หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ

“ลู่เชิน แกกำลังทำตัวเป็นคุณชายใหญ่อะไรอีก ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก จงใจอยากให้พวกเราเป็นห่วงใช่ไหม”

เสียงตำหนิของพี่ลู่เชี่ยนดังมาจากในโทรศัพท์

ห้าปีผ่านไป ในที่สุดตระกูลลู่ก็จัดการให้ผมออกจากโรงพยาบาล

เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของลู่เหวย เขาบอกว่ายินดีจะให้โอกาสผมขอโทษ

ในเวลานั้นเอง พ่อก็รับโทรศัพท์ต่อ

“ฉันรู้ว่าในใจแกโกรธแค้นที่เราส่งแกเข้าโรงพยาบาลจิตเวช แต่ใครใช้ให้แกเอาแต่ใจรังแกอาเหวยอยู่เรื่อยล่ะ เราทำแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับแกนะ”

พี่สาวพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า

“ใช่ แล้วตอนนี้เราก็รับแกออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ แกยังต้องการอะไรอีก”

พวกเขาบ่นไม่หยุด กระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วโมง จึงด่าจบแล้วเริ่มถามว่าผมอยู่ที่ไหน

“ตอนนี้แกอยู่ไหน เราจะส่งรถไปรับ! คราวนี้ทำตัวให้ดี ๆ หน่อย อย่าเดินเพ่นพ่านไปไหนอีกล่ะ”

ผมกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าจนถึงที่สุด

“โรงพยาบาลจิตเวชครับ”

ใช่แล้ว

ผมรออยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ โดยไม่เคยขยับไปไหนเลย

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงจะดังขึ้นกว่าเดิมเพื่อคาดคั้นถามผม

“อยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชแล้วกลับมาเองไม่เป็นหรือไง ถึงต้องให้เราไปรับ ทางกลับบ้านจำไม่ได้หรือไง”

“ท่าทางแบบนี้จะแสดงให้ใครดู แกยังโกรธเราอยู่ใช่ไหม ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกยังไม่ยอมว่านอนสอนง่าย รู้งี้ไม่รับแกออกมาซะก็ดีหรอก!”

ทว่าพวกเขาดูจะลืมไปแล้วว่าตอนแรกเป็นพวกเขาเองที่บอกให้ผมรออยู่ที่นี่ ห้ามขยับไปไหน

“ขะ...ขอโทษครับ คุณลุงลู่ คุณหนูลู่ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

ผมยอมรับผิดโดยสัญชาตญาณ

ปลายสายชะงักไป

บางทีอาจตกใจกับความโอนอ่อนผ่อนตามของผม หรือไม่ก็ประหลาดใจกับสรรพนามที่ผมใช้เรียกพวกเขาก็เป็นได้

ห้าปีก่อน เราเป็นครอบครัวที่ใกล้ชิดกันมากที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะใบรับรองผลตรวจดีเอ็นเอฉบับนั้น ผมก็คงไม่มีทางคิดเลยว่าคนที่หน้าตาคล้ายพ่อแม่ถึงแปดส่วนอย่างผมจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขา

“ช่างเถอะ!”

อีกฝ่ายดูจะหมดอารมณ์โมโหแล้ว

“ฉันให้พี่แกไปรับก็แล้วกัน!”

ผมนั่งเงียบ ๆ ต่อไป ปล่อยให้สายลมหนาวและความหิวโหยกลืนกินตัวเอง

“น้องชาย ขึ้นรถไหม”

รถแท็กซี่คันหนึ่งมาจอดตรงหน้า

ผมส่ายหน้า

“รอคนมารับครับ”

รถแท็กซี่หน้าประตูขับออกไปคันแล้วคันเล่า

กระทั่งสี่ทุ่มกว่า โรงพยาบาลจิตเวชใกล้ปิดแล้วก็ยังไม่เห็นเงาของคนตระกูลลู่เลย

โทรศัพท์มือถือก็ไม่มีข้อความเข้ามาแม้แต่ข้อความเดียว

คุณลุงยามทนดูต่อไปไม่ไหว

“พ่อหนุ่มรอมาทั้งวันแล้ว ทำไมยังไม่มีใครมาอีกล่ะ! ลุงจะเลิกงานอยู่แล้วนะ ที่นี่ก็เปลี่ยวขนาดนี้ อยู่คนเดียวดึก ๆ ดื่น ๆ มันอันตรายนะ!”

ผมเพียงกระตุกมุมปากยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ห้าปีก็ยังรอมาแล้ว จะมาใส่ใจอะไรกับอีกแค่วันเดียว

คุณลุงยามถอนหายใจ หยิบน้ำกับขนมปังมาส่งให้ผม และเห็นว่าผมอยู่คนเดียวกลางดึกอันตรายจริง ๆ ก็เลยอยู่ทำโอทีเป็นเพื่อนผม

“ขอบคุณครับคุณลุง!”

ผมกินขนมปังอย่างว่าง่าย

นี่เป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุดในรอบห้าปีเลย

สุดท้ายรถของตระกูลลู่ที่ผมรอก็ไม่มา และเป็นคุณลุงยามนั่นเองที่พาผมกลับบ้าน