Todos os capítulos de MY DEAR ร้ายนักรักหมดใจ | นนท์xมิริน: Capítulo 21 - Capítulo 30

1 สัปดาห์ต่อมาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว ที่เธอทำงานให้เขาที่นี่ แต่ละวันก็เหมือนเดิม เป็นกิจวัตรประจำวัน เธอนั่งเฝ้าเขาเฉย ๆ มาตลอดหลายวัน ไม่เคยเห็นอันตรายอะไรที่เขาพูดถึงเลยแม้แต่น้อย เวลาจะไปไหนมาไหนลูกน้องเขาก็ตามกันเป็นเบือ แบบนี้ใครที่ไหนจะทำอันตรายเขาได้และวันนี้ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาก็ทำตามที่พูดไว้ พาเธอมาซื้อของตามที่ต้องการ ในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ใจกลางเมือง ที่มีครบทุกอย่าง ไม่ว่าของแบรนด์เนม หรือสินค้านำเข้าราคาแพงมากมาย“นี่คุณ ห้างธรรมดาไม่มีแล้วหรือไง ห้างนี้มันหรูหราเกินไปสำหรับฉันหรือเปล่า” หญิงสาวพูดอย่างค่อนขอดในใจ เธออยากได้เสื้อผ้า ที่เป็นแบรนด์ธรรมดา ไม่ใช่แบรนด์เนมราคาแพงแบบในห้างนี้“ปกติผมก็เดินห้างนี้ ของทุกอย่างผมซื้อที่นี่” เขายังตอบหน้าตาเฉย“ใช่ นั่นมันคุณ แต่นี่ฉัน” ปกติแล้วเธอซื้อของแพงแบบนี้ที่ไหนกัน แบบนี้แกล้งกันชัด ๆ“หึ คุณอยากได้อะไรก็เลือกเถอะ ผมจัดการเอง”“หืม สวัสดิการของฉันเหรอเนี่ย”“เปล่าหรอก ผมรู้ว่าคุณงก” พูดจบเขาก็เดินนำหน้าเธอไป พร้อมกับหยักยิ้มอย่างพอใจ“อะ! ไอ้บ้า!” เธอแทบอยากกรี๊ดออกมาเมื่อเขาพูดแบบนั้น ยังมารู้ดีอีกว่าเธอไม่อยา

หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน ส่งผลให้ตอนนี้ทั้งคู่ทำทีเมินเฉยต่อกัน จนเหล่าบอดีการ์ดรู้สึกได้ ถึงความผิดปกตินี้“นาย...” เมื่อไปถึงโรงแรมเลขาสาว ก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับทันที“ตามผมเข้ามา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง พร้อมกับสายตาที่มองไปที่ผู้ช่วยเลขา ที่วันนี้เธอทำทีเมินเฉยเขาอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เขาต่างหากที่ควรเป็นคนไม่พอใจเรื่องเมื่อคืน“ค่ะ ๆ นาย”“ตรงนี้มีอะไรให้ฉันทำไหมคะ”“อะไรนะ”“พวกคุณจะได้คุยเรื่องงานกัน เดี๋ยวฉันขอศึกษางานที่คุณจะให้ทำต่อก่อน เพราะไม่ได้มาที่นี่ตั้งหลายวัน”“ได้สิ ก็ตามที่ฉันลิสต์ไว้นั่นแหละ เธอสามารถนั่งดูได้เลย”“ค่ะ”“แล้วใครสั่งให้คุณมาศึกษางานตอนนี้” เป็นเขาที่ถามขึ้นอย่างไม่พอใจ“อ้าว ฉันยังไม่ได้ศึกษางานอะไรเลยนะ ฉันไปกับคุณตลอด แล้วฉันจะมีเวลาได้เรียนรู้งานตอนไหน”“ไม่ต้องพูดมาก ตามผมเข้ามา” เขาออกคำสั่งพร้อมกับเดินเข้าไปในห้อง ตามด้วยลูซือ ที่รีบเดินตามเข้าไปติด ๆ“เห้อ เจ้านายพวกนายนี่อะไรกัน” เธอหันไปพูดกับลูกน้องเขาอย่างคนอารมณ์ไม่ดี“นายก็เป็นแบบนี้แหละครับ”“ฉันละเบื่อเขาจริง ๆ”“ฮ่า ๆ รีบตามเข้าไปเถอะครับ” ฉินพูดพร้อมกับกัวยิ้ม“...”“นายค่ะ

“คุณม้านเป็นผู้ชายที่บ้าที่สุด รู้ตัวบ้างม้าย”“คุณเมามากแล้ว” เขารีบพูดไปเพราะไม่อยากถือสาเธอ“ฉ้าน ไม่ได้เมา” คนที่บอกไม่ได้เมาก็พูดจาลิ้นพันกัน จนจะพูดไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว“ถ้าง่วงก็นอน”“ง่วง แล้วก็หนาวมากอีกต่างหาก พาฉันมาอยู่อะไรที่นี่ก็ไม่รู้”“จะไม่หนาวได้ยังไง คุณเล่นแต่งตัวโป๊ขนาดนี้” เขามองสำรวจร่างกายเธอ พร้อมกับข่มอารมณ์หื่นของตัวเองไว้“หึ หึงฉันหรือไง” วงแขนเล็ก ก็โอบลำคอหนาแน่นขึ้น จนตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน“...” เขาที่ได้จ้องหน้าเธอชัดขนาดนี้ อยู่ ๆ ก็ใจเต้นแรงขึ้นมา อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“คงไม่ใช่หรอกใช่ไหม ผู้หญิงของคุณเยอะแยะจะตาย คุณจะมารู้สึกอะไรกับฉ้าน”“คุณรู้ได้ไงว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับคุณ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า“...”“หึ เมาก็นอนได้แล้ว”“อือ ตอนนี้ฉ้านหนาวมาก ตัวคุณก็เย็น”“แล้วยังไง” เขาถามพร้อมกับจ้องปากจิ้มลิ้มนั้น มันน่าจูบจนเขาข่มอารมณ์แทบไม่ไหวฟุบแต่ในตอนนั้นเธอก็หมดสติไปเพราะอาการมึนเมา“คุณ” แล้วเขาก็กอดเธอไว้อยู่นิ่ง ๆ แบบนั้นสักพัก อย่างคนที่ใช้ความคิด ก่อนจะแกะมือบางออกจากลำคอ จัดท่าให้เธอได้นอนดี ๆ และเขาที่ง่วงเหมือนกัน ก็ถือ

“จุ๊บ”“อื้มมมม”เมื่อริมฝีปากทั้งคู่ประกบกัน ลิ้นร้อนของเขาก็สอดเข้าไป กวาดต้อนชิมรสหวานจากโพรงปากของเธอในทันที“จ๊วบบบบ”“อื้มมมม จุ๊บบบ”“อือ คะ...คุณ”“เอ่อ...” เขาถอนจูบออกอย่างเสียดาย“...” เธอรีบผละตัวออกจากเขา ก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง ด้วยความรู้สึกที่เก้อเขิน 2 ครั้งแล้วนะวันนี้“คุณเงยหน้าขึ้นมาเองนะ”“คุณต่างหากที่ก้มหน้าลงมา”“หึ ผมก็นึกว่าคุณอยากจูบผมอีก”“ใครจะอยากจูบคุณ หยุดพูดจาบ้า ๆ ได้แล้ว” ตอนนี้ถ้าส่องกระจกคงได้เห็นใบหน้าที่แดงแจ่ของตัวเองแล้ว“รีบทำแผล ก่อนที่ผมจะ...” เขาหยุดคำพูด แล้วมองเธอด้วยสายตาแทะโลม เขาไม่ได้มีอะไรกับใครเลยตั้งแต่ที่เธอมาอยู่ด้วย ผ่านไปกว่าสัปดาห์แล้ว เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าอยู่ได้ยังไง คนบ้าเซ็กส์แบบเขา ไม่เคยห่างเรื่องอย่างว่าได้เกินสามวัน“นะ...นี่ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ” แล้วสำลีที่อยู่ในมือ ก็เช็ดเข้าที่แผลเขาอย่างแรง“โอ๊ยยยยย เจ็บนะ”“ก็ทำให้เจ็บ”“คุณนี่มัน!”“เสร็จแล้ว จะให้ฉันทำอะไรต่อ”“ไม่มีแล้ว”“จริงใช่ไหม” แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา ที่ติดอยู่บนผนัง ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงเย็น“คุณมีอะไร”“ฉันอยากไปซื้อของ ฉันขอออ

หลังจากที่อยู่ในงานนานพอสมควร เขาที่ร้อนใจ เมื่อปริตัวออกมาได้ ก็เดินตามหามาริกาทันที แต่มองไปทั่วทั้งงานแล้วก็ยังไม่เจอเธอกับแพทริค และยิ่งโมโหกว่าเดิมที่ติดต่อทั้งคู่ไม่ได้ ไม่มีใครรับสายเขาเลยสักคน“มิรินอยู่ไหน!” เขาเอ่ยถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว“เอ่อ คุณแพทริคไปส่งแล้วครับนาย”“แล้วพวกมึงทำเหี้ยอะไรกันอยู่ ทำไมปล่อยให้มิรินกลับไปก่อนกู” เขาพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด“พวกเรารอนายครับ คุณมิรินก็ยืนยันจะให้คุณแพทริคไปส่ง ผมโทรบอกนายแล้วแต่นายไม่รับสาย” ลูกน้องของเขาก็รีบยืนยันในทันที“...”“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เธอเอ่ยขอบคุณอย่างซึ้งใจ แพทริคทั้งอยู่เป็นเพื่อนเธอ ทั้งยังมาส่งอีก“ครับ ไม่รู้เลยว่าคุณมิรินก็พักที่นี่ด้วย”“เอ่อ ใช่ค่ะ”“สวัสดิการที่ไอ้นนท์ให้พนักงานกับลูกน้อง ยังดีเหมือนเดิมเลยนะครับ”“คงงั้นมั้งคะ มิรินต้องขอตัวก่อนนะคะ”“ครับ แล้วเจอกันใหม่นะครับ”“ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” เมื่อลงจากรถเธอก็โบกมือลาเขา ก่อนจะเดินขึ้นเพนท์เฮาส์ไปด้านชินกรก็กลับมาด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง เขาไม่พอใจมากที่เธอกลับมาก่อน โดยที่ไม่บอกเขาแบบนี้ก๊อก ก๊อก ก๊อกทันทีที่ขึ้นไปถึงเพนท์เฮาส์ เขา