Todos os capítulos de MY DEAR ร้ายนักรักหมดใจ | นนท์xมิริน: Capítulo 11 - Capítulo 20

3 วันต่อมาหลังจากที่พักรักษาตัวจนดีขึ้น ชินกรก็พยายามลุกขึ้นเดินไปมาในเพนเฮ้าส์ พร้อมกับใช้ความคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ในช่วงเวลาที่ผ่านมา“คะ...ครับนาย” ฉินรีบเดินเข้ามาในห้องพัก เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายให้มาพบ เพราะพอรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ด้วยที่ทำอะไรเกินคำสั่งผลั๊ว!“นะ...นาย” เมื่อโดนตบเข้าที่หัวอย่างจัง ก็ต้องก้มหน้าลงอย่างคนมีความผิด“มึงทำเหี้ยอะไรไว้!”“ผมขอโทษครับนาย ผมจำเป็นต้องเอาปืนไปจี้หมอมิรินมา ให้มารักษานายที่นี่ เพราะตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้ แต่ผมก็มั่นใจว่า หมอมิรินเธอไว้ใจได้มากที่สุดในตอนนี้แล้วนะครับนาย”“มึงว่าอะไรนะ!”“หมอมิริน ไว้ใจได้ครับนาย”“ไม่ใช่! กูหมายถึงเรื่องเอาปืนไปจี้มา”“เอ่อ...” ‘ซวยแล้วกู’ มาถึงตอนนี้รู้แล้ว ว่าที่เขาสารภาพไป ไม่ใช่เรื่องที่โดนเรียกเข้ามาต่อว่า อุตส่าคิดว่าบอกทุกคนห้ามบอกแล้วแท้ ๆ แต่เขาดันสารภาพเรื่องใหญ่นั้นเสียเอง“ไอ้ห่า! นี่มึงทำเรื่องขนาดนั้นเลยเหรอ”“ผมขอโทษครับนาย เวลานั้นมันจำเป็น”“ไอ้สัสเอ้ย!” เขาด่าออกมาด้วยความหงุดหงิด“กะ...ก็ผมกลัวว่านายจะเป็นอะไรไป ผมไม่ได้ตั้งใจ นายจะลงโทษผมยังไงก็ได้ ผมน้อมรับ”

“ล้าน?”“ใช่ ล้านหยวนนะไม่ใช่ล้านบาท”“นี่คุณ ราคาสร้างบ้านหรือไง” เมื่อเธอพูดมาแบบนั้น เขาก็ถึงกับขมวดคิ้วจนเป็นปม ถึงแม้เขาจะรวยแค่ไหน แต่ราคาที่เธอเรียกมาก็สูงเกินไปมาก ๆ“อะไรกัน อุตส่าห์มายื่นข้อเสนอให้ฉันแท้ ๆ พอฉันเสนอค่าตอบแทนที่อยากได้ไปก็ไม่เอา”“มันมากเกินไป ผมเสนอให้คุณได้ห้าแสนบาท เพราะห้าแสนก็มากกว่าที่คุณทำงานกับเข้าเวรเป็นไหน ๆ แล้ว”“คุณไม่ต้องมารู้ดี ถ้าให้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาคุยกับฉันอีก เพราะฉันไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากเดือนละล้าน ล้านหยวนนะไม่ใช่บาท!”“...”“ขอตัวก่อนนะ ฉันไม่ได้มีเวลามาคุยเรื่องไร้สาระนาน” พูดจบหมอสาวก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ก็คิดอยู่ว่าวิธีนี้จะได้ผล เมื่อเขาเสนอเงินมา เธอก็เสนอเงินกลับเหมือนกัน จำนวนที่มากมายขนาดนั้นคงไม่มีคนบ้าที่ไหนกล้าให้หรอก“...” ชินกรมองร่างบางที่เดินออกไป พร้อมกับกัดกรามจนแน่น นี่เขาพ่ายให้เธออีกแล้ว เธอทำให้เขาเสียหน้าอีกแล้ว!Rrr Rrr Rrrในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น ปรากฏเป็นชื่อพ่อของเขาที่โทรมา เขาได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะกดรับสาย“ครับ”(เจ้าสัวธวัช : แกจะกลับไป มาเก๊าวันไหน)“อีก 2 วันครับป๊า”(เจ้าสัว

ณ บ้านมาริกามาริกากลับมาที่บ้านอย่างใช้ความคิด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอตอนนี้ เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงทั้งนั้นเลย เธอยังไม่ได้ตกลงหรือวางแผนอะไรในชีวิต แต่ไอ้คนเจ้าเล่ห์มาเฟียตัวร้ายอย่างเขา กลับทำทุกอย่างให้เหมือนเป็นเรื่องง่ายไปหมด“อ้าว ทำไมวันนี้กลับมาเร็วคะ” อิงอรที่กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่ ก็ถามพร้อมกับมองตารางงานที่ติดไว้ของเจ้าของบ้าน“มีอะไรให้ทำนิดหน่อยค่ะ เลยกลับเร็ว ป้าอรไปจัดกระเป๋าให้หน่อยนะคะ”“ไปไหนคะ”“ไปมาเก๊าค่ะ”“มาเก๊า?” อิงอรถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะตั้งแต่เธอมาทำงานให้มาริกา ก็ไม่เคยเห็นเธอ ไปต่างประเทศเลยสักครั้ง“ค่ะ” หมอสาวตอบด้วยท่าทางของคนที่สับสน ก็อย่างว่าตอนนี้เธอสับสนจริง ๆ“ไปกี่วันคะ” อิงอรไม่เซ้าซี้ แต่ถามเรื่องจัดกระเป๋าต่อ“เดือนนึงค่ะ”“เดือนเลยหรือคะ”“เฮ้อ ป้าอร มิรินอึดอัดใจ” จนในที่สุดหมอสาวก็พูดออกมา“เป็นอะไรคะ”“มิรินต้องไปอยู่มาเก๊า ไปเป็นหมอ...เอ่อ ไปทำงานที่นั่น” ด้วยข้อตกลงของเขา มันเลยทำให้เธอชะงักคำพูดไว้ก่อน ไม่กล้าบอกใครเลยแม้กระทั่งแม่บ้านของตัวเอง“ก็ดีแล้วนี่คะ จะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง เผื่อไปทำงานที่นั่นแล้วสนุก”“ก็...”“จะไปวันไหนคะ”

วันต่อมามาริกาตื่นมาด้วยความรู้สึกที่สดชื่น ถึงแม้ที่นี่จะอากาศหนาวมาก แต่เธอกลับรู้สึกดีเพราะอยู่ที่เมืองไทยค่อนข้างจะร้อนก๊อก ก๊อก ก๊อก“กี่โมงแล้วเนี่ย ตายจริงลืมตั้งนาฬิกาใหม่ แป๊บนะคะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้น จัดการเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเอง ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู“สวัสดีค่ะ” เป็นแม่บ้านวัยกลางคน ที่ยืนอยู่หน้าประตู“เอ่อ...ค่ะ สวัสดีค่ะ”“ฉันชื่อซิงฮันนะคะ เป็นแม่บ้านประจำที่นี่”“อ่อค่ะ ฉันชื่อมิรินค่ะ”“ค่ะ นายให้มาตามคุณไปทานข้าวค่ะ”“อ่อค่ะ แต่ฉันขออาบน้ำก่อนนะคะ พอดีเพิ่งตื่น”“เอ่อ ได้ค่ะ” พูดจบแม่บ้านก็เดินออกไปทันที“อะไรกัน ทานข้าวก็ต้องรอฉันเหรอเนี่ย” เธอได้แต่บ่นพึมพำคนเดียว ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปคนที่นั่งอยู่โต๊ะอาหาร ก็ต้องหงุดหงิด เมื่อต้องนั่งรอเธอแบบนี้“เอ่อ ขอโทษค่ะ” เมื่อเห็นว่าเขานั่งจิบชา ด้วยสีหน้าที่ไม่ดีอยู่ เธอก็รีบเอ่ยขอโทษในทันที“45 นาที?” เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างตำหนิ“ค่ะ ฉันขอโทษ นอนเพลินไปหน่อยฉันไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกด้วย”“อือ ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกก็แล้วกัน ผมชอบคนตรงเวลา แล้วก็ไม่ละเลยหน้าที่ของตัวเอง”“ค่า เรื่องแบบน

แล้วคนที่บอกว่าอดหลับอดนอนได้ ก็สัปหงกไปตั้งแต่ยังไม่ถึงเที่ยงคืน ด้วยอากาศที่หนาวเย็นในช่วงนี้ มันเลยทำให้คนที่ไม่ค่อยได้พักผ่อน ได้มีเวลาที่ไม่จำเจซ้ำซากเหมือนที่ผ่านมามาเฟียหนุ่มที่เคลียร์เอกสารของวันนี้เสร็จแล้ว ก็หันไปเห็นพอดี เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปาก แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวเอง เดินไปใกล้ ๆ เธอ พอมองใกล้ ๆ แบบนี้ก็ดูเพลินดี ถึงแม้เธอจะไม่ได้แต่งหน้าหรือแต่งตัวดี อะไรมากมาย เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เขารู้จัก แต่เธอก็มีใบหน้าที่สะสวย ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติไปหมด ใบหน้าเรียวได้รูป ดวงตากลมโต จมูกโด่งโดดเด่นดูมีมิติ ริมฝีปากอวบอิ่ม น่าทะนุถนอม เขาก้มตัวลงไปจ้องใบหน้านั้นอย่างพิจารณา ราวกับคนที่ตกอยู่ในภวังค์ก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตครับนาย” เป่าที่เดินเข้าไปพอดี ก็ถึงกับชะงักเจ้านายหนุ่มของเขา กำลังนั่งจ้องหน้าคุณหมอส่วนตัว ที่กำลังนอนหลับอยู่ ทำเอาคนที่เข้ามา ถึงกับทำตัวไม่ถูก“อ่ะ เอ่อ... ขอโทษครับนาย” เป่ารีบก้มหน้าลงทันที“เออ มึงมีอะไร” เขาพูดพร้อมกับค่อย ๆ ลุกขึ้น และทำทีเหมือนปกติที่สุด ทั้งที่ก็รู้สึกตกใจเหมือนกัน ที่อยู่ดี ๆ มีคนพลวดพลาดเข้ามา ทั้งที่ปกติก็