All Chapters of หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ: Chapter 1 - Chapter 10

กลับมาถึงบ้านตระกูลลู่ก็เที่ยงคืนพอดีและในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของผมก็ยังไม่มีข้อความใด ๆ เข้ามาเลยบ้านตระกูลลู่เปิดไฟสว่างเสียงหัวเราะดังแว่วออกมาให้ได้ยินตั้งแต่ไกลผมไม่ได้เข้าไปคาดคั้นถามพวกเขาถ้าไม่ใช่เพราะคนรับใช้มาเปิดประตูให้ ผมถึงขั้นอยากยืนอยู่หน้าประตูคนเดียวไปตลอดกาลเลยด้วยซ้ำ“ทำไมแกถึงได้ดูน่าเกลียดขนาดนี้ล่ะ เสื้อผ้าก็สกปรกมอมแมมไปหมด”ลู่เชี่ยนโพล่งออกมาตั้งแต่แวบแรกที่เห็นผมแม่เองก็ดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“อาเชิน ทำไมแกถึงผอมลงไปขนาดนี้ล่ะ”เพียงแค่ห้าปี ผมเปลี่ยนจากคุณชายใหญ่รูปร่างกำยำล่ำสัน กลายมาเป็นคนที่น้ำหนักไม่ถึงสี่สิบกิโลกรัมได้อย่างไรในแววตาของพ่อก็เผยให้เห็นความปวดใจอยู่บ้าง รีบสั่งให้ป้าแม่บ้านไปทำอะไรมาให้ผมกินทันที“เดิมทีพ่อกำลังจะออกไปรับแกแล้ว แต่อาเหวยไม่ค่อยสบาย เราก็เลย...”ผมรู้ดีว่านี่คือวิธีไกล่เกลี่ยในแบบฉบับของพวกเขาพวกเขาหมางเมินและกดขี่ผมต่อหน้าลู่เหวยได้อย่างตามใจชอบ โดยไม่ต้องกังวลเลยสักนิดว่าผมจะเสียใจหรือไม่แต่หลังจากนั้นทุกครั้ง พวกเขาก็จะปลอบใจผมด้วยขนมหวาน เพื่อให้ผมลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นไปชั่วขณะถ้า

“พูดอะไรครับ”ผมถามกลับลู่เชี่ยนเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลลู่ อยากได้ลมก็ได้ลม อยากได้ฝนก็ได้ฝน แต่เธอกลับชอบเล่นรถมอเตอร์ไซค์น่าตื่นเต้นหวาดเสียวผมนึกถึงครั้งที่ลู่เชี่ยนเล่นรถมอเตอร์ไซค์จนเกิดอุบัติเหตุ หลังจากนั้นทุกครั้งที่เธอแอบออกไป ผมก็จะด่าเธอฉาดใหญ่ก่อน แล้วค่อยกำชับให้ระวังตัวหน่อยทุกครั้งลู่เชี่ยนก็มักทำท่าทางรำคาญที่ผมจู้จี้จุกจิก“แกเป็นผู้ชายอกสามศอกทำไมจู้จี้จุกจิกกว่าฉันอีกล่ะ แกจะไปรู้อะไร เล่นรถมอเตอร์ไซค์ก็ต้องเล่นเพื่อความตื่นเต้นสิ! แกก็ไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ของฉันสักหน่อย อาเหวยยังไม่เห็นว่าอะไรฉันเลย แกจะมาว่าอะไร”แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายรำคาญใจ แต่ด้วยความห่วงใย ผมก็มักพร่ำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่เธอจะออกไปทุกครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทว่าความห่วงใยนับครั้งไม่ถ้วนในอดีต ล้วนมลายหายไปพร้อมกับคำขอความช่วยเหลือที่ไม่เคยได้รับการตอบสนองตลอดห้าปีที่ผ่านมาสีหน้าของลู่เชี่ยนพลันดำทะมึนลง“แกไม่กลัวว่าฉันจะขับเร็วเกินไปจนเกิดอุบัติเหตุเหรอ”ผมส่ายหน้า“ผมไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอกครับ พี่เล่นรถมอเตอร์ไซค์เพื่อความตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ”“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอกลับห

ผมยิ้มเยาะตัวเองตอนแรกผมยังคิดเป็นจริงเป็นจังว่าคนตระกูลลู่นึกถึงความผูกพันในอดีตถึงได้รับผมกลับมาที่แท้ก็ต้องการไตของผมงั้นเหรอไม่รู้ว่าทำไมคุณนายลู่ถึงทำหน้าตารู้สึกผิดอยู่แบบนั้น“เชินเชิน ลูกก็รู้ว่าแม่มองว่าลูกเป็นลูกชายแท้ ๆ มาตลอด ขอแค่ลูกบอกว่าไม่ ก็ไม่มีใครบังคับลูกได้ทั้งนั้น!”พอลู่เชี่ยนได้ยินก็ตะโกนลั่น“แม่ แม่ดูให้ชัด ๆ สิว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นลูกชายของแม่ ถ้าไม่มีไต อาเหวยจะตายเอานะ!”คุณนายลู่ตาแดงก่ำราวกับแม่หมาป่าที่กำลังปกป้องลูก“แม่รู้ว่าใครคือลูกชายแท้ ๆ ของแม่ ไม่ต้องให้แกมาเตือนหรอก!”ลู่เชี่ยนชะงักไปลู่เหวยหลุบตาลงเช่นกัน ไม่รู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่คุณลู่เพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกคุณนายลู่ใช้สายตากดดันจนต้องกลืนคำพูดกลับไปในตอนนี้ เธอมองมาที่ผมอย่างคาดหวัง ราวกับว่าขอเพียงผมปฏิเสธ เธอก็จะกางปีกปกป้องผมเหมือนอย่างเมื่อก่อนผมเพียงพยักหน้าอย่างว่าง่าย“ไม่เป็นไรครับป้าลู่ ผมยินดีครับ”ไตแค่ข้างเดียวก็ขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับตระกูลลู่ได้อย่างชัดเจนแล้ว มันคุ้มค่ามากไม่ใช่เหรอทุกคนต่างคาดไม่ถึงว่าผมจะพูดง่ายขนาดนี้ส่วนคุณนายล

“คุณไม่รู้สึกผิดต่อเชินเชินหรือไง”แม่ตบหน้าพ่อไปหนึ่งฉาด แต่พ่อกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อยข้อสงสัยทั้งหมดนี้ล้วนชี้ไปที่คำตอบเดียวลู่เหวยคือลูกนอกสมรสของพ่อ“หย่า ฉันจะหย่ากับคุณ!”“คุณรู้บ้างไหมว่าห้าปีมานี้อาเชินต้องใช้ชีวิตยังไง ลู่เหวยต้องเป็นคนทำร้ายเขาแน่ ๆ!”“ลู่เหวยต่างหากที่เป็นตัวซวย ไม่ได้นะ ผ่าตัดไม่ได้เด็ดขาด!”แม่ทุบประตูห้องผ่าตัดไม่หยุด“หยุดนะ พวกคุณหยุดเดี๋ยวนี้!”“เขามีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายลูกชายฉันจนน่าเวทนาขนาดนี้ แล้วยังจะให้ลูกชายฉันบริจาคไตให้เขาอีก”แม่ร้องไห้โฮ สติสัมปชัญญะค่อย ๆ หลุดจากการควบคุมวินาทีต่อมา แม่ก็ถูกพ่อสับท้ายทอยจนสลบไปลู่เชี่ยนจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง“พ่อคะ ที่แม่พูดมาทั้งหมดเป็นความจริงเหรอคะ พ่อหลอกเราทุกคนเหรอคะ”กู้ชิงหลิงที่ไม่พูดอะไรเลยมาตั้งแต่ต้นก็มีใบหน้าซีดเผือดเช่นกันเธอนึกถึงสายตาของผมตอนเธอหยิบรายงานผลการตรวจขึ้นมาเมื่อวานสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความคลื่นอารมณ์ใด ๆผมไม่เคยแม้แต่จะคิดขอความช่วยเหลือจากเธอเลยด้วยซ้ำเธอพอจะเดาออกลาง ๆ แล้วว่าผมอาจไม่ชอบเธออีกต่อไปแล้วแต่เธอกลับไม่กล้าเผชิญหน้ากับความเป็นจ

“อีกอย่าง คนในโรงพยาบาลจิตเวชพวกนั้นก็เป็นคนที่เขาจัดการมาทั้งนั้น อีกสักพักแม่ก็จะส่งเขาเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชเหมือนกัน! ทุกอย่างที่ลูกเคยต้องเผชิญ เขาจะต้องชดใช้คืนให้ลูกเป็นสิบเท่า!”“ต่อไปแม่จะมีลูกเป็นลูกชายแค่คนเดียวเท่านั้น!”“ให้อภัยแม่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”แม่มีน้ำตาคลอเบ้า มองผมด้วยสายตาเว้าวอนผมไม่ได้พูดอะไรจะบอกว่าในใจไม่รู้สึกหวั่นไหวเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ทว่าตอนนี้ผมไม่ต้องการเธออีกแล้วความเจ็บปวดที่เธอเคยสร้างไว้ให้กับผม ก็ไม่สามารถลบเลือนไปได้เช่นกัน“แม่ครับ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเรียกแม่ว่าแม่แล้วนะ หลังออกจากโรงพยาบาล ผมอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกคนเดียวได้ไหมครับ”ถึงแม้หมอจะไม่ได้บอกว่าผมยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ดีว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วหลังจากพ่อกับแม่หย่ากัน พ่อก็โอนหุ้นกว่าครึ่งหนึ่งของบริษัทมาให้กับผมและยังมีอีกส่วนเล็ก ๆ ที่ทิ้งไว้ให้ลู่เชี่ยนส่วนลู่เหวย ถูกแม่บังคับส่งตัวเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชพ่อบอกว่าตอนนี้ลู่เหวยสำนึกผิดแล้วเรื่องทั้งหมดที่เขาสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเองในมหาวิทยาลัยตอนนั้น ล้วนเกิดจากความอิจฉาริษยาทั้งส