสวยที่ตกเป็นข่าวลือกับผู้กองหมิงซั่วนั้นไม่ใช่ 'ซื่อหยา' ตัวประกอบคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็น 'นักอ่าน' สายเปย์ที่เทใจให้กับพระรองเต็มๆ'กลับไหวไหมนะ''ตามไปดูหน่อยแล้วกัน'เหตุการณ์ในคืนนั้นซื่อหยาย่อมรู้ดีแก่ใจ เธอก็แค่เป็นห่วงพระรองในฐานะติ่งที่เชียร

หมิงซั่วหันไปมองซื่อหยาที่ตอนนี้มองเขาด้วยแววตาขอบคุณปนซาบซึ้งใจ คนหนึ่งคิดว่าหาเรื่องให้ตัวเองต้องปวดหัวอีกจนได้ ส่วนอีกคนก็ได้แต่กรี้ดแล้วกรี้ดอีกในใจ พระรองของเธอเท่ทะลุเพดานไปเลย"มาคุยกับผมเดี๋ยวนี้!"หมิงซั่วพูดกับซื่อหยาเสียงแข็ง เพราะมีสายตาอีกหลายคู่จับจ้องทำให้เขาพูดลำบาก ก่อนจะเดินนำเธอไปที่มุมหนึ่งของร้านที่ค่อนข้างลับตาคนซื่อหยาเดินตามหลังคนที่ทำหน้าบึ้งไป คนที่มีความผิดติดหลังอย่างเธอจะพูดอะไรได้ ถ้าคืนนั้นเธอไม่แอบตามเขาไป เรื่องราวมันคงไม่ใหญ่โตจนคนเอาไปพูดใส่สีตีไข่ แต่ในใจลึกๆ เธอก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับข่าวลือถึงขนาดนั้นสักหน่อยเมื่อมาถึงมุมที่เงียบสงบ...หมิงซั่วก็หันมาเผชิญหน้ากับคนที่ทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวาย ข่าวลือจะไม่เกิดขึ้นถ้าคืนนั้นเธอไม่แอบตามเขาไป ดวงตาของเขาดูไม่พอใจ ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น""......"ซื่อหยาไม่กล้าตอบ เพราะกลัวว่าจะโดนพระรองเกลียดที่เธอเป็นต้นเหตุของข่าวลือทั้งหมด"ผมถามคุณอยู่นะ"หมิงซั่วพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย"ฉะ...ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"ซื่อหยาตีหน้าซื่อตอบกลับไป ทั้งๆ ที่ในใจกลัวจนสั่นหวิวไปหมดแล้ว"ถ้าไม่ได้ทำ แล้

"นึกว่าจะเป็นแค่ข่าวลือซะอีก"เซียวเหิงพึมพำขณะที่หมิงซั่วเดินจากไป อันที่จริงเขาพอได้ยินข่าวลือเรื่องนี้มาบ้าง แต่ยังไม่ปักใจเชื่อว่าจริงสักเท่าไหร่ แต่เมื่อได้มาเห็นด้วยตาและปากของเจ้าตัวก็ยืนยันว่า 'ใช่' เดี๋ยวคงได้ยินข่าวดีเร็วๆ นี้แน่ๆ'ก็แค่นักร้องโรงน้ำชา'จินเหมยคิดในใจ ไม่ว่าจะเป็นฐานะหรือการศึกษาไม่มีตรงไหนที่เทียบชั้นเธอได้ ยิ่งอาชีพก็ชั้นต่ำเกินจะรับไหว ท่าทางระริกระรี้เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย ดูยังไงก็ไม่เหมาะกับผู้ชายดีๆ อย่างหมิงซั่วเลย"พวกเขาดูเหมาะสมกันดีนะ"เซียวเหิงหันมายิ้มให้คนรักที่ก่อนหน้านั้นเคยบอกว่าเป็นห่วงหมิงซั่วที่ดูเงียบๆ ไป ปกติพวกเขาสามคนจะไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่หลังจากเขาสารภาพรักกับจินเหมย หมิงซั่วก็ค่อยๆ ห่างออกไป ไม่ค่อยได้นัดเจอกันบ่อยๆ เหมือนเดิม"ค่ะ"จินเหมยตอบรับพร้อมรอยยิ้มหวาน แต่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรดีหรือคู่ควรกับหมิงซั่วเลยสักอย่าง แต่เมื่อเซียวเหิงถามเธอกลับเห็นดีเห็นงาม หากแต่แววตาที่มองตามร่างบอบบางข้างผู้กองหนุ่มกลับแฝงความขุ่นเคืองจินเหมย...ในสายตาของเซียวเหิงและหมิงซั่วเป็นผู้หญิงที่น่ารัก เธอเรียบร้อย อ่อนหวาน ต