《แค้นรักเต็มหัวใจ》全部章節：第 21 章 - 第 29 章

ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกชาวาบไปทั้งตัวจักรยานไฟฟ้าล้มคว่ำอยู่หน้ารถยนต์หรูสีขาวมุกที่เขาจำได้ดี…รถของว่าที่คู่หมั้น!“ไลลา ไลลา ช่วย ช่วยหลานฉันก่อน...ฮือ”ป้าน้อยที่ถูกจักรยานไฟฟ้าล้มทับขาพยายามยื่นมือไปคว้า เด็กหญิงที่นอนร้องไห้เสียงหลงอยู่กับพื้นซึ่งกระเด็นห่างออกไปขึ้นมา แม้ตัวเองจะเจ็บไม่น้อย แต่ด้วยความรักและความผูกพัน ป้าน้อยก็ยังร้องขอให้คนช่วยคนตัวเล็กก่อนตัวเองไลลา...ความห่วงใยและสัญชาตญาณที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน มันพรั่งพรูจนแทบล้นออกจากอกว่าที่คู่หมั้นของเขาก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่ดูตกใจ“พี่ซินวีไม่ได้ตั้งใจนะคะ มันเป็นอุบัติเหตุ ฮึก มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ”วีรดาพยายามหาข้ออ้างสารพัดอธิบาย เธอไม่ได้ตั้งใจอยากขับรถชนใคร มันเป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากความประมาทของตัวเองล้วน ๆหัวใจเขาเต้นไม่เป็นส่ำ ความโกรธแล่นวาบขึ้นจนเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ รีบก้าวพรวดเข้าไปประคองเด็กหญิงขึ้นมาแนบอก ห่วงใยราวกับเป็นสายเลือดเดียวกัน สายตากวาดมองสำรวจร่างเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดรวมถึงป้าน้อย ก่อนที่จะโทรเรียกรถพยาบาลปรินวัชร์ตามมาที่โรงพยาบาลที่ส่งตัวป้าน้อยกับไลลาเข้ารั

“แล้วตอนนี้คนชนอยู่ไหนคะ”หญิงสาวคาดคั้น ใครที่มันทำลูกเธอเจ็บเธอต้องเอามันมารับโทษให้ได้ ขับรถในเขตชุมชนทำไมถึงได้ประมาทไม่มีความระมัดระวังระหว่างที่รอคำตอบจากปากป้าน้อยประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ตามเข้ามาด้วยร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่รัลภัทรเห็นก็ต้องตกตะลึง เป็นเขาอีกได้อย่างไร เช่นเดียวกับปรินวัชร์ที่สีหน้าแปรเปลี่ยนทันทีที่เห็นเธอ“คุณ มาที่นี่ได้ยังไง” เธอเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก “คุณเป็นคนขับรถชน...ผู้หญิงกับเด็กเหรอ” เธอกลืนน้ำลายลงคอ น้ำตารื้น ดวงตาสั่นระริก“ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง” เขาเอ่ยเสียงต่ำ“ฉัน...ถามว่าคุณเป็นคนขับรถชนเหรอ” หญิงสาวถามเสียงลอดไรฟัน แววตาแข็งกร้าวขึ้น เขารู้อะไรมาก่อนงั้นหรือถึงได้มาเอาคืนเธอด้วยวิธีนี้ เขารู้แล้วหรือไม่ว่าเด็กที่นอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ นี้คือใครเขารู้หรือยังปรินวัชร์จ้องมองดวงตาที่ยิ่งฉายแววกร้าวกระด้าง เขาไม่คิดว่าหลานสาวของป้าน้อยที่เป็นแม่ของเด็กหญิงจะเป็นเธอคนนี้ หัวใจชายหนุ่มสั่นสะท้านรุนแรง ก่อนจะยืนยันคำตอบ“ใช่”ราวกับมีค้อนหนัก ๆ ทุบลงกลางอกของหญิงสาว หัวใจเธอแทบสลาย ก่อนแววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นและ

ทันทีที่เห็นร่างบางโอนเอนก่อนจะทรุดฮวบลง วงแขนแกร่งก็รีบเข้าช้อนร่างบางที่ไร้สติไว้ในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวล“รัล รัล”เสียงเรียกชื่อเธอดังแผ่วอยู่ในหู ก่อนมันจะไกลออกไปจนไม่ได้ยินพร้อมกับความมืดที่เข้ามาปกคลุมภาพในอดีตที่ยังฝังลึกอยู่ในหัวใจเมื่อประมาณสองปีก่อน ในตอนที่ผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตที่แสนโดดเดี่ยวของเธอตอนนั้นหญิงสาวกำลังเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียง ในคณะบริหารธุรกิจ แล้วเธอก็ได้รับแจ้งข่าวร้ายว่าพี่ชายคนเดียวขับรถชนจนทำให้มีผู้เสียชีวิต แล้วคนที่เสียชีวิตเป็นแพทย์หญิง ที่ทำคุณประโยชน์ให้กับชาวบ้านผู้ยากไร้ที่เข้ามารักษากับทางโรงพยาบาล เธอคนนั้นเพิ่งเป็นแพทย์จบใหม่ อยากออกมาทำงานช่วยรักษาผู้ป่วยในพื้นที่ห่างไกล ก่อนจะกลับไปเรียนต่อเฉพาะทางด้านดวงตา อายุยังน้อยและอนาคตไกลแต่ต้องมาจบชีวิตลงเพราะความประมาทมักง่ายของคนเลวในสังคมเรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่โด่งดังอยู่พักหนึ่ง รัลภัทรแทบไม่เชื่อว่าคนที่ขับรถคันนั้นจะเป็นพี่ชายของเธอ แต่เขาก็สารภาพว่าเป็นคนขับจริง ๆ โทษของพี่ชายคือจำคุกสิบปี แต่พี่ชายบอกเธอว่ามีเพื่อนที่พ่อเป็นนายตำรวจใหญ่ช่วยไว้จึงได้รับโทษประมาณห้าปี ส

เมื่อไม่มีคนช่วยดูลูกเธอก็ต้องพาลูกสาวเดินออกไปดูด้วย ไม่กล้าปล่อยให้ลูกอยู่ในบ้านคนเดียวหรือคลาดสายตาแม้แต่เสี้ยววินาที สีหน้าและแววตาของเธอตึงเครียดเมื่อเห็นคนที่ยืนสูงกว่ารั้วบ้านกำลังมองมาที่เธอและลูก“รัล พี่ขอเข้าไปในบ้านเพื่อคุย”พลางดวงตาคมหลุบมองเด็กหญิงร่างอวบที่ยืนกอดขาผู้เป็นแม่ ส่งยิ้มให้เขาอย่างเชื้อเชิญ“ลูกยังอยากให้พี่เข้าไป เห็นไหม”รัลภัทรไม่สนใจมอง เธอเบือนหน้าหนีก่อนจะทำใจแล้วเอ่ยออกมา“ฉันยังไม่อยากคุยกับคุณ เชิญกลับไปก่อน”“อย่ากีดกันพี่เลย รัลก็รู้ว่ามันเป็นไม่ได้ พี่แค่อยากคุยเรื่องลูกของเรา เวลานี้รัลเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ไหวหรอก”น้ำเสียงมีความอ่อนโยนและแข็งกร้าวกดดันผสมกันอยู่ในที เธอรู้ว่าประตูรั้วแค่นี้ขวางกั้นเขาไม่ได้หรอก แต่หากเปิดให้เข้ามาก็เหมือนว่าเธอเปิดรับความเจ็บปวดรอบใหม่ให้เข้ามาในชีวิตด้วย ร่างบางเผลอเหม่อลอยอยู่ในภวังค์จนในที่สุดกลับเป็นเด็กหญิงเองที่วิ่งไปดึงสลักกุญแจขึ้น แล้วผลักออกด้วยความไร้เดียงสา...ให้เขาก้าวเข้ามาในบ้านเธอ“หนูเปิดประตูให้...” ชายหนุ่มหยุดคำที่เรียกแทนตัวเองว่า ‘พ่อ’ ไว้ ก่อนจะเปิดใจพูดมันออกมา “พ่อเหรอครับ”“ลำบากใจก็ไม่