บุตรในท้องข้าคือลูกของตัวร้าย

“ท่านแม่ขอ!” จื่อหยวนน้อยในวัยสามหนาวตะโกนเรียกสุดเสียง เมื่อเห็นเงาร่างของมารดาเดินห่างออกไปไม่ไกล​บุรุษหนุ่มผู้โอบอุ้มเด็กน้อยไว้แนบอกขมวดคิ้วมุ่น ก่อนเอ่ยข่มขวัญเสียงเข้ม “บอกว่าเช่นไร…”​จื่อหยวนน้อยใบหน้ามุ่ยลงทันทีพลางดีดดิ้นส่งสัญญาณให้บิดาวางตนลงเสียที น้ำเสียงของเด็กน้อยเจื่อนลงด้วยรวามรู้สึกผิด “ขออภัยท่านแม่ จื่อหยวนจะไม่ตะโกนเสียงดังไร้มารยาทอีกแล้วขอรับ” เด็กน้อยพลางนึกขึ้นได้ว่าบิดาเคยขู่ไว้ หากเสียงดังจนท่านแม่และน้องตกใจ คนทั้งสองจะหนีหายไปไม่กลับมาอีก​“หาใช่เรื่องใหญ่อันใด” น้ำเสียงหวานเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม ซูหนี่ยื่นมือออกไปหมายจะรับตัวเด็กน้อย “วันนี้เขาจะนอนกลางวันกับข้า” นางเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเด็ดขาดคล้ายไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ​“ใช่!” จื่อหยวนพยักหน้าหงึกหงักอย่างยินดี​“หากเจ้าไปนอนเบียดมารดาจนอึดอัดเล่า จะทำเช่นไร” ถิงหวังเหว่ยเอ่ยขัด สายตาเหลือบมองบุตรชายที่ดูดีใจเกินกว่าเหตุนัก หาได้สนใจภรรยาตรงหน้าไม่​“ท่านเลิกกล่าววาจาเหลวไหลเสียที” ซูหนี่พลางลอบถอนใจออกมาเฮือกใหญ่เหนื่อยหน่าย ฝีปากของบุรุษผู้นี้ช่างน่าตีนัก “อาหยวนตัวหนักเพียงเท่านี้ ข้าจะอึดอัดได้อย่างไร”

ยามนี้ในสายตาของผู้คนมากมายศักดิ์ศรีเดียวที่นางยังหลง เหลืออยู่คือการเป็นฮูหยินของถิงหวังเหว่ย ผู้สืบทอดฐานะท่านโหวคนต่อไป หากไร้เขาข้างกาย ชีวิตของนางก็ไม่ต่างจากกิ่งไม้แห้งที่ไม่มีผู้ใดปกป้อง พอนึกเช่นนี้แล้ว หัวใจของซูหนี่ก็พลันบีบรัดอย่างรุนแรงจนต้องนิ่วหน้าชีวิตในชาติก่อนนั้นนางต้องตรากตรำทำงานหนักเพียงเพื่อแลกกับค่าตอบแทนมาประทังชีวิต แต่ไฉนโชคชะตาถึงใจร้ายต่อกันนัก กลับปล่อยให้นางต้องตายลงอย่างโดดเดี่ยว ทว่าในชาตินี้ แม้จะมีเงินทองกองท่วงหัว แต่ต้องรักษาชีวิตตนเองและลูกในท้องไว้ให้ได้ เพราะตามความทรงจำที่มี อีกเพียงสองเดือนต่อจากนี้นางจะตกเลือด…และนั่นจะเป็นเหตุให้หวังเหว่ยลงมือสังหารนางทิ้ง!อันที่จริงแล้ว ถ้อยคำเย็นชาที่หวังเหว่ยเอ่ยออกมาบ่อยครั้ง หาได้มีเจตนาเพียงเพื่อหยามเกียรตินางเท่านั้น ทว่าก็คือความจริงที่ตรงไปตรงมาจนบาดลึกหากเขาไม่พลาดท่าทำนางตั้งครรภ์…มีหรือคนอย่างเขาจะยอมลดตัวมาตบแต่งสตรีเช่นนางทั้งความงามหรือก็ไม่มี ฐานะหรือก็ไม่คู่ควรมารยาทกุลสตรีล้วนไม่เคยได้ร่ำเรียนรู้ดั่งคุณหนูในห้องหอ และที่สำคัญที่สุด...ในใจของเขาก็มีสตรีอื่นจับจองอยู่ก่อนแล้วซูหน

ในวันที่อากาศหนาวเหน็บจนหิมะโปรยปรายเช่นนี้ คาดว่าคงไม่มีผู้ใดอยากจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่าผิดกับที่จวนสกุลถิง ซูหนี่ในยามนี้ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าขนสัตว์หนาหลายชั้น เหลือเพียงใบหน้าจิ้มลิ้มที่โผล่พ้นออกมา แก้มนวลทั้งสองข้างของนางขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะลมหนาวที่พัดมาปะทะเป็นระลอก…มองดูแล้วน่าเอ็นดูนักยามนี้กำลังยืนรอใครบางคนอยู่ด้วยใจจดจ่อ“แน่ใจแล้วหรือว่าจื่อหยวนตื่นแล้ว” นางหันไปถามช่านช่านอีกครั้ง เมื่อยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กน้อยกล่าวออกมาจากเรือน…หรือนางจะลืมกำชับบุตรชายเอาไว้ล่วงหน้ากันนะ เพราะนี่ก็ผ่านมาราวหนึ่งก้านธูปแล้ว เหตุใดคุณชายน้อยของนางยังไม่ปรากฏตัวเสียทีช่านช่านสาวใช้คนสนิทชะเง้อคอมองไม่วางตาเช่นกัน “เกรงว่าเรื่องจะถึงหูนายท่านแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน”“หื้ม” ซูหนี่เลิกคิ้วอย่างงุนงง ก่อนที่ภาพจำในหัวจะค่อยๆ ไหลเข้ามาเป็นฉากๆ แท้จริงแล้วจื่อหยวนน้อยแทบจะไม่มีโอกาสได้ย่างกรายออกมาจากนอกจวนเสียด้วยซ้ำ เพราะผู้คนมักทักว่าเขาช่างงดงามเหมือนมารดา... เพียงเพราะเหตุผลนี้หรือ…หวังเหว่ยถึงได้กักขังบุตรชายไว้แต่ในจวน เหอะ! ไร้สาระสิ้นดี“ข้าจะไปดูเสียหน่อย” พอนึกได้ดังน

หวังเหว่ยพยายามข่มตาหลับแต่ทว่ากับล้มเหลวอยู่เรื่อยไป เขาหาได้รังเกียจร่วมนอนกับผู้อื่น แต่ทว่าแขนและขาที่กอดเกี่ยวเรือนร่างทั้งแม่ทั้งลูกจะหลับลงได้อย่างไรจื่อหยวนยังเด็กหากจะนอนดีดดิ้นนั้นนับไม่แปลก แล้วสตรีนางนั้นเล่า ท้องใหญ่โตออกปานนั้นเหตุใดที่นอนดีดดิ้นได้อีกซ้ำยังหลับสนิทอย่างสบายใจ“นายท่าน! นายท่านขอรับ!”จางเจิ้งเห็นการกระทำทุกอย่าง แต่ไม่ได้เอ่ยปากออกไป “จะทำอย่างไรต่อไป”หวังเหว่ยได้ยินเสียงเรียกทีสองทีพลันสติกับคืน ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว “จับตาดูนางไว้ให้ได้”“ขอรับ” จางเจิ้งประสานมือรับคำสั่ง “แล้วคนในตระกูลของฮูหยินจะให้ทำอย่างไร”ทหารในมือคิดคดโกงแม่ทัพแล้วจุดจบจะมืออะไรอีก“ฆ่าทิ้ง ทรมานให้เจียดตาย หรือเนรเทศออกไปก็นับว่าดี” หากจะลงมือจริงๆ ไม่ใช่เรียกยากอะไรปานนั้น กำจัดทิ้งสิ้นซากอย่าให้เหลือก็พอแล้วท่าทางนิ่งเฉยไร้อารมณ์แต่กับแผ่กลิ่นอายฆ่าสังหารพลันเอาจางเจิ้งขนกายลุกซู่ “หากฮูหยินรู้เข้าจะไม่…”หวังเหว่ยกล่าว “เจ้าคิดว่านางมีอำนาจตัดสินใจเหนือข้าหรือ ลืมไปแล้วรึว่านางเป็นเพียงสตรีไร้ค่าผู้หนึ่งเท่านั้น หากยามนี้จะเก็บนางไว้ข้างกายหรือผลักนางออกไปก็ล้วนแต่ไม

ทุกคนในห้องต่างตัวเกร็งแข็งทื่อมีสีหน้าไม่สู้ดีโดยเฉพาะฟางเฟยแต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าตนไม่ผิด มองดูก็รู้ยามนี้หวังเหว่ยเกิดโทสะปะทุขึ้นแน่นคับอกจนพาลเอาหญิงชราโง่งมข้างกายที่จับนางอยู่สั่นระริก“เหว่ยเกอ..” คาดเดาไว้ไม่ผิดว่าหวังเหว่ยจะมาเห็นการกระทำอันธพาลของซูหนี่แผนการของนางย่อมไม่มีผิดพลาดหวังเหว่ยมีใจต่อนางตรงจุดนี้นางได้เปรียบเหนือกว่า ไม่ว่าเอ่ยอะไรออกไปมีหรือจะไม่เชื่อซูหนี่ย่อมรู้สึกได้ว่าสายตาที่หวังเหว่ยมองนางแวบหนึ่งเต็มไปด้วยความไม่พึงพอใจอยู่หลายส่วนถึงแบบนั้นนางก็ยังคงกล้ายืนตัวตรงยืดอก ซ้ำยังเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย“ฮูหยินเจ้าคะ!” ช่านช่านเข้ามาทันเห็นความโกลาหนในห้องเพียงชั่วอึกใจเท่านั้นยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไร แต่ถึงแบบนั้นนางย่อมเข้าข้างผู้เป็นนาย “เจ็บที่ใดหรือไม่เจ้าคะ”“เหอะ! ไฉนไม่เบิกตาดูแม่นางเฉินเสียบ้าง อาภรณ์งดงามชั้นดีถูกราดด้วยน้ำชาจนเปียกปอน”เป็นเสียแม่นมจิ้งหญิงชราที่เอ่ย นี่ทำเอาซูหนี่โมโหจนหัวเราะออกมา “กล่าวเช่นนี้คือความผิดของข้า?”แม่นมเจิ้งถือตนเกินไปแล้วคิดว่าแม่นมเลี้ยงดูหวังเหว่ยมาแต่เด็กทารกตัวแดงก็เปรียบเสมือนมารดาผู้ห