แค้นรักเต็มหัวใจ

เวลา 0.30 น.รัลภัทรขับรถรับผู้โดยสารหนุ่มสาวคู่หนึ่งจากสถานบันเทิงย่านดังไปส่งยังคอนโดมิเนียมตามหมุดหมายที่ผู้โดยสารปักเอาไว้ เสร็จเรียบร้อยเธอก็ขับออกมาจากสถานที่นั้นเพื่อรับผู้โดยสารคนอื่นต่อ ใกล้จะตีหนึ่งแล้วหญิงสาวคิดว่าคืนนี้เพียงพอสำหรับการหารายได้เสริมจากการขับรถรับส่งผู้โดยสารช่วงกลางคืนเข้าเดือนที่ห้าแล้วที่เธอเริ่มมาขับรถ หญิงสาวเริ่มออกมาขับรถตั้งแต่สองทุ่มเป็นต้นมา วันนี้เป็นวันเสาร์เธอได้ลูกค้ามากกว่าวันธรรมดา หลัก ๆ ก็วิ่งเส้นสถานบันเทิงมีเสียงทอดถอนหายใจดังออกมาอย่างปราศจากความหมาย แอร์ในรถไฟฟ้าเย็นฉ่ำเกินไปจนต้องปรับอุณหภูมิลงนิดหน่อยเมื่ออยู่คนเดียว พลางปล่อยมือออกจากพวงมาลัยเหยียดแขนออกพร้อมบิดตัวเล็กน้อยลดอาการเกร็งจากการขับรถขณะติดไฟแดง ดวงตาคู่สวยหันมองสองข้างทางที่ผู้คนยังคลาคล่ำ ร้านค้าทั้งในตรอกซอกซอยยังมีคนเดินเข้าออกอยู่เรื่อย ๆ แม้เวลาเข้าสู่วันใหม่แล้ว ดูเหมือนพวกนักท่องเที่ยวเหล่านั้นจะสนุกกับการท่องราตรีกันมาก ก่อนที่หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ติดอยู่ในที่ตั้งโทรศัพท์ด้านหน้าคอนโซลรถจะสว่างวาบขึ้นเมื่อมีการแจ้งเตือนบางอย่างทำให้เห็นรูปหน้าจอเต็มที่เป็นภาพของเด็ก

คนที่ให้ค่าเลี้ยงดูลูกแบบไม่รู้ตัวหนึ่งพันบาทถ้วนประคองคู่หมั้นสาวแสนสวยขึ้นไปส่งถึงในห้องนอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อย ๆ แกะมือเรียวที่สอดประสานกันแน่นยิ่งกว่าหนวดปลาหมึกออก“ถึงห้องแล้ววี”“พี่ซิน คืนนี้นอนกับวีนะคะ นะ วีเหงา”“ผมไม่สะดวก”“ยังไงเราก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว พี่ซินไม่ต้องมัวเกรงใจคุณพ่อคุณแม่วีหรอกค่ะ”พลางว่าใบหน้ายั่วยวนก็พยายามยื่นขึ้นมาซุกไซ้ซอกคออุ่น ปลุกอารมณ์เขาก่อน แต่สำหรับปรินวัชร์ถ้าเขาจะเอาเขาไม่ปล่อยลอยนวลมาจนถึงวันนี้หรอก และไม่ต้องยั่วเสียให้ยาก ปลายจมูกและริมฝีปากที่พยายามพรมจูบกับแผ่นอกหนาแน่นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์ใด ๆ นอกจากรำคาญเหมือนมีแมลงมาไต่ ชายหนุ่มตัดสินใจจับข้อมือเล็กออกแรงกระชากให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลุบสายตามองลงมายังหญิงสาวที่กระฟัดกระเฟียด“ดูแลตัวเองแล้วกัน ผมกลับก่อน”“พี่ซิน”บอกแล้วร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกมาจากห้องอย่างไม่ไยดีเสียงเรียกที่ร้องจากข้างหลัง ขายาวสืบเท้าเข้าไปในลิฟต์เพื่อจะลงไปนั่งรถที่เขาสั่งให้รอ ทว่าเมื่อลงมาถึงเขากลับไม่พบรถคันนั้นจอดอยู่ สอบถามพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านหน้าคอนโดก็บอกว่

ถวายสังฆทานเรียบร้อยแล้วรัลภัทรก็พาลูกสาวออกมานั่งคุยที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้กับหญิงใจดี ปานใจหยิบถุงแดงเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าส่วนตัวรูดเชือกเปิดปากถุงแล้วนำสิ่งที่อยู่ในนั้นออกมา เป็นตลับสีแดงดูเป็นสิ่งของมีค่า รัลภัทรเหลือบตามองเธอคิดว่าหากสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้มอบให้มีค่ามากเธอก็จะไม่รับไว้ให้ลูกปานใจเปิดตลับออกให้ดูจึงเห็นว่าข้างในนั้นเป็นพระองค์เล็กที่แขวนไว้กับสร้อยคอ“ป้านำติดตัวมาด้วยทุกครั้งที่มาวัดนี้ หวังว่าจะได้เจอหนูกับลูกแล้วจะให้ยัยหนูตัวเล็กใส่ ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองแต่ก็ไม่เจอหนู ครั้งนี้ถือว่าบุญหนุนนำให้ได้เจอสักทีนะ นี่ ป้ามอบให้หนูตัวเล็กนะลูกสวมติดตัวไว้”รัลภัทรให้หญิงใจดีสวมสร้อยพระให้ลูกสาวกับมือ ตัวเธอก็พนมมือไหว้ขอบคุณด้วย“ขอบคุณนะคะคุณป้าที่เมตตาเอ็นดูยัยหนู”“ก็หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้เอ็นดูได้ยังไงล่ะจ๊ะ ดูซิตัวกลมเชียวลูก จ้ำม่ำ น่ารัก”รัลภัทรยิ้ม เอ่ยว่า “กินเก่งมากค่ะ เอาอะไรให้ก็กินหมด”“เด็กกำลังโตก็แบบนี้แหละจ้ะ ก็ต้องดูเรื่องสารอาหาร”รัลภัทรนั่งคุยเรื่องทั่วไปกับปานใจพลางมองดูลูกสาวที่วิ่งเล่นอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านปริน

ที่ตึกสูงในย่านกลางเมืองเป็นที่ตั้งของสำนักงานหลายบริษัท หนึ่งในนั้นคือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศและเป็นเจ้าของตึก เป็นเวลาพักกลางวันของพนักงานส่วนหนึ่งลงมารับประทานอาหารในส่วนแคนทีนอีกส่วนก็เดินออกไปหาของกินที่ร้านอาหารที่มีอยู่รายลอบ ในระหว่างที่ผู้บริหารหนุ่มกำลังเดินลงบันไดเลื่อนมาสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอกำลังเดินถือถุงชอปปิงเดินเข้ามาหยุดยืนรอใครสักคนที่ตรงนั้น เขาจะไม่สนใจเลยหากผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หน้าตาเหมือนกับผู้หญิงในอดีตของเขาเมื่อสองปีก่อน เธอแต่งตัวธรรมดาแต่สุภาพ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ รวบผมเรียบร้อย สวมรองเท้าหุ้มส้น สายตาเขาตรึงไว้ที่ใบหน้าสวยหวานแต่ในแววตามีความหม่นเศร้าเจือปนก่อนที่ใบหน้าสวยจะยิ้มกว้างพร้อมกับเดินเข้าไปหาพนักงานผู้หญิงคนหนึ่ง ส่งถุงชอปปิงสีดำมีดอกไม้สีขาวเป็นสัญลักษณ์แสดงความหรูหราให้“รัลรับมาให้แล้วค่ะ แล้วก็ตรวจดูให้ด้วยตามที่พี่บอกค่ะ”“ขอบใจมากนะคะ พี่ไม่มีเวลาไปรับเองกว่าจะเลิกงานช่วงนี้งานพี่ยุ่ง”“ยินดีมาก ๆ ค่ะ ถ้ามีอะไรให้รัลทำอีกก็เรียกใช้แบบบส่วนตัวได้เลยนะคะ”“จ้า ขอบใจมากนะจ๊ะ”รัลภัทรพนมมือไหว้ข

“ฉันนำช่อดอกไม้มาส่งค่ะ”เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับหมุนตัวกลับมาช่อดอกไม้ขนาดใหญ่บดบังใบหน้าคนตรงหน้าจนเธอต้องเอียงตัวออกด้านข้างเพื่อมอง พร้อมกันนั้นหัวใจที่ลอยสูงกับทัศนียภาพเบื้องหน้าก็วูบตกลงสู่ความว่างเปล่า มือกำช่อดอกไม้ไว้แน่นจนอยากจะปล่อยมันหลุดร่วงลงพื้นเหมือนหัวใจของเธอตอนนี้เขา!ในขณะที่ใบหน้าของเธอดูซีดสลดตัดกับสีของของดอกกุหลาบแดงฉ่ำแววตาเขากลับมีรอยยิ้มเพิ่มขึ้น ร่างสูงในชุดสูทราคาแพงระยับของผู้บริหารก้าวเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างใจเย็นต่างกับเธอที่มือสั่นตัวชาจนก้าวขาไม่ออก“อ้าว...บริการส่งดอกไม้เป็นเธอเองเหรอ บังเอิญจริง ๆ นะ”มีความเยาะเย้ยผ่านออกมาในน้ำเสียชัดแจ้ง“รับงานเสริมเหรอ นึกว่าจะไปได้ไกลกว่านี้”หญิงสาวสะกดกลั้นความกดดันและอดสูเอาไว้ เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก“จะให้ฉันวางช่อดอกไม้ไว้ตรงไหน หมดหน้าที่ของฉันแล้ว”“ไหน ๆ ก็ได้เจอกันอีก ดอกไม้ช่อนี้ก็ให้เธอแล้วกัน ยินดีต้อนรับการกลับมา”น้ำเสียงมีแววยั่วเย้า แต่แววตายังคงอยากอาฆาตแค้นเธอไม่สร่างซา“ใครยินดีไปกับคุณ ฉันไม่อยากได้ ถ้าไม่บอกว่าวางตรงไหนฉันจะปล่อยมันลงตรงนี้”“ก็ตามใจ” เขาไม่ยี่หระดอกไม้นี้แค่ซื้อมาเ