Alle Kapitel von บุตรในท้องข้าคือลูกของตัวร้าย: Kapitel 11 – Kapitel 20

หากเขามีความกล้าอีกสักนิดมีอำนาจมากพอที่จะปกป้องนางได้มากพอ ยามนี้นางจะอยู่ข้างกายเขาอยู่หรือไม่…รอยยิ้มงดงามบนใบหน้าของนางยังคงไม่จางหาย“จวิ้นอ๋อง…”น้ำเสียงเหือดแห้งของบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยเรียกขานผู้มีศักดิ์สูงกว่าตน “ข้าน้อยมิกล้า มิกล้าแล้ว”พวกเหล่าขุนนางต่ำต้อยคิดว่าข้าจวิ้นอ๋องผู้นี้ยังโง่งมไร้อำนาจอยู่หรือไร จึงได้กล้าเหิมเกริมอวดดีใส่ข้า! สมควรตาย!จวิ้นอ๋องตงเฟิ่นหวง บุรุษผู้ที่เอ่ยเพียงแค่ชื่อผู้คนต่างหวาดเกรงประหนึ่งเห็นผี ผู้ใดจะคิดเหล่าว่าบุตรชายผู้ไร้ค่าของชินอ๋องบัดนี้จะถือกุมอำนาจไว้ในมือทว่ามากเท่าไหร่มิมีผู้ใดรู้ หากแต่มีข่าวลือมากนักต่อนักว่าจะองค์ฮ่องเต้ทรงอยู่ในการควบคุมของจวิ้นอ๋องผู้นี้จวิ้นอ๋องตวาดเสียงเรียก “เฝิ่นลู่!” ใบหน้าหล่อเหล่าคมคายฉายแววโกรธเกรี้ยวอยู่สิบส่วน ใครต่างก็รู้นับครั้งได้ที่เขาจะแสดงออกทางสีหน้า “เผาทิ้งสิ้นซากอย่าให้เหลือ!”“ขอรับจวิ้นอ๋อง” เจ้าของชื่อขานรับ โค้งศีรษะรับคำสั่งความตายมิใช่ที่น่ากลัวแต่ความทรมานเจียนตายต่างหากที่น่าหวั่นกลัว“จวิ้นอ๋อง! ไม่โปรด!” นายท่านซูเอ่ยเรียกตะกุกตะกะด้วยความรนลานหวาดกลัว สายตาของที่มีศักดิ์

ซูหนี่ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน“ชอบคุณท่า..อาเฟิ่ง”แม้ตลอดทางที่นั่งรถม้าจนกระทั่งถึงจวนบุรุษที่ชื่ออาเฟิ่งยังคงเอาแต่จ้องมองนางประหนึ่งว่ากำลังจับผิดเพียงครู่หนึ่งเท่านั้นใบหน้าหล่อคมเหล่านั้นกับปรากฏรอยยิ้มจางๆอาเฟิ่ง!!!???ผู้ใดการเรียกจวิ้นอ๋องเฉกเช่นนี้บ้างเกรงว่ายามนี้เฝิ่นลู่คล้ายคนหูฝาดตาบอดยิ่งนัก การกระทำที่อ่อนโยนแทบทำเอาเขาเสียสติไป“เหตุใดต้องขอบคุณหาใช่เรื่องใหญ่อะไร” จวิ้นอ๋องกล่าว หากนางยากมาพักจวนจวิ้นอ๋องยามใดเมื่อใดก็มาได้ตลอดหรือหากจะอยู่ยาวนั้นย่อมได้ซูหนี่มองบุรุษตรงหน้าด้วยความสงสัย “เหตุใดถึงดีกับข้ายิ่งนัก” ปากพร่ำพูดไปแต่สายตากับกวาดมองทั่วจวน ช่างใหญ่โตงดงามและประณีตจริงๆ ร่ำรวยมากเลยหรือจวิ้นอ๋องชะงักเริ่มรู้สึกปวดหนึบชาที่ใจกลางหน้าอก ลืมเลือนไปหมดแล้วหรือ “อาหนี่ เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยงั้นหรือ”ทว่าซูหนี่ส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบมีอะไรงั้นหรือ? แท้จริงแล้วนางสงสัยไม่น้อย“หลายเดือนก่อนหน้าข้าตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงแล้ว ซ้ำข้างกายยังมี...” ซูหนี่เว้นช่วงไว้เอ่ยข้ามไป “ข้าโดยวางยากำนันมีฤทธิ์แรงยิ่งนักเกรงว่าความทรงจำคงเลอะเลือนไปตั้งเองยามนั้นกระ

วันรุ่งขึ้นซูหนี่กระวนกระวายใจเป็นห่วงจื่อหยวนน้อยจะอยู่อย่างไรหากไม่มีตนเคียงข้าง แม้จะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าเด็กน้อยเคยอยู่มาได้ลำพังแม้ไม่มีนางก็ตามตอนที่นางก้าวเข้ามาก็พบว่าอาเฟิ่นนั่งรอเสียแล้วเกรงว่าจะเสียมารยาทที่ให้เจ้าของจวนจึงยอบกายคาระวะเล็กน้อย “ขออภัยอาเฟิ่นข้า..”“ไม่ต้อง ไม่ต้อง” จวิ้นอ๋องลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเข้าไปประคองนางจนบ่าวไพร่รอบด้านต่างตกอกตกใจ “ท้องใหญ่ออกปานนี้อย่าได้มากพิธี” ซ้ำยังกล่าวดุเล็กน้อยซูหนี่มองด้วยความงุนงงพลางกล่าว “ข้าทำให้อาเฟิ่งต้องรอ”ว่ากันตามตรงหาใช่เรื่องใหญ่อะไร รอหรือ?..นานกว่านี้ไฉนจะไม่เคยรอเล่าจวิ้นอ๋องขมวดคิ้วกล่าว “คนกันเองทั้งนั้น”เรื่องนี้เฝิ่นลู่ไม่ทราบๆ จริงว่าจวิ้นอ๋องทรงเข้าหาผู้ดีได้ง่ายปานนี้ไฉนเพื่อสามสี่วันก่อนมีสตรีทั้งแม่สื่อมาหาถึงจวนถึงไล่ตะเพิดออกไปเยี่ยงแมวเยี่ยงสุนัขเล่า“ขออภัยจวิ้นอ๋อง รถม้าพร้อมแล้ว” เฝิ่นลู่กล่าวจวิ้นอ๋องพยักหน้าตอบรับไหนว่าทวงนางคืนมาได้แล้วเหตุใดถึงหวนกลับไปอีกเล่า…ซูหนี่นางยังมีคนที่ไม่สามารถทิ้งไว้ข้างหลังได้ตามลำพังเรื่องนี้เขาเข้าใจได้“ขอบคุณอาเฟิ่ง” ซูหนี่ชั่งใจเหล่มองอยู่ครู่หนึ่งก่อนว

เมื่อสองวันก่อนซูหนี่เก็บข้าวของใช้ที่จำเป็นทั้งสินเดิมเพื่อนเล็กน้อยนั้นออกจากจวนทว่าจะเหลือไว้แต่เพียงช่านช่าน สาวใช้ข้างกายที่นางทิ้งไว้ให้คอยดูแลอาหยวนระยะหว่างหาหนทางให้อยู่ด้วยกันดวงตาเมล็กชิ่งทอดสายตามองออกนอกเรือนหิมะยังคงโปรยปรายอยู่ต่อเนื่องซ้ำยามลมโชยมานั้นหนาวเย็นจนนางต้องกระชับเสื้อคลุม“หนาวหรือ” บุรุษในชุดคลุมหนังสัตว์สีดำเข้ามาในเรือนนอนหิมะที่แกะติดตามตัวเริ่มละลายเป็นน้ำทุกย่างก้าวที่เดินปรากฏรอยเท้าจวิ้นยืนเอามือไพล่หลังคาดว่านางคงยังไม่รู้ตัวเป็นแน่ ใบหน้าเคร่งขรึมพลันมีรอยยิ้มจางๆ จ้องมองนางที่กำลังเหม่อลอยทอดสายตามองอย่างไม่รู้จุดหมาย เรื่องหนักอึ้งภายในใจอาหนี่ยามนี้เขาย่อมรู้แน่จัดเผาจวนแล้วชิงตัวจื่อหยวนมาดีหรือไหมซูหนี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนหันตัวเข้ามาในเรือนยามทอดสายตามองกับสบตาเข้ากับบุรุษใจดีผู้นี้ “อาเฟิ่ง” น้ำเสียงหวานเรียกขาน ปานนี้สตรีปากสุนัขผู้นั้นคงป่าวประกาศไปทั่วแล้วว่าหลังหย่าขาดกับคุณชายตระกูลถิงไม่ทันพ้นวันก็มีจวิ้นอ๋องผู้มารอรับแล้ว“จวิ้นอ๋อง” ซูหนี่ชะงักก็นึกขึ้นได้ยิ่งยอบตัวเล็กน้อยพอสมควรตามฐานะ เขาเป็นใคร..นางเป็นผู้ใดย่อมรู้อยู่แก่ใ

ยามที่รถม้าจวนจวิ้นอ๋องเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลถิง หนทางยามหิมะตกจนก่อกันเป็นก้อนน้ำแข็งตลอดทางย่อมโคลงเคลงไม่น้อย เพียงกันอาการบาดเจ็บหรืออุบัติเหตุที่ตามมาภายในนั้นจึงถูกปูด้วยผ้านวมจนหนาซูหนี่เพียงโยกเยกโอนเอนกายเล็กน้อยทำนั้นพลันเอาเหล่าหญิงรับใช้ต่างตกอกตรงใจผวารีบประคองไว้ประหนึ่งว่านางเป็นไข่ก็ไม่ปานผู้ใดจะรู้เล่าว่าจวิ้นอ๋องสั่งไว้ให้ดูแลสตรีผู้นี้ยิ่งกว่าชีวิตตน“ไม่เป็นไร” ซูหนี่กล่าว นางรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีผู้ใดถนุถนอมเพียงนี้มาก่อนวาจาเช่นนี้ทำเอาเหล่าหญิงรับใช้ต่างผ่อนคลายลงเล็กน้อย ผู้คนทั่วจวนต่างก็รู้ว่าจวิ้นอ๋องทรงกระทำเช่นไรบ้างต่อสตรีผู้นี้ หากนางเจ็บตัวหรือบอบช้ำเพียงนิเดียวเกรงว่าคงมิอาจมีชีวิตอยู่ต่อได้ระหว่างที่กำลังเดินทางไปนั้นใช้เวลาเพียงไม่นานก็ถึงแล้วแต่ด้วยทางที่คดเคี้ยวของหิมะการเดินทางจึงช้าลงบ้างจวิ้นอ๋องมองตามหลังส่งนางขึ้นรถม้าเสร็จแล้วตนเองจึงการพ่อบ้านให้ติดตามนางไป ครู่หนึ่งก่อนที่ตนจะควบม้าฝ่าหิมะไปพร้อมกับองค์รักษ์ข้างกายเฝิ่นลู่กล่าว “โปรดระวังตัวด้วยจวิ้นอ๋อง”หิมะตกหนักเช่นนี้เร่งรีบไปหากไม่ระวังอาจอันตรายได้