แค้นรักเต็มหัวใจ

เวลา 0.30 น.

รัลภัทรขับรถรับผู้โดยสารหนุ่มสาวคู่หนึ่งจากสถานบันเทิงย่านดังไปส่งยังคอนโดมิเนียมตามหมุดหมายที่ผู้โดยสารปักเอาไว้ เสร็จเรียบร้อยเธอก็ขับออกมาจากสถานที่นั้นเพื่อรับผู้โดยสารคนอื่นต่อ ใกล้จะตีหนึ่งแล้วหญิงสาวคิดว่าคืนนี้เพียงพอสำหรับการหารายได้เสริมจากการขับรถรับส่งผู้โดยสารช่วงกลางคืนเข้าเดือนที่ห้าแล้วที่เธอเริ่มมาขับรถ หญิงสาวเริ่มออกมาขับรถตั้งแต่สองทุ่มเป็นต้นมา วันนี้เป็นวันเสาร์เธอได้ลูกค้ามากกว่าวันธรรมดา หลัก ๆ ก็วิ่งเส้นสถานบันเทิง

มีเสียงทอดถอนหายใจดังออกมาอย่างปราศจากความหมาย แอร์ในรถไฟฟ้าเย็นฉ่ำเกินไปจนต้องปรับอุณหภูมิลงนิดหน่อยเมื่ออยู่คนเดียว พลางปล่อยมือออกจากพวงมาลัยเหยียดแขนออกพร้อมบิดตัวเล็กน้อยลดอาการเกร็งจากการขับรถขณะติดไฟแดง ดวงตาคู่สวยหันมองสองข้างทางที่ผู้คนยังคลาคล่ำ ร้านค้าทั้งในตรอกซอกซอยยังมีคนเดินเข้าออกอยู่เรื่อย ๆ แม้เวลาเข้าสู่วันใหม่แล้ว ดูเหมือนพวกนักท่องเที่ยวเหล่านั้นจะสนุกกับการท่องราตรีกันมาก ก่อนที่หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ติดอยู่ในที่ตั้งโทรศัพท์ด้านหน้าคอนโซลรถจะสว่างวาบขึ้นเมื่อมีการแจ้งเตือนบางอย่างทำให้เห็นรูปหน้าจอเต็มที่เป็นภาพของเด็กหญิงในวัยขวบครึ่งกำลังยิ้มหวานสองมือชูสองนิ้ว ทำให้คนเป็นแม่ที่ยังหารายได้เลี้ยงลูกอีกทางเผยยิ้มออกมา

แค่ให้ลูกได้กินอิ่มนอนอุ่นในทุก ๆ วันต่อให้เธอต้องเหนื่อยกว่านี้เธอก็ยอม

“แม่กำลังจะกลับไปหาแล้วลูก นอนไปก่อนน้าไลลาของแม่”

เสียงหวานเอ่ยยิ้ม ๆ เธอเตรียมจะกลับบ้านไปนอนกับลูกที่ตอนนี้มีป้าน้อยคอยอยู่เป็นเพื่อนในยามที่เธอออกมาทำงานตอนกลางคืน อนาคตและอิสรภาพที่สูญเสียไปในวัยที่ชีวิตควรจะก้าวไกลกว่านี้เธอไม่คิดเสียดายอีกต่อไปเมื่อต้องมารับผิดชอบชีวิตเด็กคนหนึ่งที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง มันเร็วเกินไปสำหรับชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งที่เกิดตั้งท้องขึ้นมาขณะที่ยังเรียนไม่จบ เธอพลาดพลั้งด้วยน้ำมือของคนที่เกลียดเธอเข้ากระดูกดำ

“ฉันปล่อยเธอไปแล้ว ไปให้พ้น ถ้าเจอเธออีก เธอไม่รอดแน่รัลภัทร”

เป็นประโยคสุดท้ายที่ปีศาจตนนั้นบอกใส่หูกับเธอเบา ๆ ทั้งสร้างความหวาดกลัวและเจ็บปวดหัวใจในคราวเดียวกัน

“ใครจะอยากพบเจอคนอย่างคุณอีก ชาตินี้ก็อย่าให้เจอเหมือนกัน”

ขณะที่ใจเผลอคิดเรื่องเก่า ๆ อย่างลืมตัวก็มีอีกหนึ่งรายการเด้งขึ้นมา เป็นลูกค้าผู้หญิงที่เรียกคนขับผู้หญิง รัลภัทรกดรับทันทีไม่รอช้าเพราะจุดหมายที่ปักไว้เป็นทางเดียวกับทางกลับบ้านพอดี

“แม่ขอลูกค้าอีกคนนะลูก เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว”

หญิงสาวพูดเพียงลำพังเป็นปกติ ดีจังจะได้เงินเพิ่มแม้สักนิดสักหน่อยก็เป็นเงินค่าใช้จ่ายในบ้าน อีกห้านาทีจะถึงจุดรับลูกค้าซึ่งเป็นผับอยู่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่งจัดว่าเป็นสถานบันเทิงชื่อดังและหรูมีระดับ รัลภัทรคุ้นชินกับเส้นทางแถวนี้ดีจากการขับรถและเคยอยู่อาศัยมาก่อน

ที่หน้าผับแห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนประคองร่างบอบบางในชุดเดรสสั้นสีดำเว้าหลังกว้างตัดกับผิวขาวละเอียดของหญิงสาวหุ่นนางแบบ ผมดัดลอนเป็นคลื่นสีดำขลับ เครื่องหน้าสวยเด่นชัด เฟอร์นิเจอร์ในร่างกายไม่ว่าจะเป็น รองเท้า เสื้อผ้า กระเป๋า กำไลข้อมือ นาฬิกา ต่างหู ราคาร่วมล้านบาท

“พี่ซินไปส่งวีที่คอนโดนะคะ วีกลับไม่ไหวแล้ว มึนหัวไปหมด”

เสียงหวานออดอ้อน มือพันกับช่วงแขนล่ำที่พับแขนเสื้อสีเข้มขึ้นไปถึงข้อศอก ดวงตาคมดูล้ำลึกยิ่งกว่าน้ำในมหาสมุทรเพ่งมองริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่ออย่างเย้ายวนที่กำลังเผยอคล้ายกำลังเชิญชวนเขาอยู่ในทีด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ปรินวัชร์เป็นเจ้าของผับแห่งนี้รวมถึงโรงแรมด้วยที่อยู่ข้างหลัง เขามีรถแต่ไม่อยากขับไปส่งเธอเพราะคืนนี้เขารู้ตัวว่าตัวเองก็ดื่มไปไม่น้อย แม้ตอนนี้เขาจะไม่ได้รู้สึกเมาเลยสักนิดแต่ก็มีจิตสำนึกเคารพกฎหมาย

การ์ดหญิงที่ดูแลลูกค้าอยู่ไม่ไกลก้าวเข้ามาบอกชายหนุ่มว่า

“รถจะมาถึงอีกสามนาทีค่ะนาย เป็นรถไฟฟ้าสีขาว เลขทะเบียน xxx”

ชายหนุ่มพยักหน้ารอนิ่ง ๆ ทว่าในดวงตาฉายแววความคิดที่ใครก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่ามันกำลังคิดถึงใคร ปล่อยให้สาวสวยหุ่นนางแบบวิกตอเรียคลอเคลียอย่างไม่ปัดป้อง

“นายคะ รถมาแล้วค่ะ เชิญค่ะ”

“วี รถมาแล้ว”

เขาก้มหน้าบอกกับฝ่ายหญิงอีกที

“ไม่เอา พี่ซินจะให้วีณากลับคนเดียวเหรอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับวีณาจะทำไงคะ” สาวเจ้างอแง

“คนขับเป็นผู้หญิงค่ะ มีประวัติทุกอย่าง”

“เอ๊ะ แล้วยังไง ตอนที่มันเกิดขึ้นจะมีใครมาช่วยฉันทัน” วีรดาหันไปแหวใส่การ์ดหญิงที่จะเข้ามาช่วยดูแล แล้วหันไปพูดกับปรินวัชร์

“ถ้าจะให้วีกลับพี่ซินต้องไปส่ง ไม่งั้นวีก็ไม่กลับ จะกลับพร้อมพี่ซิน”

รัลภัทรเลี้ยวรถเข้ามาจอดรอผู้โดยสารในถนนของโรงแรมซึ่งก็เป็นด้านหน้าผับ มีกลุ่มนักท่องเที่ยวยืนอยู่ประปรายบ้างก็สูบบุหรี่ ขอคอนแท็กสาวหรือจับกลุ่มยืนพูดคุยซึ่งเป็นเรื่องปกติหากไม่ทำความเดือดร้อนให้ใคร เธอมองหาผู้โดยสารที่คิดว่าเป็นคนเรียก จอดรอสักพักก็เห็นคนกลุ่มเล็ก ๆ เดินตรงมาทางนี้ เมื่อแน่ใจว่าเป็นรถที่ตรงตามในแอบพลิเคชันที่เรียกมาผู้หญิงคนหนึ่งก็เปิดประตูให้หนุ่มสาวสองคนเข้าไปนั่งก่อนจะเดินมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาบอกว่า

“ฉันเป็นคนเรียกรถเองค่ะ ช่วยไปส่งที่ปักหมุดไว้เลยนะคะ ค่าโดยสารตัดบัตรแล้ว”

“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

รัลภัทรรับคำเธอกดรับงานก่อนที่สายตาจะมองไปยังผู้โดยสารที่สอดตัวเข้ามานั่งอยู่เบาะหลังแล้วทั้งสองคน... ทันที่ที่เห็นใบหน้าหนึ่งในสองคนนั้นก็ทำเอาร่างบางที่นั่งหลังพวงมาลัยมีอาการมือชาไปชั่วขณะ หัวใจสั่นสะท้านด้วยความตกใจ รีบหันหน้าหลบไปอีกทางอย่างฉับพลันยกมือที่สั่นเทาขึ้นปิดหน้าโชคดีที่เธอสวมหน้ากากอนามัยไว้ก่อนที่ผู้โดยสารจะหันมามองคนขับ

ให้ตายเถอะ อะไรเล่นตลกกับชีวิตเธอเนี่ย ถึงส่งให้ปีศาจร้ายที่เคยทำลายชีวิตเธอมานั่งเป็นเงาทะมึนอยู่ด้านหลัง

สติของเธอวาบหายออกจากร่างชั่วขณะก่อนจะถูกดึงกลับมาด้วยเสียงเข้มกระชากวิญญาณ

“ออกรถได้”

มือบางเกิดการสั่นเกร็งแต่ก็ต้องพยายามกดข่มมันไว้ เขาไม่รู้และยังไม่เห็นหน้าคนขับ มัวแต่พะเน้าพะนอผู้หญิงอยู่ ส่วนเธอก็รีบเรียกสติที่หลุดหายไปกลับคืนมาค่อย ๆ เคลื่อนรถออก

“พี่ซิน งานแต่งของเราพี่ซินอยากไปแต่งที่ไหนดีคะ”

วีรดาที่เอนกายซบกับอกของเขาเงยหน้าขึ้นถาม ขณะที่ชายหนุ่มนั่งเฉยเบือนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างแววตาทอดมองข้างทางดูเลื่อนลอย คำถามนั้นเข้ามาในโสตคนขับรถที่กำพวงมาลัยแน่นกว่าปกติเพราะพยายามระงับความคิดทางอารมณ์

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไป และเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ จะรีบมาอัปตอนต่อไป

คอมเม้น กดหัวใจมาเยอะ ๆ น้า